در گفتگو با پانا مطرح شد؛
وضعیت آشفته میادین شهر تهران/خودروها پیروز میدان نبرد با پیاده ها
یک کارشناس حوزه شهرسازی گفت: معابر شهری ما در جنگ بین خودرو و پیاده، مدتها است که تسلیم خودرو هستند.
اميرفرجامي در گفتگو با خبرنگار پانا در خصوص وضعیت آشفته میادین شهر تهران گفت : این آشفتگی اولاً ویژه میادین نیست و سایر معابر شهری ما نیز در جنگ بین خودرو و پیاده، مدتها است که تسلیم خودرو هستند.اما دلایل این وضعیت چیست؟ از زوایای مختلف میتوان به این موضوع نگاه کرد.می توان ۵ بازگیر اصلی برای این صحنه تعریف کرد . خودروها در سوارهروها، مردم پیاده در پیادهروها، ضوابط و مقررات کالبدی، مدیریت شهری و نظارت عمومی.
وی ادامه داد: وسعت شهر تهران ، عدم هماهنگی بین محل زندگی و کار افراد و عدم وجود سیستمهای حمل و نقل عمومی به میزان ضروری از مهمترین دلایل حضور غیرعادی خودروهای شخصی در معابر شهری است.
وی ادامه داد: همچنین ضوابط اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و ... موجود به گونهای رقم خورده است که اصولاً معانی واژههایی همچون اوقات فراغت، پیاده روی، با خانواده بودن و قدم زدن و هوا خوردن تغییر پیدا کرده است و در واقع متقاضی برای این موارد به شدت کاهش پیدا کرده و این متقاضیان بیشتر داخل خودروهای در حال حرکت در مسیرهای سواره و یا در منازل پای تلویزیون و سایر رسانهها و ... هستند.
به گفته وی اصولاً ضوابط و مقررات شهرسازی ما بیشتر به تک بناها میپردازد و طرحهای توسعه شهری نیز همچون طرح جامع و تفصیلی در مقیاسهایی تهیه میشوند که به صورت دقیق به ابعاد کمی معابر و میادین و نحوه تقسیم سطوح معابر بین سواره رو، پیاده رو، مسیر دوچرخه، سطوح سبز و ... را مشخص نمیکند و بنابراین همواره در این تقسیم، حرف اول را سواره رو میزند.
این کارشناس شهرسازی اضافه کرد : سیستم مدیریت شهری ما نیز به صورت غیرقابل باوری به لحاظ تامین مالی، مورد حمایت دولت واقع نمیشود-البته این موضوع که اصولا شهرداریهای ما چرا اینقدر با سیستم دولتی ما بیگانه هستند بحث مفصلی که در این مقال نمیگنجد- در واقع دستگاهی مثل شهرداری مجبوراً به فضاهایی همچون پارکها و پیادهروها با نگاه هزینه برخورد نگاه میکند و به طور طبیعی سهی میکند کمترین عرض را به پیاده رو، باغچهها و شبکههای دفع آبهای سطحی بدهد چراکه میبایست مقدار خودروی موجود در معابر را جوابگو باشد و در آن سوی دیگر متاسفانه متقاضی بهرهگیری از پیادهروها بسیار اندکند.
به اعتقاد وی موضوع نظارت بر این مقوله نیز تقریبا میتوان گفت، بدون مقصدی قانونی است؛ اگر قانونا همه مسئولیتهای اینگونه را بر عهده شهرداریهابگذاریم و البته منابع مالیاش را هم در اختیار بگذاریم و شهرداریها را جدا از دولت نپنداریم، این موضوع و بسیاری از نابسامانیهای شهری ما مرتفع میشود.
ارسال دیدگاه