عبدالله روا در گفت و گو با پانا:

تلویزیون مثل بچه مردم است

عبدالله روا مجری برنامه صبحگاهی شبکه یک سیما معتقد است اگرچه مردم گاهی از تلویزیون دلخور می شوند، اما در نهایت برای آگاهی از امور مختلف به این رسانه مراجعه می کنند.

کد مطلب: ۶۰۲۲۸۴
لینک کوتاه کپی شد
عبدالله روا از جمله مجریانی است که با پشتکار و تلاش توانسته در سال های نسبتا کوتاهی راه خود را در تلویزیون باز کند و حالا به یکی از مجریان توانمند رسانه ملی تبدیل شود. اگرچه خودش می گوید پشتکار چندانی ندارد. وی متولد ۵ اسفند ۱۳۶۴ در بروجن است و علاوه بر اجرا در حوزه شعر نیز دستی بر قلم دارد.
وی تاکنون از جشنواره‌هایی از جمله جشنواره شعر رضوی، جشنواره سوختگان وصل و جشنواره شعر دفاع مقدس عنوان برتر کسب کرده است و با سرودن غزلی درباره امام رضا(ع) نفر اول کنگره شعر رضوی کرمان و برگزیده برگزیدگان جشنواره بزرگ رضوی در سال ۱۳۸۸ شده. همچنین در سال ۱۳۹۲ ترانه‌ای از وی به نام «مترو» با صدای رضا یزدانی منتشر شده است.. شاید همین علاقه و استعداد او در حوزه شعر و شاعری نیز باعث شد تا در مقطع کارشناسی ارشد رشته ادبیات را در دانشگاه شهید بهشتی دنبال کند. در حوزه تلویزیون نیز اجرای او را تاکنون در برنامه هایی همچون «روز از نو»، «فرش سپید»، «کافه سپید»، «ماه ترین ماه»، «شیدایی»، «بدون توقف»، «از آن می گویند»، «شب های فوتبالی»، «سینمایش»، «خیابان بهار»، «بچه های مردم» و... شاهد بوده ایم.
در آستانه سال جدید چه برنامه ای در حوزه شغلی و عرصه اجرا برای خود دارید؟
من معمولا اهل برنامه ریزی در کارم نیستم. حتی یادم نمی آید برنامه یک روزه ای هم تاکنون در زندگی ام داشته باشم. اگر اینطور بود به تمام آرزوهایم می رسیدم. متاسفانه پشتکار زیادی ندارم. اما تلاش می کنم سال جدید سال بهتری از نظر شغلی برایم باشد.
آرزویتان برای خود و مردم و کشور در سال جدید چیست؟
امیدوارم هوا خوب و ترافیک کم شود و حال مردم هم خوب باشد. در مورد خودم هم امیدوارم بتوانم در کارهای خانه به مادرم کمک کنم و به طور کلی برای همه مان نیز آرزو می کنم آدم های قانع تری در زندگی باشیم.
بهار برایتان یادآور چه چیز است؟
خواب و استراحت.
آیا در کودکی این تصویر را داشتید که روزی مجری تلویزیون شوید؟
نه، به این موضوع فکر نمی کردم. اما یادم است به دلیل این که همیشه در جلسات روضه و عزاداری شرکت می کردم، گاهی در حیاط خانه مان روی سه پایه ای می نشستم و خودم را به جای شیخی می گذاشتم که برایمان روضه می خواند. عده ای را مخاطب قرار می دادم و برایشان صحبت می کردم و الحق که ایشان سخنور بسیار خوبی بودند. اما نمی دیدم که بخواهم روزی در تلویزیون با مردم صحبت کنم.
اهل تماشای تلویزیون بودید؟
بله زیاد تلویزیون تماشا می کردم.
در حال حاضر چطور؟ چقدر به عنوان مخاطب برنامه های تلویزیون را دنبال می کنید؟
کمتر فرصت می کنم تلویزیون ببینم.
مهم ترین نقدی که در عرصه اجرا به خودتان دارید، چیست؟
معمولا به انتخاب هایم در عرصه اجرا نقد دارم. اما از کار خودم در اجرا راضی هستم. مثلا اگر خودم را از بیرون ببینم می گویم چه آدم باحالی!(با خنده)
نسبت به وضعیت این روزهای تلویزیون چه نظری دارید؟
به هر حال هر چیزی حتی هنر، خواه ناخواه از وضعیت پیرامونی و شرایط جامعه خود تاثیر می گیرد. متاسفانه تلویزیون نیز چند سالی است که البته گاه ناجوانمردانه با معضلات شدید مالی مواجه بوده است و این اتفاق بد، بر کار سیاست گذاران و مدیران تلویزیون هم تاثیر گذاشته است. با این وجود اگرچه مردم گاهی از تلویزیون دور یا دلخور شده اند، اما سر بزنگاه خبر درست را از تلویزیون می گیرند و عکس العمل دقیق و خواسته قلبی شان را از این رسانه دریافت می کنند. نمونه آن ماه مبارک رمضان است که به برنامه های ترکیبی و سریال های مناسبتی توجه ویژه و علاقه دارند و همه قسمت های آن را دنبال می کنند. برنامه های شب سال تحویل نیز از جمله برنامه های پر مخاطب در تلویزیون است که قابل رقابت با هیچ برنامه ای از هیچ شبکه ای نیست. همچنین اخبار دقیق را معمولا مردم در نهایت از تلویزیون می گیرند و باور می کنند. زیرا تلویزیون برای مردم است و خود آن ها هستند که این رسانه کار می کنند و اهالی رسانه از خود مردم و برای این کشور هستند. بنابراین تلویزیون مثل بچه مردم است. فرزندی که گاهی والدین خود را دلخور می کند و به حرفشان گوش نمی دهد. اما در نهایت برای آن ها عزیز است و او را دوست دارند.
گفت و گو: رکسانا قهقرایی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار