نه! به سینمای دولتی وسینمای ارگانی و آری به سینمای مردمی!؟
ازفردای تولدمعنوی سینما در قامت وشمایل فرهنگی جمهوری اسلامی و ظهورتفکرسینمای دولتی به تاسی ازکشورهای شرقی و شکل گیری سیاسی سینمای دولتی،گروهی از سینماگران،کارشناسان ومنتقدان به تبیین و نگارش و اعلام مضرات و مخاطرات وجودچنین سینما وروند غیرطبیعی حیات سینمادرکشورپرداختند.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ نگارنده طی قریب به چهاردهه درکنار نقد فیلم ها وسینمادرقالب بیش ازچهار صدمقاله و نقد، این معضل راتحلیل و گوشزدکرده و هنوزهم می کند،ولی علی رغم این گفته ها و نوشته های مخالفان سینمای دولتی که درواقع سینمای سیاسی،کارمندی،سفارشی و فرمایشی است،نه فقط بساط این نوع سینما جمع نشد که باعث شد، درتنگنای فعالیت گروه های رنگارنگ بخش خصوصی ونیم خصوصی که گاه درفضای دولتی سینما به سختی نفس می کشند،
رقیبی تازه ازدرون تفکرغیر دولتی رخ نماید.گرچه درشرایط جدید، طیف هایی از بخش خصوصی برای دوام وقوام خود،باندهای مختلف تولید واکران تشکیل دادند و بیش از گذشته برای استفاده ازپول و امکانات دولتی و ملی برسرسفره دولت نشستند،امابازهم مشکلی حل نشد.نگاه دولتی به سینما و تبعیض ها وبی مهری ها وکجروی های آن، زمینه سازایجاد نگاهی متفاوت شد و فرهنگ وهنر وسینمای ارگانی را آفرید، گرچه چنین دیدگاه ازهمان آغازانقلاب در گوشه و کنار فرهنگ وسینما ودرچارچوب فعالیت های ارگانی حیات داشت،ولی تاچندسال قبل،حضور گسترده اجتماعی وفرهنگی نداشت و گاه در مناسبت ها جلوه می کرد.
این دو رقیب به رغم نیت ها و برنامه های خود که هرکدام به بخشی از اقتصاد و مناسبات سیاسی واجتماعی کشور مجهزاند، باتقابل،عملکرد و تولیدات خود در اجرا به شقه شدن سینما افزوده اند.ویترین اجتماعی این دونگاه،برنامه های رسمی دولتی و ارگانی جشنواره فیلم فجر و بچه هایش وجشنواره های مقاومت و عماراست.نکته اینکه هرکدام هم باعنوان دلایل ویژه، خودرانمایندگان واقعی مردم وسینمای جامعه می دانند. این درحالی است که گاه تولیدات آن ها ازنظر مضمون و محتوا وحتی ساختار کاملا بایکدیگرمخالف اند!
این وقایع درشرایطی رخ می دهد که نگاه هردو بانگاه،سلیقه، ذائقه وپسند عمومی مخاطب سینما،همسویی لازم راندارد که اگرداشت،مخاطب بااستقبال از تولیدات آن ها،فیلم ها وصاحبان آن هارا میلیاردر می کرد!درعوض مردم ازفیلم های دیگر که ربطی به این دوطیف ندارد، استقبال می کنند. فیلم های تجارتی-متاسفانه حتی زرد!- که گرچه به سطحی ترین علایق وسلایق مردم می پردازند، اما چون سرگرم کننده اند،مخاطب را جذب می کنند.واقعیت اینکه،تماشاگربرای آموزش فلسفه وهنرودروس اخلاق وعرفان ویا غصه خوردن برای زندگی ها و آدم های بخت برگشته تلخ وسیاه فیلم ها به سینما نمی رود. استقبال ازفیلم های هرچند متوسط،ولی سرگرم کننده و مفرح نشان دهنده سمت و سوی واقعی نیاز،خواست و استقبال تماشاگران است. به عبارتی این، همان سینمای مردمی است که البته باید سالم و پالوده شود.سینمایی که مردم برای دیدن فیلم های آن میلیاردی خرج می کنند. گرچه درمیان تولیدات متوسط و کم مخاطب دولتی وارگانی فیلم های موفق هم دیده شده اند،ولی این ها استثنا اند.بنابراین نگاه هارابایدشست وجوردیگربه مردم،سینما وهنروفرهنگ نگریست.نگاهی همسوبامردم،البته محترمانه ومتعالی. درباره نگاه ها و تولیدات دولتی و ارگانی ومردمی بازهم خواهم نوشت.
جبار آذین/
ارسال دیدگاه