وقتی تاثیر امدادهای غیبی از تلاش بیشتر می شود؛
غمنامهای بر برخی رفتارهای عجیب در برگزاری امتحانات
آن وقت ها که دانش آموز بودیم و پشت نیمکت ها می نشستیم فصل امتحانات ایام پرکار و پر استرسی بود. این روزها که ما پشت میز و روبروی نیمکت ها می نشینیم، دیگر رسیدن فصل امتحانات لرزه به تن دانش آموزان نمی اندازد. این روزها بچهها به رسیدن امدادهای غیبی در روز امتحان ایمان پیدا کرده اند و خیالشان تا حدی راحت شده است.
به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، فصل امتحان نه فقط برای دانش آموزان که برای معلمها هم روزهای پراسترس و گاه خاطره انگیزی است. خاطره انگیز از این جهت که با اتفاقاتی که در روزهای امتحان و جلسات امتحان و ورقه های امتحان شاهدش هستیم تا مدت ها داستانهای جالبی برای تعریف کردن خواهیم داشت.
از این خاطرات که بگذریم بعضی حوادث نه چندان خوشایندی در این روزها اتفاق می افتد که گاه به سبب تکرار حادثه یا مکرر شنیده شدن از زبان سایر همکاران به مرور رنگ عادت می گیرند و اتفاقی معمول و پذیرفتنی جلوه می کنند و این اهمیت موضوع را روز به روز کمتر می کند.
اولین بار در یکی از جلسات امتحان پایان سال بود که شاهد آن اتفاق بودم. ساعت از نیمه وقت امتحان گذشته بود که یکی از شاگرد زرنگهای کلاس ورقه امتحانش را دستش گرفت و تحویل داد و سالن را ترک کرد. بلافاصله دیدم که یکی از همکارانم که آن روز نقش مراقب را در جلسه امتحان ایفا می کرد برگه امتحان آن شاگرد را برداشت، نگاهی به پاسخ ها انداخت و رفت کنار یکی از دانش آموزان درسنخوان کلاس ایستاد و چیزهایی توی گوشش او گفت یا با نشان دادن محل پاسخ های تستی، همه چیز را به او گفت و شاگرد هم که تا آن لحظه خودکار توی دستش خشکیده بود شروع کرد به نوشتن.
دفعه بعد هم جابهجایی غیرمعمول بچه های کلاس بود که توجهم را جلب کرد. با وجود اینکه قانون امتحانات می گوید دانش آموزان باید بر اساس لیست الفبایی کلاس روی صندلی های مشخص شده بنشینند، آن روز دیدم مراقب جلسه یکی از دانش آموزان ضعیف را خلاف نرتیب لیست در کنار یکی از شاگرد زرنگ ها نشاند و طول زمان امتحان هم کوچکترین توجهی به این نداشت که دانشآموز مورد نظر گردنش را به اندازه زرافه کش داده و بالای ورقه دانش آموز درسخوان خیمه زده بود.
یادم می آید دیدن آن اتفاقها خیلی برایم سنگین بود. آخر چطور یکی از همکارانم به خود اجازه می دهد در امتحان درس من دخالت کند و به دانش آموزی تقلب برساند یا در تقلب کردن با او معاونت کند؟ پس حق آن دانش آموزی که در طول سال زحمت کشیده و درس خوانده چه می شود؟ توجیهی برای این دخالت نابجا پیدا نمی کردم.
جالب اینجاست که زمانی که ماجرا را برای یکی دیگر از همکارانم تعریف کردم به من گفت که او هم شاهد چنین اتفاقی در جلسه امتحان خود بوده اما بی تفاوت از کنار آن گذشته است و توجیه او برای این بی تفاوتی این بود: "من که موقع اعلام نمرات مجبور می شوم به آن دانش آموز درسنخوان نمره بدهم، پس چه بهتر که ورقه امتحانش به طریقی پر شده باشد!"
بعدها در خیلی از جلسات امتحان شاهد آن بودم که معلم یا مراقب جلسه به طریقی پاسخی را به دانش آموزی رسانده و امروز این اتفاق برای من و همکارانم عادی شده است. جالب اینجاست که اینها برای دانش آموزان هم جا افتاده و عادی شده، به طوری که بسیاری از آنها به جای اینکه برای امتحان درس بخوانند و سر جلسه به مغزشان زحمت بدهند از همان پنج دقیقه اول امتحان از معلم خود یا مراقبان جلسه تقاضای راهنمایی و کمک می کنند و البته منظورش از راهنمایی درواقع رساندن جواب صحیح است نه صرفا یک راهنمایی ساده چون تا حدی اطمینان دارند که این امداد غیبی بالاخره از جایی می رسد.
متاسفانه تنها معلمها و دانش آموزان نیستند که در این مشکل بزرگ آموزشی سالهای اخیر دخیل هستند، در وهله اول توقعات بالای جامعه، برخورد خانواده ها، برخی قوانین دست و پا گیر و بعد از آن آموزش و پرورش، مدیران مدارس و اولیای دانش آموزان همگی سهمی در این مشکل ایجاد شده در نظام تعلیم و تربیت دارند که باید احساس مسئولیت کنند و هریک به سهم خود نقشی در رفع این معضل ایفا کنند؛ اگر جزء این باشد عملا خود دستگاه تعلیم و تربیت است که ساحت تربیت دینی - اخلاقی تربیت را نقض کرده است. ساحتی که در سند تحول بنیادین نظام آموزش و پرورش، نخستین ساحت پرورش نسل آینده به شمار می رود.
امروز ۱۳ بهمن ماه است و ما به تازگی فصل امتحانات را پشت سر گذاشته ایم. این روزها جمله یکی از اساتید ریاضی که چندی پیش در نشستی ملاقاتش کرده بودم توی گوشم زنگ می زند که می گفت: "در امر ارزشیابی کار ما معلم ها مثل کار قضات است. قاضی اگر حقی را ناحق کند و عدالتی را قربانی کند فردا باید در پیشگاه خداوند پاسخگو باشد. کار ما هم کمتر از آن نیست."
خاطرات یک معلم
ارسال دیدگاه