دلنوشته بازيگر نمايش آرتورو اويي
شهره رعايتي بازيگر نمايش آرتورو اويي با اشاره به حضورش در این نمایش در یادداشتی به ویژگی های این نمایش اشاره کرده است.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ در متن این یادداشت آمده است؛ ... برشت لعنتی... روزای زیادی گذشته که من شهره وسط دیالوگای نمایشنامه تو گیر افتادم... روزای زیادیه که از پشت دروازه نگاه تو به بیرون سرک می کشم به این امید که حقیقت دنیای واقعی چیز دیگه ای بشه غیر از اون چیزی که تو می گی...هر روز حرفای تو رو می شنومو تکرار می کنم...
می خوام باور کنم که حرفات واقعیت نداره... دنیای ما این شکلی نیست و این منم که سردرگم دایره واژگان تو شدم... یه در، یه در کوچیک هست که فاصله بین دنیای واقعی و دنیای نمایشه... یه در که روزهاست منِ شهره ی بازیگرِ نمایشنامه ی تو از اون به بیرون سرک می کشم شاید دنیای واقعی بهتر از اونی باشه که تو نشونمون می دی...
لعنت به تو برشت! کاش از این همه پرحرفی دست بر می داشتی... کاش توی حرفات اینهمه تلخی موج نمی زد...آدما تو نوشته های تو محکومن، محکوم به تحمل دنیایی پر از حماقت، فقر، چاپلوسی...محکوم به بی عدالتی به ترس به خشونت، محکومن به اینکه بدونن اما دم نزنن... دنیایی که توش افکار کوتوله ای، که بوی گند عقب موندگی میدن با ترس و چاپلوسی یه عده فرصت طلب آبیاری میشن و قد می کشن...
دنیایی که توش زندگی مرده و آدما با موج ترس و خشونت به دیوارای سلولای انفرادیشون کوبیده میشن و در حالیکه به طناب پوسیده عدالت چنگ می زنن با همون طناب به دار آویخته میشن، دنیایی که لبخند و امید رو باید روی صورتا نقاشی کرد، ریا بهترین بزک روی چهره هاس که اگه نداشته باشی متهم میشی به خیانت علیه آرامش اذهان عمومی، عامه ای که سرشونو مثل کبک زیر برف دفن کردن...
تو دنیای نوشته های عذاب آور تو هر موجودی که به واقعیتای کثیف زندگی اعتراض می کنه در حالیکه بهش لبخند می زنن و به احترامش خم می شن، در حالیکه براش هورا می کشن و کف می زنن و در حالیکه به اعتراضش گوش می دن، درست در همون نقطه، در همون لحظه و درهمون حال نابودش می کنن... این دنیای توئه... اما دنیای واقعی... دنیایی که من توش زندگی می کنم، دنیای بیرون از این نمایش، این بازی، این مفاهیم کاملا...
برشت لعنتی ... کاملا به اون چیزی که تو نوشتی نزدیکه... و این برای من شهره که صحنه نمایش برام دنیاییه که می تونم با ورود به اون از واقعیتای تلخ زندگی فاصله بگیرم خیلی دردناکه، انگار از جهنمی وارد جهنمی دیگه می شم... توی نوشته های تو نقش من یه روزنامه نگاره، روزنامه نگاری که رک و بی پرده حرف می زنه و اعتراض می کنه... چقدر این نقش برای من آشناست... چقدر بهش نزدیکم...انگار من شهره همون دالفیت روزنامه نگار توی نمایش هستم همون كسي که اعتراض می کنه عدالت اون چیزی نیست که اجرا میشه شایدم آقای دالفیت روزنامه نگار شهره است که نمی خواد واقعیت تلخ روزگارش رو بپذیره... در نهایت دالفیت روزنامه نگار کشته میشه و منم شاید باید منتظر بمونم تا یک روز... لعنت به تو برشت که همه حرفات عین واقعیته...
ارسال دیدگاه