یک طراح صحنه نمایش کودک

طراحی لباس و صحنه نمایش کودک ،بیان تصویری دارد

خبرگزاری پانا: رضا مهدی زاده طراحی لباس و صحنه نمایش و همچنین مدرس دانشگاه تهران در یادداشتی به تفاوت طراحی صحنه و لباس نمایش تئاتر کودک و دیگر گونه ها اشاره کرد.

کد مطلب: ۹۸۰
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا یک طراح صحنه و لباس کودک درباره تفاوت طراحی لباس کودک و بزرگسال در یادداشتی که یک نسخه آن به خبر نگار فرهنگی پانا آورده است : طراحی صحنه نمایش کودک، نوعی از طراحی است که به بیان تصویری و ایجاد فرمهای بصری برای القای صریح و ساده شده موضوعی مشخص بر مبنای جهان یک متن نمایشی و شخصیت ها و قهرمان آن برای مخاطب خاص (کودک) می پردازد. بنابر این شناخت داستانها و روایتهای کودکانه به عنوان مبنای طراحی و مخاطب کودک به لحاظ روانشناسی و درک شرایط فکری و ذهنی او از اولین و مهمترین شاخصه های طراحی است.
طراحی صحنه در این گونه آثار با این هدف انجام می شود که به تخیل نویسنده حالتی عینی بخشیده و یا آن را به گونه ای آشکار سازی نماید تا کودک بتواند بهتر و عمیق تر و با لذت بیشتری با اجرا ارتباط برقرار کند. طراحی صحنه برای نمایش های کودکان از سبک ها و شیوه های گوناگون برای فضا سازی استفاده می کند. این سبک ها یا برگرفته از سبک های برجسته در تاریخ نقاشی است و یا این که تجربیات شخصی طراح است. نکته بسیار مهم در انتخاب و به کارگیری از روش ها و سبکها این است که بتوانیم کودک را در مسیر تخیل اجرا و قهرمانانش قرار دهیم تا قوه تخیل او را فعال و فعالتر سازیم.اندکی تامل در بازی های کودکانه خود بیانگر این مساله است که او با جانبخشی به اشیا و عروسک های پیرامون خود، و با بهره گیری از آنها در بازی، با پرنده های خیالی به پرواز در می آید و یا با سوسک و حشرات درون زمین را می کاود و بدین ترتیب حس همدلی، اعتماد به نفس، مهارتهای زبانی و ... را در خود کشف و بیرونی می کند. حال هر کیفیتی در اجرا از قبیل؛ واحد های دکور، آکسسوار، لباس، عروسک و نور که در مسیر قهرمان نمایش و داستان قرار میگیرند، به عنوان رمز هایی هستند که در تخیل کودک ودر روزها و ماه ها و حتی سالهای پس از دیدن نمایش همچنان رمز گشایی شده و خود هزاران داستان را با رهبری و مدیریت ذهن او هدایت می کنند.
تفسیر نقاشی کودکان معانی و رمزهای بسیاری را کشف و بازگو می کند، روانشناسان معتقدند که عنصر رنگ اولین عامل محرکه ای است که کودک در برابر آن واکنش نشان می دهد و هر چه زمان به جلو می رود واکنش ها در برابر رنگ کیفیت های متفاوتی را بروز می دهند. این اعتقاد وجود دارد که غلبه رنگهای گرم (قرمز،زرد و نارنجی) منعکس کننده گرایش به برونگرایی، جستجو گری، برخورد و مواجهه است در حالی که بکار گیری رنگهای سرد ( آبی، سبز و ...) گرایش به فاصله جویی یا کمرویی را نشان می دهد. در عین حال استفاده از رنگهای متعدد و یا فقدان رنگ هر کدام معانی خود را دارند که با مطالعه روانشناسی رنگ و روانشناسی نقاشی کودکانه و به کارگیری از این دانش برای شکل دهی به جهان شخصیتهای نمایش، عامل مهمی در ارتباط و فعال سازی تخیل کودک است.
تنوع و ریتم در طراحی صحنه برای کودک ضروری است. چنانچه اشیا و لوازمی را که طراحی کرده ایم اندازه و یا حرکت ثابت و کاملا مشابهی داشته باشند و اصطلاحا ریتم ساده و ثابتی را دنبال کنیم یکنواختی به وجود آمده و تمام زیبائیهای طرح را تحت شعاع خود قرار خواهد داد. استفاده از دکورها و اشیا ساده با ترکیب بندی های متفاوت ، ایجاد ریتم و نوعی حرکت در فضا می کند که با توجه به اندازه و فرم اشیا و دکورها نسبت به یکدیگر این ریتم شکلهای متفاوتی به خود می گیرد. در ضمن ریتم مورد نظر را می توان درباره جنسیت اشیاء، حرکت خطوطی که اشیاء را به لحاظ بصری می سازند و ... می توان ایجاد کرد.
طراحی صحنه در نمایش کودکان به عنوان یک مهارت، و شاخه ای تخصصی در رشته طراحی صحنه است که ملزومات آن شناخت ۱- روان شناسی کودک ۲- آشنایی با مقوله رنگ( تاثیرات و روانشناسی رنگ) ۳- ریتم و حرکت ۴- تنوع ( در به کار گیری عناصر طرح از قبیل ؛ خط، سطح، حجم، رنگ و ... ، اندازه، کیفیت اشیاء و ... است. امید به این که به تخیل کودکان سرزمینمان حرمت گذاشته و با وسواس و دقت نظر به اجرای آثارمان برای این گروه مخاطب بپردازیم.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار