/نگاهی به فعالیت هنری تصویرگر سوپراستار/

به تصویر کشیدن˝شکوه قهرمان˝تا˝بی‌پولی˝سینمای ایران

خبرگزاری پانا:علیرضا زرین دست در تبریز متولد شد و پس از گذراندن سال دوم ابتدایی به تهران آمد. ورود او به سینما به اتفاق امیر نادری و به کمک برادرش محمدزرین دست که در اواخر ۱۳۴۰ از امریکا به ایران آمد و سودای فیلمسازی در سر داشت، بود.

کد مطلب: ۶۰۶۱۲
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، علیرضا زرین دست در تبریز متولد شد و پس از گذراندن سال دوم ابتدایی به تهران آمد. ورود او به سینما به اتفاق امیر نادری و به کمک برادرش محمدزرین دست که در اواخر ۱۳۴۰ از امریکا به ایران آمد و سودای فیلمسازی در سر داشت، بود.

نادری با وساطت علی رضا زرین دست به عنوان عکاس مشغول به کار شد و علی رضا زرین دست به عنوان دستیار فیلمبردار. هر دو به دنبال هدف دیگری بودند.

وقتی نادری فیلمنامه "خداحافظ رفیق" را نوشت، زرین دست فیلم "شکوه قهرمان" را در سال ۱۳۴۸ برای برادرش فیلمبرداری کرد.

بخت با زرین دست یارتر بود، در فاصله ای که نادری در تقلای یافتن تهیه کننده بود زرین دست فیلم های از یاد رفته(۱۳۴۹) و فاتحین صحرا(۱۳۵۰) را برای برادرش و "وحشی جنگل" را برای روبرت اکهارت فیلمبرداری کرد؛ فیلم هایی که برای فیلمبرداری آنها چندان اضطرابی نداشت؛ زیرا به تعبیر خودش در آن روزها فقط تقلید فیلمبرداری می کرد.

در چنین وضعی نادری و زرین دست، که دست و بالشان از حیث مالی بسته بود، تصمیم داشتند برای خداحافظ رفیق از سبک و سیاق تازه ای استفاده کنند. خداحافظ رفیق از نخستین فیلم های موسوم به خیابانی بود، و آنها با اتکا به شیوه فیلمبرداری خبری آن را ساختند و به خلاف فیلم های سنتی معمولی حدود ۸۰ دقیقه از آن را روی دست فیلمبرداری کردند.

فیلمبرداری در بسیاری از صحنه ها در ارایه فضا و مایه درونی فیلم خوبی از کار درآمده و نشان می دهد که نادری و زرین دست در هر لحظه فیلم وقت و دقت فراوانی را صرف کرده اند.

زرین دست در فیلم های رشید، خواستگار،خورشید در مرداب و سازدهنی هنوز قایل به این نیست که فیلمبردار نقش اساسی در ارکان فیلم دارد و اهمیت آن را صرفا در ضبط وقایع می داند.

فیلمبرداری او فقط عکس برداری از موضوع است و در ساختار نهایی فیلم نقش موثری ایفا نمی کند.

می گوید در رشید، خورشید و مرداب کار مهمی صورت نداده است؛ زیرا بخش های اصلی این دو فیلم در جنگل می گذرد و فیلمبرداری در جنگل کار چندان دشواری نیست.

مجموعه تلویزیونی دایی جان ناپلئون برای او تجربه کم نظیری که در سی سالگی کسب کرد .حدود ۴۰۰ هزار فوت نگاتیو فیلم رنگی گرفت و با استفاده از دانش تقوایی روان شناسی رنگ ها و کنتراست و تاثیر آنها در ساختار فیلم آزمود.روایت است که تقوایی با دکوپاژ سر صحنه حاضر می شد و زرین دست تکلیف را با ۱۰ نمای بعدی می دانست.

گزارش عباس کیارستمی در سال ۱۳۵۶ نخستین تجربه او در استفاده از نگاتیو کداک و کار با روش فیلمبرداری با نور کم و محدود است.
زرین دست از بازجویی یک جنایت، نقطه ضعف و تصویر آخر از قابلیت های نورپردازی در فیلم رنگی استفاده بیشتری کرده است.

زرین دست به خلاف گزارش، تجربه و همسرایان که با عباس کیارستمی کار کرد در کلوزاپ از همه حساسیت های خود گذشت تا زرین دست نباشد و فیلمی متعلق به کیارستمی ارایه دهد: نوعی فیلمبرداری مستند و خنثی که وجه بارز آن ناشی گری آگاهانه در حرکت دوربین.

او با فیلمبرداری سیاه و سفید آبادانی های کیانوش عیاری بازگشتی به فیلم های نیمه اول دهه ۱۳۵۰ داشت.اگرچه به دلیل ضعف امکانات فنی و چاپ و لابراتور نتوانست به شفافیت فیلم های سیاه و سفید دهه ۱۳۵۰ برسد.

پری، بازمانده، دشمن، نابخشوده، شبانه، بلوغ و چشمهایش فیلمبرداری اش هم سطح و اندازه خود فیلم ها است.

همسر دلخواه من، رقص شیطان، سیندرلا، صبحانه ای برای دو نفر، ملاقات با طوطی فیلم هایی است که نه تنها برای زرین دست بلکه خودشان نیز نتوانستند برای سینمای ایران ارزشی کسب کنند.

آتش بس، نقاب، بی پولی، سوپر استار فیلم های است که با اقبال خوب از سمت تماشاگران توانست توانایی عوامل خود را نیز نشان دهد.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار