افراط و تفریط در حجاب هم نکوهیده است/اسلام دین اعتدال و میانه روی
هر زمان که صحبت از کشف حجاب پیش می آید بلافاصله ذهن از دالان ها و دهلیزهای تاریک و تنگ تاریخ عبور می کند و سالهای سیاه دیکتاتوری ها و خودکامگی ها را در اعمال سلیقه های فردی مستبدین به یاد میآورد.
یاداشت زیر گریزی است بر لزوم حفظ حجاب و رعایت آن در عین اینکه حجاب برای زن و مرد شایسته است اما افراط و تفریط هر امری در آیین اسلام نکوهیده است زیرا اسلام دین اعتدال و میانه روی است .
آنچه در اصطلاح "کشف حجاب" نهفته است و معنایی که این اصطلاح در ادبیات سیاسی- فرهنگی ما به خود اختصاص داده است، همان زور و اجبار در فروکشیدن چادر از سر زنان و دختران عفیف این مرز و بوم است، و دیگر رفتارها با حجاب اساسا سنخیتی با مفهوم کشف حجاب پیدا نمی کند.
برای مثال زنان و دخترانی که در حریم امن خانه، فارغ از هرگونه دغدغه با پوششی متناسب همان فضا حضور دارند، در مورد آنان کشف حجابی صورت نگرفته است.
و یا زنانی که در محل کار خود و بر اساس الگوهای پوششی و رفتاری جامعه، متناسب با آن محیط از لباسی در حدود شئونات اقتضائی و یا موارد مشابه برخوردارند، زیبنده نیست که با اصطلاح کشف چادر درباره آنان قضاوت شود. حجاب هم مثل بسیاری پدیده های ارزشی ایرانی- اسلامی ما از حداقل و حداکثری برخوردار است.
با توجه به خبری که در خبرگزاری پانای قم در همین رابطه درج شده است. و نویسنده پیشنهاد کرده است که بهتر است بازرسان و ناظران مرد به حوزه امتحانی دختران دانش آموز وارد نشوند، اتفاقا بنده نظری دارم که در پی می آید. اگر ساز و کارها و امکانات کشور در سایر نهادها و وزارتخانه ها و مراکز تحت امر آنان اجازه می داد، نظر نویسنده مطلب فوق خوب بود، اما متاسفانه چنین نیست. پس در همین راستا بیان دو نکته ضروری به نظر می رسد:
نکته اول: فراموش نکنیم که ما آموزش و پرورشی ها داریم دختران و پسرانی را برای ایران تربیت می کنیم که قرار است بعد از دیپلم وارد اجتماع و تمام فراز و نشیب های آن شوند. این دختران در آینده به حوزه های جدید فرهنگی- اجتماعی قدم می گذارند و باید آماده حضور و برخورد با آن حوزه ها باشند.
مثلا وارد دانشگاه با مختصات خاص خود می شوند. از طرفی آیا ما ایرانیان می توانیم به دلیل این که ممکن است مهمان به خانه ما بیاید زنان و دخترانمان را واداریم که قبل از ورود مهمان هم مدام با چادر در فعالیتهای خانه به سر برند؟ و یا اینکه شایسته است که بگوییم مهمان حق ندارد وارد خانه ما شود؟ چون در این صورت زنان و دختران مجبور می شوند در برابر او چادر بپوشند؟ می بینم که عملا چنین کارهایی قابلیت انجام ندارند. پس آیا بهتر نیست مدرسه را همان خانه اصلی دانش آموز تلقی کنیم و از او همان انتظاری را داشته باشیم که در خانه داریم؟ آیا در خانه نباید هر لحظه آمادگی برخورد با مهمانان را داشته باشد؟ که طبق سنت ایرانی و اسلامی ما مهمان حبیب خدا دانسته شده است.
نکته دوم: در سالهای جنگ، در جبهه، در یکی از نیمه های شب. ناگهان صدای انفجار و شلیک های مهیب تمام بچه های پایگاه را هراسان از خواب پراند و هر کس برای آمادگی خود در مواجهه با دشمنانی که پایگاه را گرفته بودند به این طرف و آن طرف می دوید. صدای انفجار و شلیک یک لحظه قطع نمی شد.
بعد از دقایقی فهمیدیم که اصلا دشمنی در کار نیست و خود فرماندهان چنین اقدامی کرده اند و اصطلاحا با "خشم شب" می خواهند توان و آمادگی نیروها را در برخورد با موارد واقعی و مشابه تقویت کنند.
مدرسه مکانی است که دانش آموز باید تمامی آموزشهای رفتاری و تربیتی را در آن بگذراند و به نوعی محل آزمون و خطاست. اتفاقا به نظر نگارنده این سطور خوب است هر از گاهی مردان بازرس و ناظر به هر بهانه ای وارد مدارس دخترانه شوند تا عکس العمل دختران شناسایی و اصلاح گردد و به این وسیله آنان را برای حضور در صحنه های اصلی زندگی آماده کنیم .
والسلام
آستارکی
ارسال دیدگاه