یادداشت /
قوطی كبریتهایی به نام آپارتمان
خبرگزاری پانا: نزدیك به سه دهه است كه آپارتمان نشینی با همه محاسن و معایبی كه دارد در كشور ما متداول شده است. آپارتمان نشینی زندگی ایی است که درآن یک مجموعه افراد مختلف با فرهنگ های متفاوت سکنی می گزینند.
ازدیاد جمعیت، كمبود زمین برای احداث خانههای تك واحدی، امنیت بیشتردرمجتمعهای مسكونی، توان مالی شهروندان و بسیاری دلایل دیگرازعواملی به شمار میروند كه بر توسعه آپارتمان نشینی تاثیرمستقیم میگذارند.
سكونت در مجتمعهای مسكونی و زندگی تنگاتنگ با دیگر شهروندان و بسیاری دلایل دیگرازعواملی بهشمار میروند كه بر توسعه آپارتماننشینی تاثیر مستقیم میگذارند.
سكونت در مجتمعهای مسكونی و زندگی تنگاتنگ با دیگر شهروندان به هر یك از این دلایل، ادبیات و فرهنگ خاصی را میطلبد كه آشنانبودن و رعایت نكردن آنها موجب بروز كدورتها و اختلافهای فراوان بین ساكنین میشود. البته یكی ازدلایل بروز این اختلافها، ناآشنایی برخی از ساكنین با حقوق و تكالیفشان است.
آپارتمان نشینی مانند زندگی دریک جامعه کوچک است. در زندگی آپارتمان نشینی مفهوم چهار دیواری اختیاری فرو می ریزد یعنی بایدبه همان میزان كه از حقوق خود دفاع می كنیم در برابرحقوق دیگران نیزحساس باشیم.
زندگی در آپارتمان و مجتمع های مسكونی مانند سفردر یك كشتی است منافع فردی به طرزعجیبی با منافع جمعی گره می خورد. هرگونه زیان بر پیكره حقوق و منافع ساكنان دریك واحد آپارتمانی دركوتاه زمانی منافع كل ساكنان را درمعرض خطر قرار می دهد. بنابراین آموختن شرایط و ضوابط نوشته یا نانوشته زندگی درچنین فضاهایی از جمله ضروریترین فصول حیات كنونی بشراست.
تقریبا ۹۰ درصد ساكنان كلان شهرها درآپارتمان ساكنند ما وآنها باید از رفتارهای ناهنجاربهکلی دوری کنیم.ایستادن برعقاید و ایده های شخصی واصراربرانجام آنها آرامش و آسایش نسل ها را می تواند دستخوش ناهنجاری های اجتماعی ، اخلاقی وانسانی كند.
شاید بتوان آپارتمان نشینی را مقیاس کوچکی از یک کشور یا شهر در نظر گرفت که وضع قوانین و مقررات در ایجاد نظم و هماهنگی در آن نقش بسیار مهم و اساسی را ایفا می کند. اگر برای اداره شهر یا کشور نیاز به حضور مدیر یا مدیرانی در رأس امور است، اداره آپارتمان نیز نیازمند حضور مدیر یا مدیرانی از داخل خود مجموعه است تا بتوانند قوانین و مقرراتی را برای اداره، کنترل و حتی هماهنگ کردن خانواده های ساکن در آپارتمان وضع کنند و به اجرا درآورند که این مهم در آیین نامه اجرایی قانون آپارتمان وضع شده است.
با این حال دیگر دوره سکونت در خانه های وسیع و باغ های بزرگ گذشته و ضرورت های زندگی شهرنشینی و تمرکز امکانات و منابع ما را وادار کرده است تا در محیطی تنگ و فشرده زندگی کنیم. پس طبیعی است که هرچه مکان های زندگی انسان ها فشرده تر شود، خواسته های شخصی بیشتر با هم برخورد می کند. در این شرایط افراد برای برخورداری از یک زندگی آرام، ناگزیرند از برخی آزادی های خود صرف نظر کرده و در ازای حقوقی که پیدا می کنند، تکالیفی در مقابل یکدیگر بپذیرند. نکته ای که شاید از زیر چشم بسیاری از آپارتمان نشین ها دور مانده است .
فرشته مرادی
ارسال دیدگاه