یادداشت مهمان

از كانون‌هاي فرهنگي تربيتي تا كانون‌هاي اصلاح و تربيت

تهران (پانا) - اين يك واقعيت است كه ازدحام زندان ها حاصل كم گذاري و سهل‌انگاري در كلاس و مدرسه است. درواقع فراواني شمار زندانيان و بزه‌ کاري پنهان و آشكار اجتماعي، حاصل تغيير كاربري مدرسه از محیط فرهنگي و تربيتي به محیط آموزشي و نگاه اداري به امر تربيت و فرهنگ است.

کد مطلب: ۷۰۱۴۵۳
لینک کوتاه کپی شد

كشورهايي كه توسعه يافته اند و در عرصه‌هاي اقتصادي و فرهنگي حرف براي گفتن دارند، آموزش و پرورش، اصلي‌ترين خاستگاه آنان بوده است.

ارزش معلم، مدرسه و دانش‌آموز در اين قبیل كشورها، كليدي و سرنوشت‌ساز است. اين روش و سياست با وجود رشد و توسعه شگفت اقتصادي و فرهنگي نه تنها رنگ نباخته كه همچنان به‌عنوان يك باور در انديشه و آرمان‌هاي كارگزاران آن نهادينه شده است.

در كشور ما با وجود مباني ريشه‌دار فرهنگي و تأكيد بر توجه‌ زيادي كه به مقوله معلم و آموزش شده است، اين باور از سطح شعار فراتر نرفته است. شاید به همين دلیل باشد که در برنامه و بودجه ريزي کلان، زندان و زنداني و ..، بيش از مدرسه و دانش‌آموز اهميت يافته و از متن و حاشيه‌هاي جانبي قابل توجهی برخوردار است.

سرانه مدرسه و دانش‌آموز كه گاهي چندين ماه و بعضاً نيم سال تحصيلي به تأخير مي‌افتد و يا معوقات حق‌التدريسي و ...، سر از ديون وانتظار در مي‌آورد.

اين در حالي است كه در مقوله زندان، زنداني و زندان‌باني مراتب به ماه هم نمي‌كشد.

كافي است فيش حقوقي يك مربي و مدير فرهنگي زندان را با حقوق يك مربي و معاون پرورشي مقايسه كنيد. آنقدر كه كارگزاران امر، پيشگيري از پیدایی يك زنداني، كه آنهم قرباني بي توجهي در كلاس و مدرسه است، نگرانند، از اداره يك مدرسه با ۱۰۰۰ نفر دانش‌آموز نگران نيستند و آنقدر كه يك زندان براي ما اهميت دارد، مدرسه ندارد.

من اگر به جاي برنامه ريزان امور پيشگيري بودم، بخش اعظم توجه را صرف مدرسه و دانش‌آموز مي‌كردم و بخش درشت اعتبار و بودجه‌اي كه صرف امور جانبي زندان و زنداني مي‌شود را به امور فرهنگي و آموزش مهارت اجتماعي به دانش‌آموزان اختصاص می‌دادم.

اين يك واقعيت است كه ازدحام زندان ها حاصل كم گذاري و سهل‌انگاري در كلاس و مدرسه است واين مسئله به سادگي و بداهت قابل بررسي وتحليل است.

درواقع فراواني شمار زندانيان و بزه‌ کاري پنهان و آشكار اجتماعي، حاصل تغيير كاربري مدرسه از محیط فرهنگي و تربيتي به محیط آموزشي و نگاه اداري به امر تربيت و فرهنگ است.

از وقتي‌كه كارهاي تربيتي كيفي و هدفمند جاي خود را به آموزش و رقابت و استرس داده و مدارس ما از يك فضاي فرهنگي و تربيتي به آموزشگاه خشك و بي روح تبديل شده اند، اميدها از مدرسه فعال، تربيتي، كارآفرين و ... رخت بربسته است.

من جاي وزير بودم در امور تربيتي انقلابي بر پا مي‌كردم و مدرسه را خاستگاه تربيت هنر، حرفه و مهارت فردي و اجتماعي قرار می‌دادم واولويت را درهمه مسائل به امورتربيتي می دادم و پيوست تربيتي را براي همه بخشها وكارنامه‌ها و ارزيابي‌ها لازم الاجرا مي‌کردم.

مزید آنکه اجازه نمي‌دادم مدارس ساعت ۱۲ چون پادگاني نظامي، سرد و خشك تعطيل شود. مدرسه را با بهترين برنامه‌هاي تربيتي، مهارتي و ... تا ساعت ۱۶ فعال و از خدمات متنوع برخوردار مي‌كردم و خود و معاونان و مديرانم را موظف مي‌كردم هفته‌اي ۲ ساعت را در كف مدرسه و كلاس معلمي و مربي‌گري کنند.

فراتر از اين به دولت پيشنهاد می دادم تا براي براي درك بيشتر اين اهميت ونگاه حمايتي پايدار هر وزير، معاون، مديركل و ... ماهي ۲ ساعت را در مدرسه و كلاس معلمي و آموزگاري کنند تا مدرسه و دانش‌آموز از حاشيه فراموشي به متن توجه منتقل شود.

محمدابراهيم محمدي

مديركل پيشين فرهنگي و هنري وزارت آموزش و پرورش

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار