پنل تخصصی«آلزایمر و تنهایی در سالمندی» برگزار شد
شباهت آقای صفری فیلم «یک شهروند کاملا معمولی» به بیماران آلزایمری
پنل تخصصی «آلزایمر و تنهایی در سالمندی» در رابطه با فیلم «یک شهروند کاملا معمولی» به کارگردانی مجید برزگر با حضور کارگردان، دکتر بابک زمانی متخصص مغزو اعصاب، دکتر ارسیا تقوا روانپزشک، دکتر محمدرضا سرگلزایی روانپزشک و امیر جاوید مجری در دومین روز دومین جشنواره فیلم سلامت برگزار شد.
به گزارش پانا، مجید برزگر کارگردان فیلم «یک شهروند کاملا معمولی» ضمن تشکر از جشنواره فیلم سلامت که این فرصت را فراهم کردند تا این فیلم به نمایش در آید، گفت: ممنونم برای سئانس ساعت دو که اصلا فکر نمی کردم این میزان از آن استقبال شود.
**برزگر: می خواستم تنهایی آدم ها را تصویر کنم
او در ابتدای این نشست درباره انتخاب این سوژه بیان کرد: اتفاقی متوجه شدم «یک شهروند کاملا معمولی» در مسیر دو فیلم قبلی ام درباره تنهایی آدم ها در تهران است. آدم های قصه من بهانه ای شدند برای این که بیشتر به این تنهایی، آدم ها و تهران به عنوان شهر به ظاهر شلوغ و بی در پیکر خیره شوم. قصه گفتن برای بعضی از این آدم ها برایم جالب است. البته برای خودم ساخت این فیلم دور شدن از فشارهای ساخت فیلم «پرویز» بود.
برزگر با بیان این که وقتی قصه تنهایی آقای صفری را می نوشتم فکر می کردم این آغاز فروپاشی های ذهنی او است، گفت: از آنجا بود که بیشتر به آدم های تنها و درگیر بیماری آلزایمر نگاه کردم کسانی مثل مادربزرگم که با ما زندگی می کرد. قصدم ساختن فیلم پزشکی نبود. همیشه سعی می کنم در نوشتن فیلمنامه دقت و تحقیق کنم و درباره آدم ها ببینم و بخوانم و فکر می کردم به عنوان کارگردان اول و آخر جهانم و هر چه می گویم درست است اما بعد با خواندن مصاحبه دکتر زمانی فهمیدم اینطور نیست.
**دکتر زمانی: آقای صفری فیلم برزگر شباهت بسیاری به بیمار آلزایمری دارد
دکتر بابک زمانی درباره فیلم «یک شهروند کاملا معمولی»، گفت: آقای صفری در سینمای ما شبیه ترین فرد به آلزایمر است. ما در مرحله ای هستیم که از زوال عقل صحبت نمی کنیم. زوال عقل مجموعه ای از بیماری است که هر کدام روش درمانی خودشان را دارند و حتی داروهای این بیماری ها نباید به جای هم استفاده شود چون تاثیر معکوس دارد. در بیماری آلزایمر بسیاری متوجه شروع بیماری نمی شوند. اتفاقا هر چقدر تحصیلات و موقعیت اجتماعی افراد بالاتر می رود آنها با وضعیت بدتری رو به رو هستند چون دیرتر متوجه این بیماری می شوند.
او ادامه داد: آلزایمر بیماری است که کسی آن را درک نمی کند. طبق آمار بیشتر افراد بالای ۸۰، ۸۵ سال دارای آلزایمر هستند و من این موضوع را بد نمی دانم. وقتی شما تعداد بسیاری از این افراد را با همسن و سال های خودشان مقایسه کنید متوجه می شوید که داشتن کمی آلزایمر برای این افراد اصلا بد نیست. اما در گونه های دیگر واقعا فروپاشی است که هم در سنین پایین اتفاق می افتد و هم دیگر کارهای فرد را مختل می کند.
زمانی تاکید کرد: فیلم قبلی که از «آلزایمر» در سینمای ایران ساخته شده بود بسیار اغراق آمیز بود و آلزایمر نبود. اما «یک شهروند کاملا معمولی» به واقعیت بیماری آلزایمر نزدیک تر بود.
**دکتر تقوا: فیلم های مجید برزگر امضای خودشان را دارند
دکتر ارسیا تقوا نیز درباره فیلم های برزگر، گفت: مجید برزگر امضای خودش را در کارهایش دارد. برخلاف برخی که در سینما از روی هم فیلم می سازند. این خاص و متفاوت بودن بسیار چشمگیر است. من وقتی فیلم «یک شهروند کاملا معمولی» را می بینم متوجه می شوم که او قصد دارد روی «کاملا» تاکید کند چون فکر نمی کنم پیش از این فیلم به اسم «یک شهروند معمولی» داشته باشیم که آقای برزگر به خاطر تفاوت ایجاد کردن کلمه «کاملا» را به عنوان فیلمش اضافه کرده باشد. اعتقاد دارم که فیلم را به عنوان فیلمی درباره آلزایمر نبینیم. این فیلم را همانطور که هست ارزشمند می دانم. با وجود این که طبق گفته آقای برزگر او تحقیق بسیاری در حوزه آلزایمر برای ساخت این فیلم نداشته است.
او ادامه داد: اما آیا این تحقیق و مشاوره نداشتن خوب است؟ من اعتقاد دارم اگر شما به اندازه کافی خوب ببینید این برای شما کافی است. فقط در صورتی نیاز به تحقیقات گسترده تر دارید که بخواهید بیماری را در فیلم کاملا به تصویر بکشید. فکر می کنم فیلم «برادرم خسرو» به عنوان نمونه خوبی درباره بیماران دو قطبی است.
**دکتر سرگلزایی: همه ما در گذشته ای گیر افتاده ایم
دکتر محمدرضا سرگلزایی درباره «سلامت» گفت: وقتی از دیدگاه طبی به سلامت نگاه می کنیم، سلامت یعنی نداشتن بیماری. اما دیدگاه روانشناسی اجتماعی می گوید فرد سالم کسی است که با عرف جامعه پیش می رود. یعنی مثلا دانش آموزشی که ۱۸ ساله است و دارد برای کنکور بخواند چون این عرف جامعه است او سالم محسوب می شود. اما در سلامت روانکاوانه می گویند سلامت یک آرمان شهر است.
وی افزود: اگر هر کدام از این افراد پیش روانکاوی بروند متوجه می شوند که نیاز به روانکاوی دارند. چون سلامت یعنی خود آگاهی کامل و گسستی کامل از گذشته و گذشته را به اینجا و اکنون نیاوردن. به این معنا آقای صفری کسی است که در گذشته گیر افتاده است و حالا هر روز سنگگ می برد به جایی که محل ملاقات با معشوق بوده است. اگر سلامت را از دیدگاه روانکاوی نگاه کنیم، آقای صفری شبیه همه ماست. همه ما در یک جایی از زندگی مان هنوز داریم هر روز دوتا سنگگ می گیریم و به خاطر اتفاقی در گذشته این کار را انجام می دهیم.
سرگازایی ادامه داد: کارل گوستاو یونگ، روانشناس سویسی می گوید هر کدام از ما یک من اجتماعی داریم و بخشی از ما که برای دفاع از جامعه ناامنی که به عنوان کودک در تقابل با آن قرار می گیریم آن «نقاب» یا «پرسونا» ما را می سازد. و این پرسونا غیر از ما نیست. ما یادگرفتیم باید این پرسونا باشیم و اینقدر این نقش را بازی کردیم که بعد از مدتی هویت ما همان شده است. اگر از ما بپرسند کیستی؟ آن قسمت که درباره اش می نویسیم همان «پرسونا»ی ماست.
**برزگر: هر روز اخباری درباره آدم هایی شبیه آقای صفری در رسانه ها می خوانم
مجید برزگر نیز در ادامه این نشست درباره خلق شخصیت آقای صفری گفت: بسیاری از این اتفاقات از ناخودآگاه ما می آید و چون پروسه خلق این فیلمنامه بسیار طولانی است به صورت جزئی نمی توانم در مورد خلق شخصیت آقای صفری صحبت کنم اما این که دور از شخصیت آقای صفری این قتل را می بینم یا نمی بینم، باید بگویم من هر روز اخبار افراد معمولی در جامعه ام را می خوانم که دست به اقدامات عجیبی می زنند که به نظر می آید بسیار از آنها دور است. بنابراین قتل را از آقای صفری دور نمی دیدیم.
دکتر تقوا در بخش دیگری از حرف هایش درباره فیلم برزگر گفت: شاید این فیلم ما را به یاد فیلم «طبیعت بی جان» شهید ثالث بیاندازد. به کسانی که فیلم را کند می بینند باید بگویم این موارد همه حساب شده است. ذات چنین فیلم هایی این گونه است. فیلم برزگر در رفت و برگشت های معمولی یک حس تازه به ما می دهد و ما را با نگاه جدیدی از کهنسالی آشنا می کند. آنهم در جامعه ای که کهنسالی بحران است و ما هیچ فکری در این باره نکردیم. فیلم آقای برزگر ارزش توجه به این مسائل را دارد چون این افراد جزو پدر و مادرهای ما هستند و بعد از مدتی این خود ما هستیم که به آنها می پیوندیم.
دکتر زمانی درباره این که کارشناسی فیلم ها باید در چه اندازی باشد گفت: بخش مهمی از فیلم فیلم نامه است. و داستان چیزی نیست جز رابطه واقعیت و خیال. شما تعیین می کنید که این فانتزی جه ارتباطی با واقعیت داشته باشد. اگر فانتزی قرار است بال دربیاورد بهتر است بر بستر واقعیت درست باشد. در داستان های مختلف باید اول سنجید چقدر می خواهیم به واقعیت نزدیک شویم. اگر این فرد مبتلا به آلزایمر باشد و فانتزی ما براساس آن شکل بگیرد، از آنجایی که هیچ مورد آزاری از یک شخصیت آلزایمری تاکنون گزارش نشده باید شخصیت اصلی قصه ما از ابتلا به بیماری آلزایمر فاصله بگیرد. به هر حال فیلمی است که در اکران عمومی و جشنواره ها نشان داده می شود برخورد اولیه اش آموزش ساده است. برخورد دوم تصمیم گیری های اجتماعی است و در برخورد سوم هر داستان یک پیام فلسفی دارد.
در بخشی از این نشست محمدهادی ایازی قائم مقام وزیر بهداشت و رییس جشنواره فیلم «سلامت» و ابراهیم داروغه زاده دبیر جشنواره در این نشست حضور پیدا کردند و مجری برنامه، امیر جاوید در خصوص درخواست مخاطبان نشست دیروز درباره تحت پوشش تامین اجتماعی قرار گرفتن ویزیت روانشناسان با قائم مقام وزیر بهداشت صحبت کرد.
ارسال دیدگاه