اسماعیل براری در گفت و گو با پانا:
آموزش و پرورش در سینمای کودک باید میدان داری کند
کارگردان سینما و تلویزیون گفت: مدیران سینمای جامعه ما آدمهای کوته فکر و ناتوانی هستند که وقتی با کسی به مشکل برمی خورد به جای برخورد با خودش جلوی اکران فیلمش را می گیرند
اسماعیل براری کارگردان تلویزیون و سینما در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا درباره جشنواره فیلم کودک و نوجوان گفت: تمام ماجرا از یک غلط رایج سرچشمه می گیرد، زیرا فیلمسازان فکر می کنند برای جشنواره باید فیلم تولید کنند حتی حرفه ای های سینما می گویند که می خواهم فیلمم را به جشنواره برسانم و این اشتباهی است که مسیر مارا از موازی بودن خارج می کند.
او افزود: دلیلش نیز این است که جشنواره ها مرحله نهایی یک فیلم نیستند بلکه فرصت نهایی یک فیلم اند مثلا اگر من یک لباس ببافم به عنوان یک تولیدکننده باید به یک خریدار برسم برای اینکار باید به خیابان ولیعصر بروم و آنجا یک فروشنده پیدا کنم بعضی از فروشنده ها کالای من را می پذیرند و پشت ویترین می گذارند و بابت آن از من یک هزینه برای تبلیغ می گیرند ولی آن ویترین ها هدف من نیستند و من به قرارگرفتن لباسم پشت ویترین افتخار نمی کنم بلکه برای من این مهم است که آیا کسی لباسم را پسند و خریداری کرده است. هدف فیلم هم دیده شدن توسط مردم است و جشنواره ها ویترین هایی هستند که می توانند این امر را تسهیل کنند. از منتقدان و دلالان فیلم تا پخش کننده های سینما و مربیان تربیتی که می توانند فیلم را به مخاطب واقعی اش معرفی کنند باید به جشنواره ها بروند.
براری درباره بودجه تولید فیلم بیان کرد: زمانی که بودجه برای جشنواره داده می شود مسئولان برای خرج این بودجه نباید سریعا تصمیم بگیرند و آنرا به فیلمسازهایی بدهند که به سرعت و بدون دقت طرح هایی آماده کرده اند با این جمله آشنا که «می خواهم فیلم را به جشنواره برسانم» فیلم می سازند، که این یک رویداد فرهنگی نیست.
او درباره تاثیر فیلم های زمان کودکی اش روی زندگی و فعالیت هایش گفت: یادم است سه تا فیلم را مشاهده کردم که سرنوشت زندگی من را تغییر داد اولی سازدهنی ساخته شاهپورغریب، بادکنک قرمز ساخته آلبر لاموریس و مسافر ساخته عباس کیارستمی. هنگامی که به ساختار فیلم سازی خودم برمی گردم اثرات این سه فیلم را در اثرهای خودم می بینم. اگر قرار باشد که فیلم های ما درفرهنگ و زندگی کودکان و نوجوانان نقش ایفا کند لازمه آن یک موج است که هیچوقت نمی توان با مهندسی معکوس به آن برسیم یعنی هیچکسی درختی را نمی برد که از درون آن یک دانه بیرون بیاورد و دوباره دانه را به خاک بازگرداند و نهال دوباره به بذر تبدیل شود و بگوییم ما به این صورت یک مسیر را طی کردیم.
کارگردان فیلم «شهردر دست بچه ها» و«تنهایی و کلوخ» درباره تماشاگران فیلم های جشنواره کودک و نوجوان گفت: مردم این فیلم هارا نخواهند دید، بلکه عده ای از اهالی و پرسنل جشنواره وعده کمی از دانشجویان و علاقه مندان به محافل هنری خواهند دید زیرا این فیلم ها در یک استان پخش خواهد شد و بخشی از علاقه مندان یک استان خواهند دید. کاری که اهالی فیلم کودک می کنند در یک کلام به معنای آب درهاونگ کوبیدن است.
براری در ادامه صحبت هایش به ضرورت جداشدن بخش کودک و نوجوان در جشنواره تاکید کرد و گفت: دوره های سنی ما افراد بزرگسال با کودکان و نوجوانان متفاوت است، فاصله سنی نشان دهنده این است. یعنی فیلمی که بچه پنج ساله می خواهد ببیند با فیلمی که بچه هفت تا هشت ساله که در آن زمان تازه زبان را یاد می گیرد با موضوع فیلمی که یک نوجوان پانزده ساله که دردوران بلوغش است و دوست دارد ببیند متفاوت باشد، زیرا سطح آگاهی و نیازهای درونی وسطح فکر آنها باهم متفاوت است.
این کارگردان درباره نقش ارگان ها در جشنواره ها تصریح کرد: آموزش و پرورش، بنیاد فارابی و حتی جشنواره کودک به دنبال منافع خودشان هستند. وظیفه آموزش و پرورش در این ایام میدان داری است که باید آنرا به خوبی اجرا کند مثل این می ماند که یک مهمانی برپا شود و به بچه های صاحب خانه اجازه سرسفره نشستن ندهند و کسی حق چنین کاری را ندارد زیرا آنها خود میزبانند و مهمان نمی تواند آنها را از خوردن شام منع کند. حتی یک ارگان برای همکاری نکردن در این برنامه ها به راحتی وزیرش را عوض می کند.
اسماعیل براری از عواملی که باعث دیده شدن فیلم های جشنواره می شود تصریح کرد: مشاوره های کارآمد باید صورت بگیرد، مسئولین ناتوان که درکی از سینمای کودک ندارند باید عوض شوند یا باید کار خود را درست انجام دهند. حاضرم با تک تک آنها گفتگو داشته باشم و این حرف بسیاری از کارگردان های سینما است ولی به خاطر رودروایسی چیزی نمی گویند حتی با هم عکس یادگاری هم می گیرند زیرا چاره ای ندارد و کوتاه می آیند درحالی که هیچکدام از هم راضی نیستند ولی سینمای کودک از همان خشت اول خراب است. مدیران سینمای جامعه ما آدمهای کوته فکر و ناتوانی هستند که وقتی با کسی به مشکل برمی خورد به جای برخورد با خودش جلوی اکران فیلمش را می گیرند مثل این می ماند که من با شما مشکل داشته باشم و وقتی نتوانم با خود شما برخورد کنم بچه شمارا گروگان بگیرم یا به مدرسه راه ندهم.
او در آخردرباره برنامه هایش برای تولید فیلم جدید مخصوص کودکان گفت: یک طرح جدید دارم که چند سال است روی آن کار می کنم و فکر می کنم زمان خوبی برای تولید آن است، ولی برای آن نیاز به عبور ازاین آشفته بازار دارم.
ارسال دیدگاه