سمنان، سرزمینی با آثار باستانی چندهزار ساله / ۲
خانه تدین سمنان، تلفیقی از هنر و تاریخ+تصاویر
کارشناس میراث فرهنگی استان سمنان گفت: خانه تدین که متعلق به یکی از تجار معتبر سمنانی بوده و به محمدیه نیز معروف است، در خیابان طالقانی شهر سمنان واقع شده و ساختش به اواخر دوره قاجاریه برمی گردد.
صادقی در گفت و گو با خبرنگار پانا سمنان گفت: این بنا دارای حوضخانه، تالارهای زمستان نشین و تابستان نشین، اصطبل، آشپزخانه، حیاط مرکزی و معماری گودال باغچه است که یکی از تکنیک های معماری سنتی ایران به شمار می رود. بادگیر بلند و حجیم بخش تابستان نشین نیز یکی دیگر از ویژگی های منحصر به فرد این بناست.
وی افزود: این خانه قدیمی مربوط به آقای تدین از تاجران و نظامیان سمنان در دوره قاجار بوده است که احتمالا همزمان با بازار شمالی سمنان بنا شده است.
کارشناس میراث فرهنگی استان سمنان گفت: در حال حاضر این مکان، پذیرای گردشگرانی از سراسر ایران است؛ چرا که خانه تدین، تلفیقی از کارگاه های صنایع دستی با میراث ارزشمند تاریخی می باشد.
صادقی ادامه داد: این خانه متشکل از ۴ حیاط مرکزی، که ۲ تای آن از بین رفته و اتاق هایی گرداگرد این حیاط ها می باشد. این خانه تا سال۷۴ نزد داماد تدین، دکتر فاطمی قرار داشته است که به عنوان درمانگاه و محل سکونت از آن استفاده می شد.
وی با بیان اینکه در سال ۷۴ این خانه توسط میراث فرهنگی خریداری شد، افزود: در سال ۷۸ توسط مدیر وقت سازمان میراث فرهنگی استان مرمت آن آغاز شد و در سال ۸۰ به پایان رسید.
کارشناس میراث فرهنگی استان سمنان همچنین اظهارکرد: این مکان تا سال ۸۸ به عنوان سازمان میراث و شهرسازی استان مورد استفاده قرار می گرفت و پس از ۲ سال رهاسازی مجدد، در سال ۹۰ به عنوان مکان گردشگری بازگشایی شد و حال علاوه بر اداره میراث فرهنگی شهرستان سمنان، در این خانه فعالیت های صنایع دستی سمنان و همچنین اتاق هایی برای گروه های گردشگری و قعالیت های مربوط اختصاص داده شده است.
صادقی در ادامه اشاره کرد: همچنین در این مکان، بانوان کارآفرین و هنرمند سمنانی در کارگاهای صنایع دستی آنجا مشغول فعالیت اند.
این خانه دارای بادگیری زیبا و پهن می باشد و خانه شامل ۳ بخش اصلی است؛ حیاط اندرونی برای زندگی افراد خانواده، حیاط بیرونی برای پذیرایی از مهمانان و ملاقاتهای تجاری و یک فضای جانبی به عنوان بخش خدماتی وابسته به حیاط اندرونی که هر کدام از این بخشها نیز ۳ در ورودی مجزا دارند.
تفکیک عملکردهای مختلف در این منزل مسکونی، نمونه کاملی از معماری سنتی ایرانی در خانههای قدیمی را به نمایش میگذارد؛ فضاهای خصوصی زندگی شامل هشتی، دالان ورودی و حیاط اندرونی است که به طور غیرمستقیم به حیاط بیرونی و بخش خدماتی متصل میشود. عناصر تشکیل دهنده حیاط بیرونی نیز شامل اتاقهای تابستان نشین، زمستان نشین، بهارخوابهای شرقی و غربی، حوضخانه، اتاقهای فرعی و انبار در ضلع غربی و شرقی آن است.
بخش تابستان نشین دارای بادگیر بلند و زیبایی است که علاوه بر تلطیف فضای حوضخانه و اتاق تابستانی، جلوه ویژه ای نیز به نمای ساختمان بخشیده است. سقفهای جناغی، تزئینات زیبای گچی و تراسهای داخلی از دیگر ویژگیهای معماری فضای تابستان و زمستان نشین است.
حیاط بیرونی که به منظور پذیرایی از مهمانان نامحرم ساخته شده است، با دسترسی مستقیم از کوچه منشعب به بازار، بیشتر نقش دفتر کار مالک خانه را داشته و شامل اتاقهای بزرگ، راهروی مرتبط به حیاط اندرونی و زیرزمین مناسب جهت انبار کالا است که به سقفهای چوبی و زیبا و سقفهای جناغی مزین شده است.
حیاط سوم یا همان بخش خدماتی خانه نسبت به سایر فضاهای خانه کوچکتر بوده و به منظور رفع نیازهای روزمره زندگی ساخته شده است، اما فاقد هرگونه تزئینات و معماری خاصی است. این بخش که شامل فضاهای اسکان خدمه، اصطبل، آشپزخانه و انبار هیزم بوده است، از یک طرف از طریق دالانی به حیاط اندرونی مرتبط است و از طرف دیگر به پیاده رو و محل معبر عمومی.
این بنا در عکس های میرزا عبدالله قاجار عکاس مخصوص ناصرالدین شاه که در سال ۱۲۴۶ هجری شمسی گرفته شده است، دیده می شود. وی این تصاویر را طی سفر ناصرالدین شاه از تهران به مشهد مقدس به ثبت رسانیده است.
لینک گزارش تصویری: http://pana.ir/news/۶۰۹۱۹۷
ارسال دیدگاه