گزارش جدید جامعه اطلاعاتی آمریکا: هیچ خطری از ایران سرچشمه نمیگیرد
خبرگزاری پانا: در وهله اول بسیاری از ناظران احساس کرده بودند که نتانیاهو و اوباما درجریان سفر رییسجمهور آمریکا به اسراییل حاضر بودند ایران را در آغوش گرم خود «خفه» کنند.
به گزارش خبرگزاری پانا و به نوشته سایت ایرانرو از روسیه به قلم ایگور پانکراتنکو معلوم شد که بحث درباره یکی از موضوعات برای واشنگتن و تلآویو که با سوال «ایران را چکار کنیم؟» تبیین میشود، به تبادل یکی دو جمله ختم شد (البته اینطور به ما تلقین میکنند). باراک اوباما گفت که ایران هنوز به «خط قرمز» نرسیده است ولی نتانیاهو به نوبه خود اعتراف کرد که با شتاب ناروا گفته بود که ایران در بهار یا تابستان سالجاری صاحب سلاحهای هستهیی خواهد شد و حالا حاضر است زمان برخورداری ایران از این سلاحها را تا یک سال دیگر تمدید کند. بهتر است این «معجزه» را مورد تحلیل انتقادی قرار دهیم.
چند روز قبل از سفر باراک اوباما به خاورمیانه، جمیز کلپر، مدیر سازمان اطلاعات ملی ایالات متحده گزارش سالانه جامعه اطلاعاتی را که شامل ارزیابی خطرات و چالشها برای امنیت ایالات متحده است، تسلیم کمیسیون کنگره کرد. ایران در این سند ۳۴ صفحهای ۴۹ بار، خیلی بیشتر از هر کشور دیگر جهان، ذکر شد. برداشت جامعه اطلاعاتی ایالات متحده از خطرات ناشی از جمهوری اسلامی ایران به قدری معتدل و محدود است که این خطرات را حتی نمیتوان خطر واقعی دانست. درباره متجاوز بودن جمهوری اسلامی ایران آمد است: «ما مانند سابق معتقدیم که ایران ترجیح میدهد از رویارویی مستقیم با ایالات متحده اجتناب کند».
درباره جنبه نظامی برنامه هستهیی ایران آمده است: «ما نمیدانیم ایران در نهایت امر درباره آغاز ساخت سلاحهای هستهیی تصمیم خواهد گرفت یاخیر؟» به عبارت دیگر، برآورد سرویسهای ویژه آمریکا این است که برنامه هستهیی ایران فعلا هیچ جنبه نظامی ندارد.
درباره طراحی محرمانه سلاحهای کشتار جمعی (که بعضی کارشناسان آژانس بینالمللی انرژی اتمی کنایتا به این امر اشاره میکنند) گفته شد: ما معتقدیم که ایران اورانیوم تسلیحاتی تولید نمیکند و نمیتواند این کار را به گونهای انجام دهد که بر ملا نشود». این جمله دور «نگرانیهای» آژانس به خاطر فعالیتهای محرمانه در تاسیسات محرمانه ایران خط میکشد و باعث تفکر و تامل درباره غرضجویی و بیکفایتی حرفهیی «کارشناسان بینالمللی» میشود.
و بالاخره درباره حس مسوولیت، موضعگیری سنجیده و سالماندیشی مسوولان ایرانی گفته شد: «رهبران ایران برای حفظ اعتبار و نفوذ خود در صحنه بینالمللی تلاش کرده و رفتار خود در زمینه برنامه هستهیی را با روحیات جامعه بینالمللی میسنجند و سعی میکنند تعادل منافع را برقرار کنند. رهبران ایران ضمن اتخاذ تصمیمات خود سعی میکنند از تحریک ضربه نظامی یا تحریم های جدید خودداری کنند.» این چهره «تهدید هستهیی ایرانی» از زبان جامعه اطلاعاتی ایالات متحده است. ایران به مناقشه علاقمند نیست و حتی در سطح تصمیم سیاسی قصد ندارد سلاحهای هستهیی را تولید کند و مشغول کارهای محرمانه در زمینه سا خت بمب نیست. از گزارش از جلسه کیمسیون اطلاعاتی کنگره میتوان نتیجه گرفت که مدیر سازمان اطلاعات ملی در آن جلسه بیشتر از احتمال حملات سایبری ایران و نه برنامه هستهیی آن اظهار نگرانی کرد. و این سال اول نیست که همین گونه اغماض و آسودگی خاطر در حق خطر هستهیی ایران در دفاتر سازمانهایی چون DNI، CIA، آژانس امنیت ملی و ۱۳ سازمان اطلاعاتی دیگر ایالات متحده مشاهده میشود.
درگزارش Worldwide Threat Assessment of the u.s.Intelligence Community-۲۰۰۷ و در اسناد سال ۲۰۰۸ و سالهای بعد همیشه مشاهده میشود که سازمان اطلاعات آمریکا وجود خطر هستهیی حقیقی از سوی جمهوری اسلامی ایران را جدی نمیگیرد.
گفتنی است که بین جامعه اطلاعاتی ایالات متحده و دولت فعلی کاخ سفید حسن تفاهم کامل وجود دارد که وضعیت بودجه اطلاعاتی از سال ۲۰۰۸ به بعد این واقعیت را به خوبی منعکس میکند. بدیهی است که گزارش جیمز کلپر و از جمله بخش ایرانی آن که تسلیم کنگره شد، با دولت هماهنگ شده است. در سال ۲۰۱۳ هزینه های اطلاعاتی به میزان ۵ درصد کاهش خواهد یافت که در این شرایط وسوسه دراماتیکتر جلوه دادن اوضاع ایران برای حفظ بودجه قبلی وجود داشت ولی سازمان اطلاعات خوشتنداری از خود نشان داد که از اینجا میتوان درباره توافق در مورد ایران بین کاخ سفید، پنتاگون و جامعه اطلاعاتی استنباط کرد. کنه این توافق از قرار ذیل است:
اولا به هنگام «بحران تنگه هرمز» (دسامبر سال ۲۰۱۱) روشن شده بود که ایالات متحده از گزینه زورگویانه حل و فصل مساله ایرانی خودداری کرده است در حالی که بیانات رسمی که عکس این موضوع را میرسانند، مخصوص اعمال فشار روانی بر تهران و جامعه بینالمللی است.
ثانیا کاخ سفید به منظور حل و فصل مساله راهبردی خود در حق ایران روش «تحریمهای فلجکننده» و «فاسد کردن رژیم از درون» از طریق تشکیل ستون پنجم در میان نخبگان سیاسی ایران و جبهه واحد مخالفان رژیم فعلی ایرانی در همه اقشار جامعه را انتخاب کرد تا شاید سیاست تهران بعد از انتخابات ریاست جمهوری امسال تغییر یابد.
ثالثا یک سال پیش رییس پنتاگون بهصراحت به همه متحدان آمریکا در منطقه (هم به اسراییل و هم عربستان سعودی) فهمانده بود که حملات جنگی به ایران فقط با تایید و موافقت ایالات متحده آمریکا امکانپذیر است. هیچ رفتار خودسرانهای جایز نیست بلکه همه مسائل و طرحهای نظامی باید از طریق USSTRATCOM واقع در افوت ایالت نبراسکا، هماهنگ شوند. لئون پانتا را بعد از آن چیزی شبیه به دشمن اسراییل اعلام کردند ولی او تا آخر به این خطر سیاست ایرانی کاخ سفید پایبند ماند. چاک هاگل با وجود جمهوریخواه بودن، در مقام وزیر دفاع به صورت محکم بر همین موضعگیری تاکید میکند.
بنابراین مساله عملیات جنگی آمریکا علیه ایران در آینده نزدیک مطرح نمیشود و واشنگتن مساله خطر هستهیی ایرانی را جدی نمیگیرد. اسراییل در شرایط بیتفاوتی آمریکا باید چکار کند؟ ورود باراک اوباما به کاخ سفید با تجدید نظر نخبگان سیاسی آمریکا درباره اهمیت اسراییل برای ایالات متحده مصادف شد. این یک نوع «اشراق» ناگهانی نبود بلکه چیزی شبیه به غلبه بر نیروی جبر تفکر سیاسی و بازنگری در وضعیت جا افتاده امور بود. در دوران جنگ سرد بین آمریکا و شوروی، مشارکت راهبردی با اسراییل برای واشنگتن آشکارا ضروری بود. بعد از توافقات کمپ دیوید و فروپاشی اتحاد شوروی، نقش اسراییل در راهبرد خاورمیانهیی ایالات متحده رو به تنزل گذاشت. بعد از آن که اسراییل و لابی اسراییلی در ایالات متحده نهایت تلاشهای خود را به عمل آوردند تا آمریکا در سال ۲۰۰۳ به عراق تجاوز کند، تحلیلگران آمریکایی به تدریج به بیان این اندیشه پرداختند که «وقتی چنین متحدی هست، احتیاجی به دشمنان دیگر نیست».
در نظریه «خاورمیانه بزرگ» که هم اکنون اجرا میشود، مشکل بتوان نقش اسراییل را به عنوان شریک راهبردی ایالات متحده تشخیص داد. اسراییل فقط همراه با ایالات متحده از بین خواهد رفت ولی اسراییل تغییر خواهد کرد. آمریکا از این اسراییل جدید به عنوان نه شریک راهبردی و عروسک باز اساسی منطقهیی بلکه به عنوان جزیره دموکراسی غربی، جامعه غربی، ارزشهای غربی و «تکه قلب آمریکا در خاورمیانه» پشتیبانی خواهد کرد. بدیهی است که نخبگان سیاسی اسراییل از این نقش راضی نیستند. آنها بهخصوص «خطر ایرانی» را بزرگنمایی میکنند تا اهمیت خود را برای واشنگتن به اثبات رسانده و حالت شریک راهردی را حفظ کنند. نتانیاهو و محافلی که او را مبین منافع خود کردند، همدستی کاخ سفید در مقابله با ایران را ضمانت ادامه شراکت و تزریقات مالی در دولت اسراییل و واگذاری «ضمانتهای امنیت» به رژیم فعلی تلآویو میداند. ولی در اینجا هم بین بیانات جنگجویانه و آمادگی برای عملیات جنگی فاصله عظمی وجود دارد. نتانیاهو فریاد میزند و جنگ را وعده میدهد و بر وجود بمب ایرانی تاکید میکند ولی این فقط یک حرکت تظاهری است که هدف آن نگه داشتن همه در حالت تنش دائمی است.
طرف اسراییلی مطابق با شیوه عمل «تشدید ترس و ارعاب» خود مرتبا اطلاعات درباره تدارک عملیات جنگی علیه ایران را به گردش رسانهیی انداخته و میاندازد و خواهد انداخت. هدف آشکار این کار، ایجاد پرده دود پیرامون برنامههای واقعی اسراییل و ایالات متحده در رابطه با ایران است. یکی از اطلاعات اخیر از این قبیل «برنامه محرمانه جنگ با ایران» است که «روبرت سیلورستاین» درباره آن مطلبی نوشت. این طرح از ابعاد و زیبایای که خواننده را شیفته آن میکرد، برخوردار بود ولی بیشتر به داستان «تام کلنسی» شباهت داشت تا به یک سند فرماندهی نظامی.
نیروهای مسلح و جامعه اطلاعاتی اسراییل به صورت پایدار با توسل به روشهای جنگی علیه ایران مخالفت میکنند. متخصصان حرفهیی اطلاعاتی و ارتشی به خوبی میفهمند که در شرایط جاری برخورد مستقیم با جمهوری اسلامی ایران به فاجعه حماسی برای اسراییل تبدیل خواهد شد. این محافل خوب میفهمند که در حال حاضر نه بمب هستهیی تخیلی ایران بلکه مسائل واقعی تلآویو را تهدید میکنند؟
در گزارشهای پیرامون سفر باراک اوباما به اسراییل به طور معنیدار گفته شد که سران دوکشور با اصل «پلیس خوب - پلیس بد» در رابطه با ایران موافقت کردند. همین امر کفایت میکند تا روشن شود که فرشته مذکور نتوانست از طریق «گنبد آهنین» وارد اسراییل شود تا پیام صلح را برساند. ما شاهد نمایشنامهای شدیم که مخصوصا کارگردانی شد تا به ما اطمینان داده شود که ایران مورد تجاوز مستقیم نظامی قرار نخواهدگرفت. ولی کسی در این مورد شک و تردید نداشت. بر همه روشن است که در شرایط فعلی عملیات جنگی مستقیم علیه جمهوری اسلامی ایران امکانپذیر نیست.
اختلاف نظرهای آنها بیشتر تاکتیکی و کاربردی است و با تقسیم کار بین آمریکاییها و اسراییلیها در جنگ اعلام نشده آنها علیه ایران ارتباط دارد که حتی برای یک روز قطع نمیشود. ایالات متحده در این ائتلاف نقش شریک بزرگتری را که مسائل سطح راهبردی را حل میکند (مانند گسترش تحریمهای فلج کننده، جلب تعداد هر چه بیشتر کشورها به رژیم تحریمها، نظارت بر رعایت تحریمها و مجازات مخالفان، تشکیل اکثریت مطیع در سازمان ملل، هماهنگی و هدایت فعالیت آژانس بینالمللی انرژی اتمی و حفظ هیستری ضد ایرانی در رسانههای گروهی)، عهدهدار شده است.
ظاهرا کمابیش «شایسته» این فعالیت نبایدکسی را گمراه کند. در صورت لزوم، این ظاهر نیک زود برداشته شده و اصل پیش پا افتاده «هدف هر وسیله دستیابی به آن را توجیه میکند» عیان میشود. در همین شرایط سازمان «مجاهدین خلق» از فهرست سازمانهای تروریستی حذف شده و حسابهای این سازمان «دفریز» میشود. (برای «مجاهدین» نقش پیشگامان ستون پنجم مبارزان در راه دموکراسی در ایران در نظر گرفته شده است.) شرکتهای جعلی که توسط سرویسهای ویژه ساخته شدند، رایانههایی با محتویات مضر به ایران صادر میکنند (در جنگ سایبری پیشدستی در وارد کردن ضربات، شرط موفقیت است). پهبادهای آمریکا به پروازهای تجسسی بر فراز خاک ایران مبادرت میورزند و درکشورهای دیگر «آمریکاییهای ساکت» از سرویسهای ویژه سعی میکنند ایرانیانی را که برای استراحت به آنجا رفته باشند، به خدمت بگمارند. این برداشت باراک اوباما از رفتار «پلیس خوب» است.
ولی «پلیس بد» میتواند بدون رودربایستی رفتار کند. سرویسهای ویژه اسراییل در چارچوب «راهبرد داگان» از اواخر سال گذشته به تشکیل گروههای مورد استفاده ویژه پرداختند که هدف آنها، ترتیب دادن کارشکنی، اجرای عملیات تخریبی و ترور در تاسیسات و واحدهای برنامههای هستهیی و موشکی ایران با استفاده از ماموران محلی است. در گذشته نیز در واحد «کیدون» تقریبا همین نوع گروهها تشکیل میشدند ولی اکنون تربیت این گونه متخصصان ابعاد گستردهتری کسب کرده است. دوباره کار با اقلیتهای قومی فعالتر شده و تلاشی برای احیای گروههای «پژاک»، جندالله و الاهواز و تحریک مناقشه بین شیعیان و سنیها به عمل میآید.
جام کلام، هیچ معجزهای اتفاق نیفتاده است. هم آغوشی اوباما و نتانیاهو برای جمهوری اسلامی ایران چیزی جز توسعه جنگ اعلام نشده به ارمغان نخواهد آورد.
ارسال دیدگاه