کارگردان روزی‌ روزگاری: آشنایی با سینما در مدارس، خوب فیلم دیدن را به بچه‌ها می‌آموزد

اصفهان (پانا) - کارگردان سینما و تلویزیون گنجانده‌شدن آشنایی با سینما و فیلمسازی در دروس آموزش‌وپرورش را سبب تماشای فیلم‌های مناسب در آینده می‌داند.

کد مطلب: ۷۰۴۲۲۱
لینک کوتاه کپی شد

امرالله احمدجو نویسنده و کارگردان آثار ماندگاری چون سریالهای روزی روزگاری،تفنگ سرپر و پشت کوههای بلند است کلام استاد احمدجو همانند آثارش ساده ،صمیمی ، دلنشین و زیباست.
او متولد سال ۱۳۳۲ در روستای زیاد آباد میمه از توابع استان اصفهان و فارغ التحصیل رشته فیلمبرداری از مدرسه عالی تلویزیون است.
در گفت‌وگویی صمیمی با استاد احمدجو در منزلش از دوران تحصیلات و تاثیرگذاری معلمهایش سوال کردیم .

آقای احمدجو از دوران تحصیل خود در دبستان روستای زیاد آباد بگویید؟

همزمان با آغاز تحصیل من در پایه اول ابتدایی، ساختمان دبستان روستای زیاد آباد هم در دهه ۳۰ احداث شد و یادم هست وقتی که پایه چهارم رفتم ساختمان مدرسه کامل شد و قبل از احداث آن مدرسه ،از اتاقهای یک خانه قدیمی روستا به عنوان کلاس درس استفاده می شد.

اولین معلم شما در آن دبستان چه کسی بود؟
مرحوم شیخ زین الدین مهدویان معلم پایه اول من بود که علاوه براینکه معلم بود کدخدای روستا ،واعظ و تعزیه خوان قابلی هم بود که در روستای زیاد آباد به دایی شیخ مشهور بود و چون گویش محلی داشتیم ایشان زبان فارسی هم به ما یاد می داد و مهمترین و تاثیر گذارترین معلم من از هر جهت مرحوم مهدویان بود.
تعداد دانش‌آموزان کلاس در آن زمان چند نفر بودند؟
یادم هست که ما در پایه اول ۷ یا ۸ نفر بودیم که سال بعد تازه کمتر هم شدیم . در آن دوره خیلی از مردم روستایمان به تحصیل فرزندانشان اعتقادی نداشتند و چون شغل اکثر مردم قالیبافی بود ترجیح می دانند بچه هایشان قالی بافی یاد بگیرند تا منبع درآمدی برای خانواده باشد و آقای مهدویان پدر و مادرها را راضی می کرد که بچه هایشان را به مدرسه بفرستند و خیلی برای باسواد شدن فرزندان روستای زیاد آباد زحمت کشید.
خاطره یی هم از آن دبستان دارید؟
وقتی دبستان در روستا احداث شد حصار نداشت و نزدیک یک گورستان قدیمی بود . هر دفعه در آن گورستان کند و کاوی می شد، اسکلت و جمجمه ها از خاک بیرون می آمد و در واقع ما همانجا با آناتومی بدن انسان هم آشنا می شدیم .
از معلمهای دیگرتان در دبستان بگویید:
من در کودکی خیلی بدخط بودم و معلم پایه چهارم آقای بشارت که از قم می آمد و خوشنویس و نقاش خوبی بود مرا تشویق کرد و اینقدر با من کار کرد و به من آموزش خط داد که الان دیگر شرمنده خطم نباشم .
آقای احمدجو دوران دبیرستان را کجا تحصیل کردید؟
سه سال اول متوسطه یا سیکل اول را در دبیرستان جمشید میمه تحصیل کردم و بعد برای تحصیل در رشته ریاضی به دبیرستان هراتی اصفهان آمدم .
چون دانش‌آموزان از روستاهای مختلفی مثل کامو ،جوشقان قالی ،ونداده و...به آن دبیرستان می آمدند یک جور آشنایی با رفتار،لهجه‌ها و فرهنگ‌های مختلف دانش‌آموزان در کنار تحصیل ،صورت می گرفت .از معلهایی که لازم است از آنها یاد کنم و مشوق بنده بودند یکی آقای میرپور بود که از اصفهان می آمد و شنیدم هنوز در قید حیات هستند ولی بیمارند و خیلی دوست دارم ایشان را پیدا کنم و به عیادتشان بروم .همچنین از آقای طاهری یادی کنم که روحانی بود و در تدریس فوق العاده جدی ،همچنین آقای معینیان که خودش اهل منطقه میمه و دبیر ادبیات بود و با اینکه سال آخر دوره سیکل اول معلم ما بود، خیلی از دانسته های خودم را در آن زمان مرهون تلاش و زحمت ایشان می دانم .
بعداز اینکه به اصفهان و دبیرستان هراتی آمدید چه دبیران و معلمهایی در رشد و یادگیری شما موثر بودند؟

در اینجا لازم هست یادی کنم از آقای عجمی ناظم دبیرستان هراتی که فوق العاده جدی و سختگیر بود که البته سختگیری وی به جا بود.آقایان غیاثیان (دبیر ریاضی )و رفیعی (زبان انگلیسی)،جمشیدی (ادبیات فارسی )و مرحوم کتابی که در علاقه مندی ما به مطالعه و تشکیل انجمن اسلامی در مدرسه نقش موثری داشت ،همگی از دبیران خوب دبیرستان هراتی در آن زمان یعنی سال تحصیلی ۴۸ _۴۹و ۴۹ _۵۰ بودند.
چون شما وارد حیطه و هنر سینما و فیلمسازی شدید ،آیا دبیران هم در آن دوره دانش آموزان را برای دیدن فیلم و رفتن به سینما تشویق می کردند؟
یادم هست آقای مسائلی دبیر فیزیک و مکانیک ما علاقه مند سینما بود و بعضا راجع فیلم‌هایی که در اصفهان اکران می‌شد صحبت می‌کرد ولی بیشتر معلم‌ها در مقابل سینما رفتن جبهه می‌گرفتند و آن را مخل تحصیل و درس خواندن می‌دانستند.

آقای احمدجو،چند سالی ست که در آموزش‌وپرورش مسابقات فرهنگی هنری برگزار می‌شود و یکی از رشته ها فیلم کوتاه است ؛چطور دانش آموزان علاقه مند می توانند به صورت حرفه ای تر در این زمینه کار کنند؟

فراهم کردن امکانات فیلم سازی ساده، چیز پیچیده و گرانی نیست هر فرد علاقه مندی با گوشی تلفن همراهش هم می تواند فیلمسازی کند و آموزش‌وپرورش می‌تواند آشنایی مقدماتی با سینما و فیلمسازی را در برنامه درسی لحاظ کند و معلم‌هایی در این زمینه آموزش دهد،با توجه به سرانه کم مطالعه در کشور و گسترش فضاها و رسانه‌های مجازی تماشای فیلم ،جای مطالعه را پر کرده است ،خصوصا تماشای فیلم‌های تلویزیون که باید به این حیطه هم توجه خاصی شود .

من معتقدم مبنای هر علاقه مندی در کشور آموزش‌وپرورش است؛ توجه به فرهنگ ،علوم انسانی ،کشاورزی و ...در آموزش‌وپرورش پایه گذاری می‌شود. اگر به آشنایی با سینما و فیلمسازی در دروس آموزش‌وپرورش توجه شود ،حداقل بچه هایی که حتی به فیلمسازی علاقه ندارند ،یاد می گیرند چگونه فیلم ببینند و بهره لازم را از فیلم دیدن ببرند.
آیا از سینما می‌توان به عنوان یکی از ابزار کمک آموزشی در نظام تعلیم وتربیت استفاده کرد؟

خیر سینما ابزار کمک آموزشی نیست خاستگاه آموختن در کلاس درس ،ذهن است و خاستگاه سینما ،روح انسان‌هاست و یک اثر هنری ست که البته یک فیلم علاوه بر جنبه های هنری می‌تواند پیام هم داشته باشد. مثلا کسی که احاطه بیشتری بر ادبیات و عرفان و قرآن دارد ، نسبت به دیگران از اشعار حافظ بهره بیشتری می‌برد و دقیقا سینما هم به همین شکل است،هر چه فرد به ظرایف این هنر آشنایی داشته باشد بهره بیشتری از سینما و فیلم دیدن می برد و به نظرمن آموختن این هنر باید از دوره دبستان در آموزش و پرورش لحاظ شود.


گفتگو از مهران سلطانیان

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار