راویِ حقیقت در جستجویِ نور شهید مرتضی آوینی

امروز، در بیست‌وهشتمین سالگردِ عروجِ «سیدِ شهیدانِ اهلِ قلم»، جامعه‌ رسانه‌ای نه تنها یادِ یک همکار، که چراغِ راهِ یک «سبکِ روایتگری» را گرامی می‌دارد؛ بلکه سبکِ دیدنِ آنچه دیگران از آن عبور می‌کنند را نمایش می‌دهد.

می‌گویند آوینی رفت، اما حقیقتِ کلامش در ذراتِ غبارآلودِ زمان، همچنان در حالِ درخشش است. او تنها یک مستندساز نبود؛ او چشمِ بیدارِ نسلی بود که نمی‌خواست حقیقت را در هیاهویِ مصلحت‌های دنیایی گم کند.

سیدِ شهیدانِ اهلِ قلم، به ما آموخت که دوربین، تنها ابزاری برای ثبتِ تصویر نیست؛ دوربینی که در دستِ انسانِ متعهد باشد، وسیله‌ای است برای «عبور از ظاهرِ اشیا و رسیدن به باطنِ معنا». او در هر قاب، نه فقط جنگ، که حقیقتِ انسان را جستجو می‌کرد.

امروز، در دنیایی که روایت‌ها گاهی در غبارِ دروغ پنهان می‌شوند، یادِ آوینی، تلنگری است بر شانه‌های ما خبرنگاران؛ که قلم، امانت است و دوربین، نگاهِ جاریِ ما به تاریخ. او به ما نشان داد که برای حقیقت‌نویسی، گاهی باید از خود گذشت تا به خدا رسید.

آوینی، معلمِ ایستادگیِ کلمات بود. او به ما آموخت که قلم، سلاحی است که اگر به ایمان مسلح باشد، می‌تواند دیوارِ استبداد و فراموشی را در هم بشکند. امروز که در جای پایِ او قدم می‌گذاریم، بیایید عهد ببندیم که روایتگرِ آن حقیقتی باشیم که در هیاهویِ اخبارِ زرد، گم شده است.

سید مرتضی! راهت ادامه دارد؛ آنجا که کلمات، رنگِ خون به خود می‌گیرند و حقیقت، بی‌پروا روایت می‌شود.