به پاس خدمات مکتب خبرنگاران، "پانا "
عشق در نوشته های خبرنگار جاری است
روز خبرنگار را از دریچه مکتب خبرنگاران یعنی پانا گرامی می داریم و به احترام قلم وکلمه برای این روز دمی تامل می کنیم.
به قلم خبرنگار پانا از آذربایجان شرقی، به حرمت روزی که نوشتن را آموختم برمی خیزم واولین روز مدرسه را به یاد می آورم اولین کسی که که نوشتن را به من آموخت دبیر کلاس اول ابتدایی ام بود. دوست دارم بر دستانش بوسه زنم زیرا که اولین چیزی که به من آموخت تا به طور کامل بنویسم نام خودم بود.
کم کم قد کشیدم به کلاس های بالا تر رفتم و در کنار سایر دروس باید انشا نویسی را نیز می آموختم دبیرمان موضوع انشای را انتخاب کرد تا برای آن انشایی بنویسیم و به این ترتیب اولین انشای زندگی ام را نوشتم ونوشتن من از نیمکت های چوبی مدرسه آغازشد اولین انشایم را که در پای تخته سیاه کلاسمان خواندم معلمم تشویقم کرد از آن به بعد مرابه کلاس های دیگر دعوت می کردند تا انشایم را برای بچه های دیگر بخوانم در میان نگاه های تحسین آمیز دانش آموزان وتشویق های دبیرانشان علاقه مند شدم که نوشتن را ادامه بدهم در انواع مسابقات انشا نویسی در سطح استان شرکت کردم.
از آنجا که روابط عمومی خوبی با دیگران داشتم از مدرسه مرا به خبرگزاری پانا معرفی کردن که می توانست سرآغاز خوبی برای من باشدتا نوشتن را در آنجا بهتر بیاموزم وبادنیای پیرامون خود ارتباط برقرار کنم به هر حال در پس این هیاهو ها به خبرگزاری پانا رسیدم که می توانم بگویم مکتب خبرنگاران کشورم است در آنجا مسئولین خوبی بود که مصاحبه، خبرنویسی را به ما آموختن وبا آموختن مصاحبه وخبرنویس بود که می توانستم پای صحبت های یک دست فروش ساده تا مقام مسئول سرزمینم بنشینم هریک از آن ها حرف هایی می توانند داشته باشند یا از نیاز های خود بگویند ویا از برنامه ها وطرح هایی که برای حل مشکلات مردم در سر دارند و با عکاسی آموختم که عکاسان خبری دیده نمی شوند ولی آن ها چشمان بینای جامعه خود هستند وبا لنز دوربین خود واقعیت ها را آنگونه که هست به تصویر می کشند.
سرپرست خبرگزاری استان ما مرا به قلم زدن تشویق کرد ودوست داشتم خبرنگارشایسته ای برای جامعه خبر باشم .
شاید نشود اسم مرا خبرنگار گذاشت زیرا که نتوانستم صدا نیازی را به گوش همگان برسانم و خبرنگار در نگاه اول یعنی نگارنده خبر،یعنی این که حرفه اش گزارش واقعیت ها است ومی شود خبرنگار را نبض تپنده جامعه و چشمان بینای جامعه دانست تنها سلاح خبرنگار قلم ودوریین او است.
خبرنگار چه موجود عجیبی است ! زیرا که بادوربین وقلم خود باجهانی مبارزه می کند واز لنز دوربینش واقعیت های پیرامون خود را نماینگر می کند وهمچنین باقلمش واقعیت ها را می نگارد .
خبرنگاران مهم ترین ابزار تحقق دموکراسی هستند ومی توانند جهان پیرامون خود را با عدالت لبریز کنند باقلمشان نگارنده آنچه در جهان می گذرد هستند آنها در اوج بی زبانی خود زبان ناطق مردمان جامعه خود هستند وسخنان مردمان خود را به گوش مسئولین می رسانند اگر گوش شنوایی باشد ...
خبرنگار را می توان فقط در یک کلمه معنا کرد شجاعت وفداکاری زیرا که بی هیچ چشم داشتی با حقوق کم وبدون بیمه نیاز های خود را کنار گذاشته وبا چشم پوشی از این که چه انتظارشان را می کشدنیاز های مردمان جامعه خود را روایت می کنند وکسی نیست که خواسته های آن ها را بشنود ولمس کند .
نمی دانم بتوانم خبرنگار جامعه خود باشم یا نه وبهتر بگویم آیا لیاقت روایت کردن آنچه که در جهان می گذرد خواهم داشت یا نه اما دوست دارم بنویسم وباقلم خود جهان را زیبا تر کنم وانگیزه زیستن را افزایش دهم و عشق خود را در نوشته هایم جاری کنم .
خبرنگار: آیسا عباسی
ارسال دیدگاه