طنین اندوه در کلاس‌های درسِ شهر نخل و آفتاب

در آستانه روزی که تقویم به نامِ معمارانِ اندیشه و سازندگانِ فردا مزین شده است، دیوارهای مدارس شهر میناب، قصه‌ای متفاوت از دلتنگی را روایت می‌کنند. امروز، دیگر آن نجوایِ گرم‌بخشِ آموزش و آن صدایِ شیرینِ گچ بر روی تخته‌سیاه، آن‌گونه که باید در فضای کلاس‌ها جاری نیست. میدانی چرا ؟ چون در تاریخ ۹ اسفند ماه ۱۴۰۴ رژیم آمریکایی صهیونی به مدرسه شجره طیبه میناب حمله کرد و ۱۶۸ دانش‌آموز و ۱۲ معلم را شهید کرد.

 آری؛ کلاس‌ها هستند، نیمکت‌ها صف‌بسته‌اند، اما گویی روحِ مدرسه که همان فریادِ «دانایی» معلمانِ فداکار است، در زیر بارِ سنگینِ خاطرات، به سکوتی غریب فرو رفته است و جای خالیِ آن استادانِ دلسوز، بیش از هر زمان دیگری در نگاهِ خیره‌‌ی اولیا موج می‌زند.

روز معلم، یادآورِ پیوندی ناگسستنی میانِ جان‌هایِ تشنه‌ و چشمه‌هایِ زلالِ آگاهی است؛ اما امسال در شهر میناب، بادِ جنوب حاملِ پیامی آمیخته با بغض است. دانش‌آموزانی که سال‌ها در سایه‌سارِ مهرِ آموزگارانِ خود قد کشیده‌اند، امروز در حیاطِ مدرسه قدم می‌زنند اما آن صدایِ آشنا که صبحگاه با لبخند شروع می‌شد و تا آخرین لحظه‌ی کلاس با امید ادامه می‌یافت، در حصارِ سکوتِ زمان گم شده است.

آن صدایِ معلم که الفبای زندگی را نه فقط در کتاب‌ها، بلکه در عمقِ جانِ دانش‌آموزانِ مینابی حک می‌کرد، حالا به خاطره‌ای دور در راهروهای قدیمی تبدیل شده است. معلمانِ این دیار، که با وجودِ گرمایِ طاقت‌فرسا و ناملایمات، مشعل‌دارانِ علم بودند، امروز شاید فیزیکی در کلاس‌ها نباشند، اما ردِ پایِ «اندیشه» و «اخلاقی» که از خود بر جای گذاشته‌اند، در تک‌تکِ نمراتِ درخشان و موفقیت‌هایِ این مرز و بوم، زنده و جاری است.

گرامیداشتِ روزِ معلم در میناب، امسال فراتر از تقدیرهایِ معمول است؛ چرا که این روز، فرصتی است برایِ مرورِ آن لحظه‌های غم‌انگیز درس خواندن، با طعمِ محبتِ معلمان درهم آمیخته بود. اگرچه امروز آن صدایِ شورانگیز در فضایِ مدارس نمی‌پیچد، اما طنینِ صدایِ آنان در جهانِ ذهنِ نسل‌هایِ آموزش‌دیده، جاودانه باقی خواهد ماند.

به یادِ تمامِ آموزگارانی که در سال ۱۴۰۴ شهید شدند ، مدیونِ ایثارِ خاموشِ آن‌هاست؛ روزتان مبارک، ای که صدایتان تا ابد در تالارِ اندیشه‌مان طنین‌انداز است.