بازیگر نمایش «شلتر» در گفت و گو با پانا:
ادبیات نمایشی باید به مسائل ایران و ایرانی معاصر بپردازد
بازیگر نمایش «شلتر» در گفتگو با خبرگزاری پانا، گفت: امروز در ادبیات نمایشی باید به مسائل ایران و ایرانی معاصر بیشتر پرداخت شود.
ساناز پوردشتی، بازیگر نمایش «شلتر» در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا، «شلتر» را به دلیل مستند بودن، متنی روان و قابل تأمل دانسته و بر همین اساس، گفت: بازیگران به دلیل حضور در مصاحبه های پیش تولید اثر با نگارش متن آَشنا بودند و همین امر، کمک شایانی به آنان در جهت ایفای نقش می کرد.
وی در ادامه با اشاره به این امر که ساختار نمایشنامه با دو فلاش بک تو در توی بسیار جذاب، تماشاچی را غافلگیر می کند، ادامه: افزود: تماشاچی «شلتر» ناخودآگاه و به طرز جالبی در ساخت اثر غافلگیر می شود، چرا که استفاده از خیال و سورئال در شکل روایی قصه تنوع ایجاد می کند و زیبایی بصری بیشتری به کار می دهد.
پوردشتی که از سال ۱۳۸۶ فعالیت تئاتری خود را آغاز کرده است، توانایی تغییر در نوع نگرش مردم به قشری از جامعه را که مهجور و غالبا مورد قضاوت غلط بقیه هستند، مهم ترین ویژگی این اثر برشمرده و ضمن تأکید بر این امر که شناساندن این طبقه از مردم به بقیه افراد جامعه توسط هنری امری ضروری و انکار ناپذیر است، ادامه داد: این که بدانیم افراد کارت خواب نیز، افرادی مثل دیگر اقشار جامعه هستند و چالش های خاص خود را در زندگی دارند، ایفای نقش را برایم جالب تر و حساس تر می ساخت، چرا که معتقدم با تمام آسیب های موجود، روح انسانیت یک انسان کامل در شخصیت های «شلتر» جاری است.
وی در ادامه داشتن دغدغۀ اجتماعی و توانایی نمایان ساختن روح زمانه را از مهم ترین خصایص ذاتی در یک هنرمند برشمرده و با تأکید بر این مفهوم که هنرمند باید دائم درحال آموختن باشد، اظهار داشت: هنرمند می آموزد تا رشد و ارتقا پیدا کند، اخلاق داشته باشد و فروتن باشد.
این بازیگر جوان، وجود صندلی خالی در سالن نمایش را عدم توانایی تبلیغات در برقراری ارتباط با مخاطب دانسته و تصریح کرد: مخاطب تئاتر امروز بسته به تبلیغات بصری، حضور چهره های مشهور و یا تنها و تنها از تبلیغات سینه به سینه به دیدن یک اثر نمایشی خواهد آمد و یک صندلی خالی در سالن تئاتر، می تواند نشانی از عدم توانایی اثر نمایشی در برقراری ارتباط با مخاطب باشد.
پوردشتی ضمن تحسین نگارش های ملی و میهنی توسط نگارندگان جوان و خلاق حوزۀ هنرهای نمایشی، با تأکید بر این مفهوم که نمایشنامه های عمیق تر ایرانی می تواند ارتباط بهتری با تماشاچی برقرار کند، تأکید کرد: امروز در ادبیات نمایشی باید به مسائل ایران و ایرانی معاصر بیشتر پرداخت شود و این امر تنها با تکیه بر نمایشنامه هایی قوی امکان پذیر است.
وی در بخشی دیگر از این گفتگو هنر را به شرط داشتن دغدغه هایی عمیق تر و نزدیک تر به افکار مردم، یکی از کارساز ترین ابزارهای انتقال ارزش ها و باور ها به مخاطب برشمرده و ضمن تأکید بر این امر که عمیق بودن نمایشنامه، الزاماً به معنی غمگین بودن آن نیست، یادآور شد: نمایشنامه های کمدی که دردی از جامعه را مطرح می کنند کم نیستند و پردازش صحیح و نمایشنامه های ایرانی خوب می تواند انتقال مفهوم به مخاطب را ساده تر سازد.
این بازیگر تئاتر با اشاره به این امر که امروزه، ناهنجاری های جامعه کمتر از سوی هنر مورد توجه قرار گرفته است و یا به آنها نگاهی عمیق صورت نگرفته است، تأکید کرد: تئاتر یعنی ایجاد تغییر و این بدان معناست که تئاتر می خنداند، به فکر فرو می برد و یا می گریاند و این امر بدان معناست که امروز می بایست تا هر اندازه که توان در نهاد داریم افراد مختلف از سطوح مختلف جامعه را به دیدن تئاتر ترغیب کرد تا این تاثیر گذاری بیشتر و بیشتر شود.
پوردشتی، گفت: در این صورت با نمایشنامه های جذاب و پرداخت بصری جذاب می توان سطح سلیقه مردم را بالا برد و فرهنگ سازی کرد.
وی در پایان ضمن ابراز خرسندی از این امر که امروز تئاتر از انحصار دولت بیرون آمده و بخش خصوصی با جدیت تشکیل شده است، افزود: امروز اغلب سالن ها به ستاره ها اختصاص پیدا کرده است و من نیز آرزو دارم تئاتر به مأمنی برای همه تبدیل شود، کسانی که نه پارتی دارند نه ستاره هستند و دغدغه کار دارند و با سواد هم هستند، بتوانند کار کنند، چه کارگردان و چه بازیگر.
ارسال دیدگاه