مهران رنجبر:
«شوایک» نیمی گروتسک، نیمی تراژدی
مهران رنجبر که این روزها در نقش وانک در نمایش «شوایک» روی صحنه رفته است، درباره نقش خود گفت: «شوایک» نمایشی عجیب و غریب است. در ۶۰ دقیقه اول بر پایه گروتسک پیش می رود و بعد با ورود وانک نقشی که من بازی می کنم و به شدت دوستش دارم، تراژدی نمایش شکل می گیرد.
به گزارش پانا؛ مهران رنجبر بازیگر نمایش «شوایک» به نویسندگی و کارگردانی حمیدرضا نعیمی که در تالار وحدت اجرا می رود، درباره نقش خود و حضورش در این اثر نمایشی گفت: طی چند ماه گذشته درگیر روند تمرینات نمایش «شوایک» به نویسندگی و کارگردانی حمیدرضا نعیمی بودم؛ کارگردان کاربلدی که متن این کار را از رمان «سرباز خوب شوایک» نوشته یاروسلاو هاشک اقتباس و آن را به درام تبدیل کرده است.
وی افزود: این نمایش درباره سرباز سفیهی است که قصد دارد جلوی وقوع جنگ جهانی اول را بگیرد و ماجرای داستان در اتریش اتفاق می افتد. به نظرم این نمایش عجیب و غریب است. زیرا در ۶۰ دقیقه اول بر پایه گروتسک پیش می رود و بعد با ورود وانک نقشی که من بازی می کنم و به شدت دوستش دارم، تراژدی نمایش شکل می گیرد.
بازیگر سریال «آوای باران» ادامه داد: این نقش از بهترین کاراکترهایی است که در ده سال اخیر بازی کرده ام. شخصیتی عاصی و عصیان گر که در میدان جنگ مجنون می شود و بعد از عاشق شدن، به جنون می رسد. عده ای را به گروگان می گیرد و بعد خود را می کشد. این داستان من را یاد فیلم «غلاف» استنلی کوبریک می انداخت.
وی عنوان کرد: از آخرین نقش عصیان گر من که نقش کیانوش در سریال «آوای باران» بود، چند سالی می گذشت و خوشحالم که حالا دوباره این موقعیت برایم در تئاتر تکرار می شود. باید بگویم برای بازی در نقش وانک زحمت زیادی کشیدم و چند پیشنهاد تلویزیونی را برای تمرکز بیشتر بر این نقش رد کردم و حالا به این نتیجه افتخار می کنم. از نظر من نمودار سینوسی این کاراکتر دارای ابعاد مختلفی است که درآوردن آن بسیار سخت بود و خوشبختانه با کمک حمیدرضا نعیمی به خوبی به نتیجه رسید و حالا با تماشای سالن پر از تماشاگر سالن وحدت خستگی از تن مان در می رود.
رنجبر همچنین با ابراز خرسندی از همکاری با گروه نمایش شوایک خاطر نشان کرد: اتفاق جالب تر این نمایش برای من همکاری با استادم فرهاد آییش بود که در نقش شوایک بازی می کند و یکی از بهترین فرهاد آئیش هایی است که در این سال ها دیده ایم. حضور او و حمیدرضا نعیمی در این اثر برایم بسیار مهم بود.
نوعی تئاتر الگو است این نمایش. طراحی صحنه نور و لباس زیبا، موسیقی فوق العاده ای که زنده روی صحنه توسط عبدالکریمی اجرا می شود بسیار باشکوه است. برای اولین بار روی صحنه آلمانی می خوانم و با عبدالرضا عبدالکریمی تمرینا کردیم و خواندن آلمانی را توانستیم موفق شویم. در بخش هایی از بازیگری به قول بهمن محصص که به شدت او را دوست دارم، در سال ۴۶ می گوید من یک پرسوناژ تاریخی ام.گاهی روی صحنه باید جوری یاغی گری کرد که بتواند به پرسنوناژ تاریخی نزدیک شد. وقتی زمان از آن نقش می گذرد، باز هم مخاطب دوست داشته باشد او را ببیند و در گذر زمان بیشتر و بیشتر این خوب بودن و بعد و عمق داشتن خلق را بتوان اجرا کرد. این تئاتر برایم بسیار مهم بود و هیچ کار همزمانی با آن نداشتم.
حسین علیزاده، جواد مجابی، بهروز افخمی، گوهر خیراندیش و پرویز پرستویی و بسیاری از هنرمندان گرامی
از حمیدرضا نعیمی برای اعتمادی که به من کرد و این موقعیت را در اختیارم گذاشت تشکر می کنم. مساله دیگر این است که باید در بازیگری زیست و آزمون و خطا در آن به نظرم برای هر بازیگر شخصی است. نوع آزمون و خطای من روانشناسانه است. می خوانم تحقیق می کنم می نویسم و نقاشی می کشنم و پدر کالبد آنچه بازی می کنم می شیند و برای هر نقش زجر می کشم. امیدوارم استقبال تماشاگرامن ادامه داشته باشد و گریزی می زنم به نمایش موفقیت امیز سفقراط از حمیدرضا نعیمی و حالا شوایک یک نمایش عجیب و یک تئاتر الگو.
ارسال دیدگاه