دلمان به دنبال آرامشی عمیق است

لحظه‌های آخر سال ۱۴۰۴، سنگینی عجیبی دارد؛ گویی زمان، ایستاده است تا به عمق آنچه گذشت، بیندیشد. امسال، وقتی به تقویم نگاه می‌کنیم، واژه‌ها بیش از همیشه کم می‌آورند 

این روزها، نوروز ۱۴۰۵ در حالی از راه می‌رسد که جای خالی‌ بزرگ‌مردی همچون شهید حضرت آیت‌الله امام خامنه‌ای، در قلب‌هایمان حس می‌شود. نام ایشان و یاد تمام شهدایی که برای حفظ این خاک و ایمان، از جان عزیزشان گذشتند، امسال ستون استوار اندیشه‌های ماست. وقتی به لحظه‌ی تحویل سال نزدیک می‌شویم، شاید دلمان بیش از آنکه به دنبال «شادی مرسوم» باشد، به دنبال«آرامشی عمیق» است؛ آرامشی که تنها در سایه‌ی وحدت و ایستادگی به دست می‌آید.

عید فطر، عید بازگشت به فطرت است؛ بازگشت به آنچه از خداوند در وجودمان به امانت گذاشته شده. و نوروز، عیدِ شکفتن است؛ تولدِ دوباره‌ی زمین. چه تقارنِ پرمعنایی است میانِ این دو؛ یکی پیامی از آسمان دارد و دیگری نشانی از زمین. بیایید در این گذرِ زمان، با یادِ شهدایی که چراغِ راهِ ما شدند، عهدی دوباره ببندیم.

سال ۱۴۰۵ برای ما نه فقط یک تقویم جدید، که آزمونی برای بلوغِ روحیِ ماست. شاید بتوانیم بگوییم عیدِ امسال، نه عیدِ «بی‌خیالی»، که عیدِ «شکرگزاری برای ریشه‌ها»ست. برای شهدایی که رفتند تا نهالِ این سرزمین خشک نشود، و برای رهبری که میراثی از عزت را برای ما باقی گذاشت.

در لحظه‌ی تحویل سال، وقتی چشمانمان را می‌بندیم، بیایید برای هم، برای این خاک، و برای طلوعِ خورشیدِ امیدی که هرگز غروب نمی‌کند، دعا کنیم. بیایید بهار را نه فقط در شکوفه‌های بیرون، بلکه در صبر و استواریِ درونمان جستجو کنیم.

یادِ تمام رفتگان، به‌ویژه امامِ سفرکرده‌مان و شهدای راهِ حق، همیشه زنده و گرامی باد. نوروزتان، بهارِ مقاومت و سربلندیِ دلتان باشد.