یادداشت؛
مردم متوسل بارانند
چشمانی خشک نظاره گر قطره آبی تا رسد بر کویر خشکیده ، تا جان گیرد این زمین بی جان .
خداوندا، دادی نعمتی بر کائناتت که سیراب شوند از نعمت وجودش . نهادی در وجودشان که مظهر قدرت تو باشد،تا سیراب شود تشنه لبی، سبز شود دشت خشکیده ای ، جان گیرد جوانه ای ،تا قوت شود برای موجودی.
چه بسا این بشر مخلوق تو که اشرف مخلوقات نامیدی قدم بر زمین هستی گذاشت ، انسانی که متکی به آفریده های تو بود، که اگر یکی از آنها نبود زندگی معنا نداشت . منشأ تمام آفریده هایت آب هستی ست! که او را نماد پاکی و زلال و مطهر کننده تمام عیوب قرار دادی و لذت بخش ترین نوشیدنی انسان را.
اگر این آفریده تو نبود جوانه ای سبز نمی شد ، درختی به آسمان قامت نمی بست و رودخانه و دریایی وجود نداشت که پایه گذار چرخش هستی تو باشد.
همانا که انسان علم و تفکرش بیش شد احتیاج مبرم این مایه ی حیات را لازمه آن دانست ، این خودخواهی این بشر کج اندیش ، خاکت را همانند دست پینه بسته ی کشاورزی که دیدگانش به آسمان دوخته و دستش بر زمین نهاده تا که برای لحظه ای نم و رطوبتی احساس کند، تاکه ریشه ی وجودش سیراب شود. اما این انسان خرد مال پرور ، جای جوانه ای سبز ،برج و بارویی جانشینش نهاد ، آبش را به اسراف هدر داد، خشکی و آسایش لحظه ای را به آینده تاریک سپرد.
سدها زدند به گمان پس انداز و کمک ، ندانستند این خورشید تابان تشنه آب و خاکش هریس، پس هر چه خلق کرد محتاج آب شد و کم کم آب آبتر شد که دلو چاه به خاک رسید و تشنه ، که دیگر باز نگشت چون جان در بدن نداشت،همچون این رمق بی بازگشت.
ترسم از آن روزی که انسان را برای به دست آوردنش در جان دگری بیند تا سیراب شود . یا جنگلی بسوزاند یا سرزمینی را بخشکاند . همه و همه را قربانی وجودش کند.
ای کاش در قبال این همه علم و اندیشه ،فرهنگ را توشه راه کرده بودیم تا واژه ای به نام بحران آب در کشور نبود پس به امید و آرزوی قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود تا این زمین تشنه سیراب شود.
ارسال دیدگاه