حفظ فرش ایرانی به معنای پاسداری از فرهنگ و هویت ملی کشور است

علیرضا یاری در گفت‌وگو با خبرنگار پانا، با تأکید بر اهمیت فرش در فرهنگ و هویت ایرانی، اظهار کرد: «فرش در ایران تنها یک وسیله‌ پوششی برای زمین نیست، بلکه نمادی از فرهنگ، تاریخ و هویت ملی ایرانیان به شمار می‌آید. هنر قالی‌بافی از گذشته‌های دور در زندگی مردم ایران حضور داشته و نسل‌به‌نسل منتقل شده است؛ به‌گونه‌ای که نام ایران در بسیاری از نقاط جهان با فرش دستباف آن شناخته می‌شود.»

وی در ادامه افزود: «قالی‌بافی در ایران قدمتی چند هزار ساله دارد و ریشه‌های آن به دوران باستان بازمی‌گردد.کشف فرش پازیریک که متعلق به دوره‌ی هخامنشیان است، نشان‌دهنده‌ پیشرفت و مهارت ایرانیان در این هنر از همان دوران بوده است.در دوره‌هایی مانند صفویه، فرش ایرانی به اوج شکوفایی رسید و به یکی از مهم‌ترین کالاهای هنری و صادراتی ایران تبدیل شد.»

یاری با اشاره به ویژگی‌های خاص فرش ایرانی بیان کرد: «فرش ایرانی جلوه‌ای از ذوق، اندیشه و باورهای مردم این سرزمین است.نقش‌ها و طرح‌های به‌کاررفته در فرش‌ها، برگرفته از طبیعت، اعتقادات مذهبی، مفاهیم عرفانی و اسطوره‌های کهن ایرانی‌اند.هر منطقه از ایران با توجه به فرهنگ و شرایط اقلیمی خود، سبک و نقش خاصی در بافت فرش دارد که آن را از دیگر مناطق متمایز می‌کند. این ویژگی‌ها باعث شده که فرش ایرانی به‌عنوان یک اثر هنری منحصر به فرد در سطح جهانی شناخته گردد.»

این مدرس کلاس‌های هنر دستی و تجسمی  به چالش‌های فرش دستباف ایرانی در دنیای امروز اشاره کرد و گفت: «امروزه با وجود گسترش فرش ماشینی و تغییرات گسترده در سبک زندگی، فرش دستباف ایرانی با چالش‌های زیادی روبه‌رو است.کاهش توجه نسل جوان به این هنر ارزشمند، به‌ویژه در دنیای مدرن و صنعتی امروز، و مشکلات اقتصادی بافندگان، باعث شده است که این صنعت به نوعی در معرض خطر قرار گیرد.»

وی در ادامه اضافه کرد: «به‌ویژه، مشکلات اقتصادی بافندگان فرش دستباف که با مشکلات معیشتی و دستمزد پایین دست‌به‌گریبانند، نیازمند حمایت‌های جدی است. از طرفی، فقدان بازاریابی مناسب و تبلیغات موثر برای فرش دستباف ایرانی نیز مانعی دیگر است که باید برطرف شود.»

یاری با تأکید بر ضرورت حفظ این هنر ملی و ارزشمند خاطرنشان کرد: «حفظ فرش ایرانی به معنای پاسداری از بخشی ارزشمند از فرهنگ و هویت ملی کشور است.برای این منظور، باید تلاش‌های بیشتری در زمینه‌های مختلف از جمله آموزش، پژوهش، بازاریابی و حمایت از بافندگان صورت گیرد.بدون تردید، اگر بخواهیم این میراث گران‌بها را برای نسل‌های آینده حفظ کنیم، نیازمند توجه و حمایت جدی از سوی نهادهای دولتی و غیردولتی هستیم.»