یادداشتی بر محتوای فیلم های جشنواره سی و ششم فیلم فجر؛
سینما با چاشنی تلخ معضلات اجتماعی و اقتصادی
تهران(پانا) - جشنواره فیلم فجر ویترینی از فیلم هایی که قرار است یک سال بر روی پرده سینماهای کشور به نمایش گذاشته شده و نیاز مخاطبانش را تامین کند ولی اینکه سه روز از جشنواره سپری شود و از میان ۹ فیلمی که به تماشا نشسته ای هشت فیلم سوژه هایی نسبتا تلخ و سیاه داشته باشند چندان امیدوار کننده نیست.
در جامعه امروز میزان سیاهیها و تلخیهای اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی کم نیست، وظیفه سینماگر و یک هنرمند است که نمودی باشد از وضعیت حاکم بر جامعه خود و به درستی آن را به نمایش بگذارد ولی رسالت دیگری هم این میان وجود دارد؛ برای جامعهای اینچنین زخم خورده و در معرض ناامیدی قرار گرفته خوراکی نیز تهیه شود کهکمی حالش را خوبتر کند، کمی انرژی و حس و حال مثبت نیز به او تزریق کند. برای فیلمنامه نویس های ما تعریف سوژههایی جدای از تلخیها و سیاهیهای جامعه گویا ناممکن شده است و داستانهایی همچنان در حال روایت شدن است برگرفته از فقر، خیانت، تجاوز، ناهنجاریهای اجتماعی و عقدههای روانی در قالب شخصیت افراد و ... بر این لیست قطعاً تا روزهای پایان جشنواره افزوده خواهد شد .
اگر نگاهی داشته باشیم به این فیلمها؛
« کامیون» به کارگردانی کامبوزیا پرتوی: رنجها و مصائب مردم کردستان عراق
« جاده قدیم» به کارگردانی منیژه حکمت: تجاوز به زن و زورگیری
« شعله ور» به کارگردانی حمید نعمت اله: پردازش یک شخصیت بیمار و عقدهای
« بمب» به کارگردانی پیمان معادی: بحران جنگ و رابطه از هم گسیخته یک زوج
« چهارراه استانبول» به کارگردانی مصطفی کیایی: معضل اقتصاد مریض و ورشکستکی و حادثه ساختمان پلاسکو
« لاتاری» به کارگردانی حسین مهدویان: فقر، جامعهای مستأصل میان ارزشها و واقعیتها، مهاجرت دختران به کشور دبی برای رفع مشکلات اقتصادی و ...
اینها نمونهای از فیلمهای به نمایش در آمده در سه روز گذشته جشنواره فیلم فجر در سالن پردیس ملت بوده است. البته تعریف دو، سه کلمهای از یک فیلم بلند تعریف درست و کاملی نیست این تنها اشارهای است به آنچه که در داستان فیلم با آن مواجه ایم و نکته اینکه مگر نمیشود موضوعاتی دیگر نیز وارد سینمای ما شود تا کمی مخاطب فیلمها جدای از دیدن تلخیها و سیاهیهایی که در زندگی روزمره و جامعه نیز تماشاگر آن هستند، به دنیاهای دیگر نیز سفر کنند. در سینمای جهان اینهمه ژانر وجود دارد آیا سینمای ما نباید از میان ۲۲ فیلمی که در جشنواره اکران میکند گریزی هم به آن ژانرها داشته باشد؟ !
هنوز نتوانستهایم فیلمی در ژانر وحشت تولید کنیم، اکشن، کمدی، سینمای ماورا و .....
سینمای ما در ژانر اجتماعی و تراژیک متوقف شده و هر سال یکسری موضوعات تکراری حاصل یک سال زحمت سینماگران ما میشود که در جشنواره به وضوح به تماشا در میآید. یک سال مواجهه با موضوع خیانت در فیلمها، یک سال فقر و مشکلات اقتصادی و یک سال هم اختلالات روانی و رفتاری و مرور حوادث و اتفاقات ....
باید فکری برای این سینما و تولیدات آن کرد این حجم از غم، تلخی، سیاهی، افسردگی و ناکامی برای جامعه ایرانی بس است.
زهرا صفايي/
ارسال دیدگاه