فتح‌المبین آغاز حماسه رزمندگان در جبهه‌های نور علیه ظلمت

بهارِ سال ۱۳۶۱، هنوز شکوفه‌ها به درختان سلام نکرده بودند که پرستوهای جبهه از آشیانه‌هایشان برخاستند.  

۲ فروردین، روزی که آفتاب به خاک خوزستان تابید و زمین لرزید از گام‌های مردانی که دل در گرو خدا داشتند. آنان دل از خانه بریدند، از خنده‌های کودکان و نگاه مادران، تا خنده‌ای دوباره بر لبان وطن بنشانند.  

فتح‌المبین، نامی پرشکوه در تقویم این سرزمین است، اما در دل‌ها چیزی فراتر از پیروزی نظامی معنا کرد.  

در آن روزها، گلوله و دعا کنار هم معنا پیدا کردند؛ اشک و لبخند، خون و امید، شجاعت و عشق. هر سنگر، مقتل یک آرزو بود و هر فریاد «یا زهرا» پلی می‌شد میان زمین و آسمان.  

آنان که رفتند، بهار را جاودانه کردند.  

خاک خوزستان زیر گام‌هایشان شکوفه داد، و نسیم دشت‌ها تصویر لبخندشان را تا ابد در خود نگه داشت.  

فتح‌المبین، فتح خاک نبود… فتح قلب‌ها بود؛ گشایشِ روح یک ملت که تصمیم گرفت در برابر ظلم بایستد و ایمان را به زبان خون بنویسد.  

امروز، پس از سال‌ها، هرگاه صدای نسیم از سمت غرب می‌آید، انگار پیام همان روزها را می‌برد:  

پیامی از دل دلیرانی که گفتند «ما زنده‌ایم، تا زمانی که ایمان زنده است.»  

و در هر دوم فروردین، آسمان ایران دوباره دلش می‌لرزد… از یاد همان روزی که خدا در جبهه‌های فتح، لبخند زد.