نگاهی به فیلم «تانا»
تازگی در اعجاز بدویت زندگی
این اعجاز زندگی است که فیلم را برای تماشاگر دیدنی می کند. زندگی در اعماق جزیره ای در اقیانوس آرام جنوبی همانند زندگی در کلان شهرها و حتی بهتر از آنها می تواند زیبا باشد.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ فیلم «تانا» به کارگردانی «مارتین باتلر و بنتلی دین» اثری متفاوت است که شاید نتوان نمونه ای مشابه آن را در تاریخ سینما یافت. فیلم هیچ بازیگری ندارد. در واقع نقش ها را افراد بومی بازی می کنند. سادگی، صداقت و دوری از اغراق برای بازی همراه با نگاه هایی که از اعماق سرزمین های بکر و دست نخورده می اید طراوت خاصی به فیلم بخشیده است. فیلم به گونه ای است که به یک فیلم مستند پهلو می زند.
پیش از این فیلم هایی شبیه «تانا» را می توانستی در رده فیلم های مستند جستجو کنی. اما امر شگفت انگیز درباره «تانا» بازی و همکاری مردم سرزمین کاستوم در ساخت فیلم است. اینها مردمانی هستند که به میل و اراده خود به پول و ثروت و دنیای مدرن پشت کرده اند و به شیوه ای ابتدایی زندگی می کنند. فیلم علاوه بر داستانی که روایت می کند و برگرفته از واقعیت است نوعی فیلم مردم شناسانانه هم محسوب می شود.
فیلم درباره ایدن و واوا است. مرد و زن جوانی که عاشق یکدیگر شده اند و می خواهند با هم زندگی کنند. اما قواعد قبیله ای و تصمیمی که بزرگان قبیله می گیرند موجب می شود که آنها از یکدیگر جدا شوند. ایدن بعد از مدتها به سرزمین کاستوم و روستایش باز می گردد و با واوا دختری که از بچگی با هم همبازی بوده اند و اکنون بزرگ شده است روبرو می شود. دلدادگی آن دو از این نقطه شروع می شود. مدتی بعد پدربزرگ واوا توسط مردم ایمدن تاسرحد مرگ مضروب می شود. دو قبیله که با هم اختلاف دارند و مدتهاست مردم قبیله ایدن توسط مردم ایمدن کشته می شوند با میانجیگری رییس همه قبایل با یکدیگر صلح می کنند. پدربزرگ ایدن به نشانه حسن نیت وعده فرستادن واوا را به سرزمین ایدن به عنوان عروس می دهد. اما واوا از این تصمیم سرباز می زند و همراه با ایدن می گریزد. دو قبیله بدنبال یافتن آنها هستند. ایمدنی ها می خواهند با یافتن آن دو ایدن را بکشند و واوا را به ایمدن ببرند. اما پدر واوا با کمک سلین دو دلداده را زودتر پیدا می کنند. شب هنگام ان دو به بالای قله کوه آتشفشانی می روند و با استشمام گازهای سمی کوه آتشفشانی به زندگی خود پایان می دهند. بار دیگر قبایل دور هم جمع می شوند و تصمیم می گیرند که به زور کسی به عقد دیگری درنیاورند.
داستان فیلم شباهت هایی به نمایشنامه «رومئو و ژولیت» دارد. آنچه موجب شگفتی است احساسات، عشق و نفرتی است که در بین مردم کاستوم وجود دارد. آنها علیرغم اینکه همچنان به سنت بدوی زندگی می کنند اما احساسات آنها و کشمکش مابین آنها فرق چندانی با مردم متمدن ندارد. این مردمان زندگی در دنیای متمدن را می شناسند. پدربزرگ واوا تصاویری از ملکه انگلستان به واوا نشان می دهد. تا پدید آمدن عشق را نشان دهد. تصاویری که خود نیز در انها حضور دارد و نشان از اگاهی انها از دنیای خارج از کاستوم است. انها به میل خود این گونه زندگی را انتخاب کرده اند.
این اعجاز زندگی است که فیلم را برای تماشاگر دیدنی می کند. زندگی در اعماق جزیره ای در اقیانوس آرام جنوبی همانند زندگی در کلان شهرها و حتی بهتر از آنها می تواند زیبا باشد. مردمی که نهایت پوشش آنها گیاهانی است که قسمت محدودی از بدن آنها را می پوشاند. فیلم تاکید زیادی بر مناظر و طبیعت بکر این جزیره دارد. در این میان کوه آتشفشانی وجود دارد که زبانه های آتش و گدازه ها از آن سربیرون می اورند. شاید این گدازه ها تمثیلی از گدازه های عشق میان واوا و ایدن است که در نهایت خود را در بالای این قله به دست گدازه ها و بوی سمی انها می سپارند.
وحیدیگانه
ارسال دیدگاه