روانشناس و مدرس حوزه خودآگاهی و خودشکوفایی در البرز:
چهار منطقه درونی انسان،نقشه راه رشد فردی، آگاهی و بهبود ارتباطات اجتماعی است
کرج(پانا)-روانشناس و مدرس حوزه خودآگاهی و خودشکوفایی استان البرز در کارگاهی تخصصی به تشریح نشانههای رسیدن به خودشناسی واقعی پرداخت و همزمان با تبیین «چهار منطقه درونی انسان»، آنها را نقشه راه رشد فردی، آگاهی و بهبود ارتباطات اجتماعی دانست.
فروزان فرزانگهر، از روانشناسان فعال در حوزه آموزش مهارتهای فردی، در این کارگاه با اشاره به روند تدریجی خودشناسی در گفتوگو با پانا اظهار کرد: «رسیدن به خودشناسی یک اتفاق ناگهانی نیست، بلکه فرآیندی عمیق و مستمر است که در طول تجربههای زندگی شکل میگیرد و نشانههایی دارد که میتوان آنها را در رفتار و نگرش افراد مشاهده کرد.»
وی در تشریح این نشانهها عنوان کرد: «یکی از مهمترین علائم رشد درونی، کاهش نیاز به تأیید دیگران است. فرد در این مرحله، ضمن احترام به نظرات اطرافیان، مسیر زندگی خود را براساس ارزشها و انتخابهای شخصیاش پیش میبرد، نه برای جلب رضایت همگان.»
این روانشناس افزود: «روبهرو شدن با ترسها بهجای فرار از آنها نیز از دیگر نشانههای خودشناسی است. افراد در مسیر رشد میآموزند که ترس، بخشی طبیعی از فرآیند پیشرفت است و مواجهه آگاهانه با آن، زمینهساز بلوغ شخصیتی میشود.»
فرزانگهر، پذیرش اشتباهات بدون تخریب عزتنفس را نشانهای دیگر دانست و گفت: «فرد خودآگاه میتواند خطاهایش را بپذیرد، از آنها درس بگیرد و بدون سرزنش افراطی خود، مسیر اصلاح را طی کند.»
وی با اشاره به شفافتر شدن ارزشها و اولویتهای زندگی که از جلوههای مهم خودشناسی است بیان کرد: «این ارزشها و اولویتها بهگونهای که نه براساس فشار محیط، بلکه بر پایه باورهای درونی انجام میشود.»
این مدرس حوزه خودآگاهی ادامه داد: «در این مسیر، بهتدریج «صدای درونی» فرد از هیاهوی بیرونی بلندتر میشود. فرد کمتر دچار مقایسههای فرساینده میشود و توانایی شنیدن ندای درونی خود را به دست میآورد.»
وی همچنین توانایی «نه گفتن» و تعیین مرزهای سالم ارتباطی را از دیگر نشانههای رشد واقعی برشمرد و تصریح کرد: «نه گفتن در این مرحله، از روی خودخواهی نیست، بلکه نشانهای از خودآگاهی و احترام به خویشتن است.»
فرزانگهر تأکید کرد: «مشاهده این نشانهها در افراد بیانگر رشدی عمیق و واقعی است؛ رشدی که نمایشی و سطحی نیست، بلکه ریشه در تحول درونی دارد.»
این روانشناس در ادامه به تبیین نظریه چهار منطقه درونی انسان یعنی منطقه گشوده «دنیای آشکار من» منطقه پنهان «رازهای درون» منطقه کور «آنچه دیگران میبینند و ما نمیبینی» منطقه ناشناخته «گنج پنهان وجود» پرداخت و آن را چارچوبی مؤثر برای شناخت خود و بهبود روابط اجتماعی معرفی کرد.
وی گفت: «در درون هر انسان چهار منطقه شگفتانگیز وجود دارد که مسیر رشد، آگاهی و نحوه ارتباط با دیگران را شکل میدهد.»
فرزانگهر این بخش را عرصه بروز «خود واقعی» دانست و توضیح داد: «در این ناحیه، فرد با صداقت، شفافیت و اعتمادبهنفس ظاهر میشود.هرچه این منطقه گستردهتر باشد، روابط انسانی عمیقتر، سالمتر و مبتنی بر اصالت خواهد بود.»
وی افزود: «این بخش شامل احساسات، افکار و تجربههایی است که فرد آنها را از دیگران پنهان میکند. با این حال، گاه به اشتراک گذاشتن سنجیده بخشی از این لایههای درونی، میتواند پلی برای ایجاد صمیمیت و اعتماد در روابط باشد.»
این روانشناس اضافه کرد: «همه انسانها نقاط کوری دارند که خود از آنها آگاه نیستند اما دیگران آن را مشاهده میکنند.دریافت بازخورد صادقانه از اطرافیان، میتواند همچون نوری، این بخشهای نادیده را روشن کرده و زمینه رشد فردی را فراهم سازد.»
فرزانگهر این ناحیه را اسرارآمیزترین بخش وجود انسان دانست و گفت: «استعدادها، تواناییها و ظرفیتهایی در این منطقه نهفته است که هنوز کشف نشدهاند. تجربههای زندگی، شکستها و چالشها بهتدریج پرده از این گنج پنهان برمیدارند.»
این مدرس و مربی با بیش از ۳۰ سال سابقه در حوزه سخنوری، تدریس، وعظ و خطابه، شخصیتشناسی و آموزش مهارتهای فردی، در جمعبندی مباحث خود خاطرنشان کرد: «شناخت این چهار منطقه و توجه به نشانههای رشد درونی، به انسان کمک میکند تا ارتباطی آگاهانهتر با خود و دیگران برقرار کند.»
وی در پایان تأکید کرد: «هرچه خودشناسی عمیقتر شود، کیفیت روابط اجتماعی، تصمیمگیریها و مسیر زندگی نیز ارتقا مییابد و فرد میتواند با آگاهی بیشتر، نقش مؤثرتری در جامعه ایفا کند.»
ارسال دیدگاه