فاطمه افتخاری در گفتوگو با پانا از رموز موفقیتش گفت
صداهایی که دانشآموز نابینا را به رتبه دو رقمی در کنکور رساند
تهران (پانا) - فاطمه افتخاری، دانشجوی نابینایی است که رتبه ۸۵ کنکور سراسری سال ۹۶ را به خود اختصاص داده است. این جوان مازندرانی متولد ۱۳۷۷ که حالا رشته روانشناسی دانشگاه شهید بهشتی را برای تحصیل انتخاب کرده است، نه سال نخست تحصیلش را در مدارس ویژه دانشآموزان نابینا درس خوانده است.
افتخاری ۱۴ آذر در همایشی که آموزشوپرورش همزمان با روز جهانی معلولان برای قدردانی از دانشآموزان برتر با نیازهای ویژه برگزار کرد به عنوان یکی از برگزیدگان معرفی شد . این دانشجوی امروز و دانشآموز دیروز در گفتوگو با پانا از چند و چون سالهای تحصیلش و راز و رمزهای موفقیتش میگوید که در ادامه میخوانید .
برای موفقیت در کنکور چطور برنامهریزی کردی؟
من متولد سال ۱۳۷۷ در استان مازندران هستم و به طور مادرزادی معلولیت کمبینایی متمایل به نابینایی کامل دارم با این حال توانستم رتبه ۸۵ کنکور سراسری در گروه علوم انسانی را به دست آوردم و اکنون دانشجوی سال اول رشته روانشناسی دانشگاه شهید بهشتی هستم .
با توجه به مشکل بینایی که داشتم و کتابهای کمک درسی برای کنکور ویژه نابینایان وجود نداشت خانوادهام متن کتابهای کمک آموزشی را ضبط می کردند و به طورصوتی در اختیار من قرار میدادند تا مطالب را از طریق گوش کردن یاد بگیرم. این کار تا جایی پیش رفت که حتی نزدیک برگزاری کنکور از اقوام هم برای ضبط مطالب درسی کمک میگرفتم و در نهایت میتوانم بگویم همکاری خانوادهام و کمکرسانی آنها باعث این موفقیت شد. البته خودم با توجه به شناختی که از شرایط درس خواندن برای کنکور داشتم، از تابستان مطالعه درسها آغاز کردم تا حجم مطالب برای یادگیری زیاد نباشد .
دوران تحصیل را در چه نوع مدرسه ای تحصیل کردی؟
از دوره ابتدایی تا سال اول دبیرستان در مدرسه ویژه نابینایان تحصیل میکردم اما سه سال پایانی دوره متوسطه را در مدرسه عادی بودم. در این مدرسه معلمان و حتی کادر دفتری مدرسه کمک زیادی به من کردند و مشکلی برای تحصیل نداشتم البته یک معلم رابط هم گاهی به مدرسه سر میزد اما چون آشنایی با خط بریل نداشت نمیتوانست کمکی به من کند و همان معلمان مدرسه نقش اصلی را در پیشرفت تحصیلیام داشتند .
دوره ابتدایی و راهنمایی را چطور گذراندید؟
در دوره ابتدایی و راهنمایی در مدارس ویژه نابینایان تحصیل می کردم و در دوره ابتدایی به دلیل اینکه در شهر ما مدرسه ویژه نابینایان وجود نداشت پدرم که معلم بود انتقالی گرفت و به مشهد رفتیم تا آنجا تحصیل کنیم. در دوره متوسطه اول هم مدارس نابینایان را انتخاب کردم اما در نهایت برای متوسطه دوم تحصیل در مدارس عادی برایم بهتر بود .
فضای مدرسه عادی و نابینایان چه تفاوتی با هم داشت؟
زمانی که در مدرسه عادی درس می خواندم با توجه به اینکه همکاری خوبی از سوی معلمان و همکلاسیها وجود داشت مشکلی برای تحصیل نداشتم و هدفمند برای کنکور درس خواندم اما مسئلهای که در مدارس نابینایان وجود دارد، بیانگیزگی بسیاری از دانشآموزان است زیرا آنها با مشکل خود کنار نیامدهاند .
تو چطور با وضع ویژه خود کنار آمدی که به این موفقیت دست پیدا کردی؟
من به طور مادرزاد با این مشکل مواجه بودم بنابراین آن را پذیرفتم و برای زندگی برنامهریزی کردم که خوشبختانه حتی در مواردی از افراد سالم هم در برنامهریزیها موفقتر بودم و همیشه به افرادی که وضعی مثل من داشتند میگفتم که باید با اوضاع کنار بیایند. برایم بسیار جای تعجب است که برخی گوشهگیری را بر فعالیت ترجیح می دهند .
طی دوران تحصیل چه مواردی بوده که در روند تحصیل شما اختلال ایجاد کرده است؟
یکی از مشکلاتی که با آن مواجه بودم این بود که در دورهای که برای کنکور میخواندم کتابهای کمک درسی با خط بریل وجود نداشت و فقط یک آموزشگاه کتاب صوتی برای داوطلبان نابینا تهیه کرده بود. اکنون هم در دوره دانشجویی با این مشکل روبهرو هستم که کتابها به خط بریل نیست و باید به طور صوتی تهیه شود که آن هم کیفیت بالایی ندارد در حدی که وقتی می خواهم درس بخوانم به دلیل کیفیت نامناسب کتابهای صوتی دچار سردرد میشوم و گاهی علاقهام را به ادامه مطالعه آن درس از دست میدهم .
در دانشگاه ما تهیه کتابهای صوتی به طور کار دانشجویی به دانشجویان سپرده شده اما در مواردی کیفیت لازم را ندارد که امیدوارم همانطور که آموزش و پرورش اقدامی مثبت داشته و کتابهای درسی بریل در اختیار نابینایان قرار داد در دانشگاهها نیز چنین اقدامی برای نابینایان انجام شود .
توصیهات به همسالانت که در وضعی مشابه تو قرار دارند، چیست؟
افرادی که با نیازهای ویژه مواجهاند باید بیشتر روی وضع روحی و روانی خود کار کنند و واقعیت را بپذیرند تا بتوانند همچون سایر افراد جامعه فعالیت کنند در غیراین صورت توانایی ها و ظرفیتهایشان از بین میرود .
ارسال دیدگاه