دلنوشته//

برای دختران سرزمینم که بوی ماه مهر را حس نکردند

وقتی که تقدیر آنطور که نباید رقم میخورد، عشق ها جاودان می شوند؛ مانند عشق معلمی به دانش آموزان خود و عشق دانش آموزانی به یادگیری.

کد مطلب: ۶۶۳۴۲۳
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار پانا فارس، وقتی که تقدیر آنطور که نباید رقم میخورد، عشق ها جاودان می شوند، مانند عشق معلمی به دانش آموزان خود و عشق دانش آموزانی به یادگیری، زمانی که خبر از اردو و اردوگاه می شود، اولین کلماتی که در ذهن نقش میبندد بازی، شادی و یادگیری خارج از چارچوب کسل کننده مدرسه و کلاس است، وقتی مقدر باشد کاری انجام شود دیگر زمان، مکان و فرصت ها همه دست به دست هم می دهند تا آنچه که باید صورت گیرد، گاهی یک سنگ، گاهی ذره ای گرد و خاک عامل تغییر تقدیر یک تا چند انسان است، انسانی که کسی نمیداند معصوم، مظلوم یا بی گناه و گناه کارند و انچه برایشان اتفاق افتاده به حق یا ناحق است اما گاهی ابعاد یک حادثه آنقدر بزرگ و غم انگیز است که دیگر کسی بدنبال حق و ناحق نیست و انسانیت برای آن رویداد متاسف می شود، روزی که به دانش آموزان فرزانه سازمان دانش آموزی استان هرمزگان خبر انتخاب برای اردو ملی_قطبی رسید، کسی فکر نمیکرد راننده نتواند دانش آموزان را به مقصد برساند و راننده دست تقدیر دانش آموزان بشود برای آنچه که هیچ کس منتظرش نبود، گاه گاهی دلم میگیرد از تقدیر و سرنوشت، از آتشی که خودت باعثش نیستی اما شعله هایش دامن گیر تو می شود، اما بعضی وقت ها آتش که به گلستان بیفتد خشک و تر را می سوزاند !!!
سارا، فاطمه، محدثه و زهرا همه ما در آتشی که ناخواسته به جان و دست و پاهای شما افتاد سوختیم آن زمانی که تو دوست داشتی با دستهایت بعد از یادگیری مهارت امداد و نجات به همنوعت کمک کنی، آن زمانی که تو دوست داشتی با پاهایت نظم و ترتیب رژه صف جمع را به نمایش بگذاری اما تنها یک صفحه دفتر تقدیرت ناخواسته اشتباه رقم خورد، آن شبی که تو در اتوبوس رویای اردو و بازی و شادیش را در سر می‌پروراندی و صدای جیغ بنفش ترمز های اتوبوس و صدای داد و فریاد دختران سیاه بخت خلیج نیلگون فارس رویایت رو بهم زد، من هم خواب را از چشمانم ربودم تا درد بند بند استخوان هایت مرهم باشم، مرا ببخش که نمیتوانم آنطور که باید تقدیر بدت را درک کنم اما بدان که من هم دستهایم از دست دادم، من هم پاهایم را از دست دادم، من هم استخوان هایم را آتل همنوع دوستی بستم، من هم چشمانم را برای مدتی بستم تا ببینم خاموشی دنیا چه معنی دارد، مرگ آرزو در اوج آرزو پروری چه معنی دارد، چشمانم را به یاد ۷خواهر فرزانه و ۷دختر ایرانم بستم، دخترانی دیگر هیچ وقت در این دنیا نیستند که آرزو داشته باشند، برای مدتی دراز کشیدم و سقف سفید خانه را تماشا کردم تا رنج خواهرم را تجربه کنم که دنیایش از این به بعد همین سقف سفید خانه است، سعی کردم با یک دست و یک پا زندگی کنم، اما وقتی همه را تجربه کردم، بغض گلویم را آنقدر فشرد که تنها صبر را برایت آرزو کردم .....

/سید علیرضا ترابی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار