علمت سنگین است آقاجان

در پهنای این سرزمین، دیگر مرزِ میانِ خانه و خیابان، مفهومی گنگ یافته است. خیابان‌ها، نه فقط مسیرهایِ عبور، که به صحنه‌هایی زنده بدل شده‌اند؛ گاه مدرسه‌ی عشق، گاه معبدِ نیایش، و گاه تریبونی برای رساتر کردنِ آرمان‌ها است.

از سپیده‌دمانِ سردِ زمستان تا گرمایِ تابستان، حضورِ ما در این پهنه‌ی عمومی، ادامه‌ی همان راهی است که شما، آقاجان، با استقامتِ کوه، ترسیم کردید.

خیابان خانه‌مان شده؛ خانه‌ای وسیع، بی‌سقف، اما سرشار از عطرِ همدلی و اراده. هنگامی که وقتِ نماز فرا می‌رسد، قامتِ ما در صفوفِ به هم فشرده، چون دیواری استوار، رو به قبله‌ی عشق می‌ایستد. این نماز، نه فقط ادایِ تکلیف، که تجدیدِ عهدی است با آرمان‌هایی که شما، چراغِ راهِ ما ساختید؛ دعایی برایِ استواریِ قدم‌ها و برآورده شدنِ آرزوهایِ بزرگِ این ملت.

و نوروز، این جشنِ باستانیِ ما، در امتدادِ رسالتِ شما، معنایی عمیق‌تر یافته است. سفره‌ی هفت‌سینِمان، بر پهنه‌ی همین خیابان‌هایِ پر از خاطره، گسترده می‌شود؛ نمادی از امید به رویشِ دوباره، از طراوتِ زندگی و از نو شدنِ عهود. هر دانه‌ی سبزه، بذری است از امیدی که شما در دل‌هایمان کاشتید؛ هر سیب، یادآورِ سلامتی و حیاتی که برایِ این سرزمین آرزومندیم.

شعارهایمان، پژواکِ ندایِ حق‌طلبیِ شماست؛ فریادهایی که از عمقِ جان برمی‌آید و بر تارکِ تاریخ حک می‌شود. «راهپیمایی می‌کنیم»؛ حرکتی است مستمر، حضوری است فعال، و حضوری است مداوم در جهتِ تحققِ آن اهدافی که جزئی از هویتِ ملی و دینیِ ما شده است.

«علمت سنگین است آقاجان!» آری، این علم، نه بارِ غمی بی‌پایان، که امانتی گران‌بهاست؛ مشعلی فروزان که شما آن را در دست داشتید و اکنون، مسئولیتِ حفظِ شعله‌ی آن بر دوشِ ماست. هر کدام از ما، در جایگاهِ خود، در حدِ توان و در بسترِ زندگیِ خویش، «خامنه‌ای» شده‌ایم. این «شدن»، تقلیدِ صرف نیست؛ بلکه تلاشی است برایِ درونی‌سازیِ آن روحِ مبارزه‌گر، آن عزمِ راسخ در برابرِ سختی‌ها، و آن عشقِ بی‌پایان به این آب و خاک. دستانِ ما، گرچه شاید ظرافت و قدرتِ دستانِ شما را نداشته باشد، اما در همان مسیرِ خدمت به این ملت و این انقلاب، به حرکت درآمده است.

ما می‌کوشیم تا «کارِ دستانِ قدرتمندِ تو» را، نه فقط به یادگار، که به عنوانِ راهنمایِ عملیِ خویش، دنبال کنیم. علمِ شما، نوری است که تاریکی‌ها را می‌شکافد و علمدارانِ این راه، تا آخرین نفس، پاسدارِ حرمتِ آن خواهند بود.