تهیه نقشههای سهبعدی در فضا با عینک ایستگاه فضایی
خبرگزاری پانا: سیستم SPHERES-VERTIGO که هماکنون در ایستگاه بینالمللی فضایی در حال آزمایش است، یک ربات با پرواز آزاد است که مجهز به دید برجسته بوده و با استفاده از عینکهای چشمی، نقشههای سهبعدی را حین پرواز تهیه میکند.
اولین بخش فناوری مزبور، سامانه SPHERES است که به عنوان قسمتی از پروژه دارپا طراحی شده است.
این سامانه ممکن است مانند یک پلاستیک اسباببازی به نظر برسد، اما در درون خود فناوری پیشرفتهای را پنهان کرده است.
سیستم SPHERES به عنوان یک بستر آزمایشی برای هدایت، ناوبری و کنترل الگوریتمها طراحی شده و برای الحاق خودکار، پرواز formation و آزمایشهای عملیات از راه دور به کار میرود.
سه ربات از رباتهای پرواز آزاد از سال ۲۰۰۶ در عرشه ایستگاه بینالمللی فضایی بودهاند. قطر هر یک از آنها ۲۱.۳ سانتیمتر و وزن هر کدام ۴.۱۶ کیلوگرم گزارش شده است.
این فناوریها با استفاده از سیستم گاز سرد دیاکسیدکربن برای هر دوی نیروی محرکه و کنترل دید حرکت میکنند.
ناوبری با استفاده از سیستم حسگر زمان پرواز فوق صوت pseudoGPS انجام میشود که از چراغهای صوتی واقع بر روی بخش درونی ماژول ایستگاه فضایی استفاده میکند، این در حالی است که ژیروسکوپهای آنبورد مکان، جهت، سرعت خطی و زاویهای را با در نظر گرفتن فضای داخل ایستگاه تخمین میزنند.
رباتهای SPHERES دارای «پردازشگر سیگنال دیجیتالی C۶۷۰۱ ابزارهای تگزاس» و مودم دارای پهنای باند پایین ۹۰۰ مگاهرتز برای ارتباط با یک لپ تاپ هستند.
نیروی تمامی این ابزار با باتریهای غیرقابل شارژ ۱۶ AA تامین میشود.
عینکهای چشمی VERTIGO نیمه دیگر سیستم SPHERES-VERTIGO هستند و فضانوردان لابراتوار سیستمهای فضایی دانشگاه ام آی تی و علوم پرواز آئورا این عینکهای چشمی را در ایستگاه بینالمللی فضایی نصب کردهاند.
این عینکهای چشمی ۱.۶ کیلوگرم وزن دارند و به سیستم SPHERES افزوده شدهاند. آنها توسط باتری نیرورسانی میشوند و از یک جفت دوربین در پیکربندی استریوی همزمانشده تشکیل شدهاند که به یک پردازنده داده لینوکس ۱.۲ گیگاهرتز، یک کارت شبکه ۸۰۲.۱۱ و یک فلش درایو ۱۲۸ گیگابایت قلاب شده است.
این واحد میتواند به آسانی با حسگرها و پیکربندیهای مختلف اصلاح شود.
سیستم ترکیبی برای اجرای تحقیقات در زمینه اهداف و ناشناختههای فضایی طراحی شده است.
وظیفه ربات SPHERES ناوبری در اطراف یک شی است در حالی که عینکهای چشمی از دوربینهایش برای تهیه مدل سه بعدی از شی استفاده میکند.
این کار برای اجتناب از تاخیراتی است که در ارتباطات با کنترل زمینی یا ایستگاه فضایی حین یک ماموریت واقعی رخ میدهد.
تمامی پردازش داده توسط عینکهای مزبور انجام می شود و این ابزار میتوانند از طریق Wi-Fi یا اترنت ویدیو را به اپراتور فضانورد در زمان واقعی ارسال کنند.
ناسا سامانه ترکیبی را به عنوان پیشرو برای تعدادی از ماموریتهای ممکن میداند؛ ماموریتهایی از قبیل بازیافت ماهوارههای قدیمی، نقشهبرداری از یک سیارک برای تفحص، تکنیکهای آسانتر الحاق، کاربردهای زمین محور در نظارت، ترسیم نقشه، ارتباطات و ناوبری از این دست هستند.
منبع: ایسنا
ارسال دیدگاه