یادداشت;
تبریز ۲۰۱۸، عنوانی که در کوچههای پایینشهر جا نمیگیرد
از همان موقع که دو مفهوم متضاد فقر و ثروت ریشه در خاک جامعه دواند، تبعیض، این واژه آشنای منفور جلوی راهمان سبز شد. البته تبعیض، تنها به معنای مادیاش اکتفا نکرد و به دنبال خود، برخی تفاوتهای معنوی نیز در توجهات جامعه به این دو قشر به همراه آورد.
به گزارش خبرنگار پانا از آذربایجان شرقی، از همان موقع که دو مفهوم متضاد فقر و ثروت ریشه در خاک جامعه دواند، تبعیض، این واژه آشنای منفور جلوی راهمان سبز شد. البته تبعیض، تنها به معنای مادیاش اکتفا نکرد و به دنبال خود، برخی تفاوتهای معنوی نیز در توجهات جامعه به این دو قشر به همراه آورد.
تضاد طبقاتی بین بخشهای مختلف شهر و عدم نگاه متعادل مسئولان باعث شد اختلالی شبیه «آکرومگالی» -یا همان رشد بیش از اندازه برخی از اندامهای بدن- پاگیر شهر شود و در نتیجه بخشی از شهر، بالاشهر نام بگیرد و فقدان توسعه در بخشهای دیگر پایینشهر را مصطلح کند.
توسعه ناموزون، نام دردسر مدرنی است که در ابعاد مختلف اجتماعی، فرهنگی، معماری و... رخ میدهد که علت و ریشه آن را باید در سومدیریتهای کلان جست.
توسعه ناموزون یعنی برجهایی که میسازیم تا خدا میرسند ولی موقعی که جنسمان را تبلیغ میکنیم، خدا را زیر دستمان هم نمیبینیم.
توسعه ناموزون یعنی پایینشهر و بالاشهر آنقدر دچار فاصله شوند که اگر کسی از دور نظری بیندازد، محال است جز الاکلنگ واژهای برای وصف اوضاع پیدا کند.
البته توسعه ناموزون تنهاترین علت نیست ولی میتواند یکی از مهمترین عللی باشد که از لحاظ شهری میان نقاط مختلف تفاوت قائل میشود.
کاری نداریم چرا و چگونه ولی قرار است تبریز در سال ۲۰۱۸ یعنی یکسال بعد پایتخت گردشگری کشورهای اسلامی باشد. عنوانی که حتی در کوچههای پایین شهر تبریز جا نمیشود!
یکی از موضوعاتی که مطرح و ملموس است، عدم توجه یکسان مسئولان به شهر است که در نهایت ما را با یک توسعه ناموزون اجتماعی و فرهنگی و... شهری مواجه میکند.
شاید وقتی بودجه برای تبریز و تبریز ۲۰۱۸ کم است، مسئولان بیچاره مجبورند به آن مناطقی که احتمال میرود بیشتر از سایر مناطق مورد توجه گردشگران و مسافران قرار بگیرد، رسیدگی کنند. مثلا بیایند برای درختان فلان خیابان بالادستی لباس بپوشانند و بعد در آلودهترین و فرودستترین جای شهر قید کاشتن درخت را به بهانههای متعدد بزنند.
یا همین که برخی خیابانهای بالایی چندبانده هستند ولی در خیلی از نقاط که حتی نفس آدمها سخت میرود و میآید، خیابانی مرحمت کنند که فقط یک خودرو - آن هم باز هزار صلوات - توان تردد داشته باشد.
آیا به فکر کسی نمیرسد که یکموقع یکی از گردشگران خارجی هوس چشیدن فراز و نشیب زندگی کند و سر به اتوبانهای تبریز بگذارد و بعد در طول مسیر تبعیض را از حاشیههای غمگین شهر تا متن دلشاد آن مشاهده کند و خدایی ناکرده ارزیابیاش از تبریز باب میل مسئولان عزیز واقع نشود؟
برخی پیشنهادهای تمسخرآمیز از جانب تعدادی از بهظاهر دوستداران تبریز مبنی بر رنگ آمیزی دیوار خانههای حاشیه شهر به گوش رسید که مایه خنده و گریهمان شد. رنگ زدن دیوارهای حاشیه شهر به این میماند که یک پارچه سیاه بزرگ روی قسمتی از شهر بکشیم و فاتحهای برای انسانیت و مدیریت و مسئولیت و... بخوانیم.
افسوس درحالی به استقبال تبریز ۲۰۱۸ میرویم که مشکلات ریز و درشت سطح شهر را فراگرفته و در بین انبوهی از مشکلات نیز پایینشهر به خاک سپرده شده است.
درحالی پایتخت گردشگری کشورهای اسلامی خواهیم شد که مسئولان به تعامل، و جامعه حتی به تعادل نسبی نرسیده است و جریان تبعیض و تفاوت را در مویرگهای شهر میتوان حس کرد.
بعید است دستگاههایی همچون شهرداری که برنامههای فوقبلند مدت مثل راهاندازی مترو و آبادانی مقبرهالشعرا دارند، بتوانند در یک سال باقی مانده فکری به حال آبروی تبریز در سال ۲۰۱۸ بکنند.
هرچند پیشنهادی کلیشهای به نظر میرسد ولی شاید اگر یکدهم بودجهای که برای تزئین و کارهای غیرضروری بالاشهرها و بالاشهریان انجام میشود به امور ضروری پایین شهر اختصاص یابد، دریای متلاطم تبعیض در تبریز کمی آرام بگیرد.
یادداشت: بهنام عبداللهی
ارسال دیدگاه