ازدواجی ساده اما به وسعت تاریخ

می‌گویند آن روز، زمین حال و هوای دیگری داشت. نه از جنس هیاهوی دنیا، که از جنس آرامشی عمیق؛ آرامشی که وقتی «علی» به «فاطمه» رسید، در دل هستی نشست.  

ازدواجی ساده، اما به وسعت تمام تاریخ.  

خانه‌ای کوچک، اما قبله‌ی دل‌های بزرگ.

علی آمد؛ با دلی سرشار از ایمان و دستی پُر از صداقت. نه زر داشت و نه زیور، جز قلبی که برای خدا می‌تپید.  

فاطمه بود؛ آینه‌ پاکی، شکوفه‌ عصمت، دختر آسمان. مهریه‌اش نه طلا و جواهر، که مهر خدا و رضایت پیامبر بود.

چه زیباست وقتی پیوندی، پیش از آن‌که بر زمین بسته شود، در آسمان امضا می‌شود…  

گویی خداوند لبخند زد و فرمود: «این دو، برای هم‌اند؛ همان‌گونه که نور برای نور است.»

ساده زیستند، اما جهان را غنی کردند.  

نانشان گاهی کم بود، اما محبتشان هرگز.  

دیوارهای خانه‌شان از خشت بود، اما سقفش تا بی‌نهایت ایمان امتداد داشت.

از دل همین خانه‌ کوچک، حسن و حسین طلوع کردند؛  

و زینب، پیام‌آور صبر؛  

و عباس، آیینه‌ وفا.  

گویی تاریخ، از همین اتاق گِلی آغاز شد.

این ازدواج، فقط پیوند دو انسان نبود؛  

عهدی بود میان عدالت و عصمت،  

میان شجاعت و مهربانی،  

میان شمشیر حق و دستان دعا

ای کاش ما هم بیاموزیم  

که خوشبختی در سادگی است،  

که عشق در همدلی است،  

و که خانه، با محبت ساخته می‌شود نه با تجمل.

سلام بر آن پیوند آسمانی،  

سلام بر علی و فاطمه،  

که نامشان هر بار کنار هم می‌آید،  

دل آرام می‌گیرد…  

و عشق، معنایی تازه پیدا می‌کند.