/همراه با جشنواره موسیقی فجر/

موسیقی کهن ملل ماهیت نغمات رستاک/نوای موسیقی محلی در تالار وحدت

خبرگزاری پانا: حکایت گونه ای موسیقی که ماهیت نغمات خود را از موسیقی کهن ملل گوناگون اخذ کند، بسیار مفصل است و تلاش رستاک تجربه‌ای است در حوزه این ژانر موسیقایی.

کد مطلب: ۵۴۸۰۵
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، "رستاک" در تابستان سال ۱۳۷۶ فعالیت خود را در قالب یک گروه موسیقی تجربی ( Experimental Music Group ) آغاز کرد. این گروه با الهام از عناصر شنیداری موسیقی بومی ایران و با رویکرد به گونه‌ای از موسیقی با قابلیت برقراری ارتباط با سایر فرهنگها، اقدام به تحقیق و برگزاری جلساتی با حضور هنرمندان و اساتید حوزه‌های متفاوت موسیقی نمود. اساسی‌ترین موضوعات مورد بحث در این جلسات، بازجست نغمه‌های اصیل و کهن موسیقی مقامی ایران است که به شیوه‌ای نو در حوزه موسیقی معاصر ایران سریان یابد. حکایت این گونه‌ی موسیقی که ماهیت نغمات خود را از موسیقی کهن ملل گوناگون اخذ کند، بسیار مفصل است و تلاش رستاک تجربه‌ای است در حوزه این ژانر موسیقایی.

آشنایی با اعضای گروه:

سیامک (سیروس) سپهری

سرپرست گروه و نوازنده تار؛متولد ۲ شهریور ماه ۱۳۵۲؛کارشناس موسیقی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران

آموختن ساز از زبان خودش

زیبای دوران کودکی با مهربانی مادر برای لمس تار در دستان کوچکم شکل گرفت .احساسی که شیرینی اش سالها بعد باعث شد تا از رشتۀ زمین شناسی انصراف داده و به تحصیل در رشته موسیقی بپردازم. در سال ۷۶ همزمان با آغاز تحصیلم در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران با همکاری دوست خوبم بهزاد پورنقی گروه موسیقی رستاک را پایه ریزی کردم . رستاکی که آرزوی همیشگی ام بود. گروهی با مناسبات عمیق هنری و انسانی با همراهی و پشتوانه همیشگی پدرم. از آن زمان تا کنون زیباترین لحظه هایم را در کناربهترین دوستانم برای تحقق رویاهایم در رستاک می گذرانم .

فرزاد مرادی

خواننده و نوازنده سازهای تنبور، دوتار، سه تار، قوپوز، بم تار و دهل

متولد ۱ اردیبهشت ماه ۱۳۵۷؛کارشناس موسیقی از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد تهران

به قلم خواننده گروه

هم آمیختن گریه‌های غریب با لالایی‌های مادر. آرام گرفتن با کلام تنبور و آواز پدر. این سرآغاز زندگی موسیقایی فرزاد بود. پدر بزرگم، شاهنامه خوان، ادیب و قصه‌گویی مهربان، که حکایت‌های منظوم و کهن ایرانی‌اش زینت‌بخش شب نشینی‌های زمستانی رعیت روستاهای گوران بود.

درشش سالگی جلوشاهی را نواختم. کاسۀ ساز را روی زمین می‌گذاشتم تا دستان کودکانه‌ام به آخرین دستان‌های ساز برسد و این موجب شعف و حیرت دیگران می‌شد؛ در گذر زمان از بلندی‌های سرنوشت گذشتم. ترنم ترانه‌های گمگشتگی خویش را در جوانه ای نو پا یافتم به نام رستاک که پای در ریشه داشت و سر بر آسمان و از آن دم تاکنون با سیامک و دیگر دوستانم افسانه ها و اسطوره های خاک را از زمزمه های ریشه درمی یابیم و به بیان تازه خویش می سراییم.

بهزاد مرادی

خواننده و نوازنده سازهای دَسركتن(نقاره ی مازندرانی)، دمام، دف

متولد ۳ تیرماه ۱۳۶۴ ؛ کارشناس ارشد عمران ازدانشگاه علوم وتحقیقات

از زبان نوازنده مازندرانی گروه

کودکی‌ام را با لالایی‌های كُردی مادرم به یاد دارم و پدرم که اولین بار دستانم را با تنبورآشنا کرد؛ شنیدن صدای دف برای اولین بار و اشتیاقِ لمس‌کردن و نواختنش؛فرزاد که بیش از آنکه برادرم باشد، استاد و دوستم شد و مرا با رستاک همراه کرد؛ روزهای

خوشی که حال در کنار دوستانم در رستاک می‌گذرانم .

پیران مهاجری

نوازنده سازهای عود، دهلک و طراحی و تنظیم کوبه‌ای قطعات رستاک

متولد ۷ بهمن ماه ۱۳۶۳،کارشناس موسیقی از دانشگاه هنر تهران

آشنا شدنش با موسیقی از زبان خودش

دوازده سال پیش، عود هزار ساله بود. من پانزده سال داشتم. کلمه و سعدی را، صوت و امیری را، رنگ و نقش را، کوه و اسب و انسان را خوش خوش می فهمیدم. می دانستم شاید گل قبیله ما بود، شاید باد ولایت ما بود و دف می زدم ... و عود هزارساله بود و من عود نمی دانستم.

نواختم با رستاک، از۱۳۷۹دف،احمد خاک طینت، آموختن، مجید پوستی، رستاک، آشنایی، عود، محمد فیروزی، عود، تامل، موسیقی.حالابه حکم مهر دانشگاه هنر کارشناس موسیقی ام. نوازنده ی عودم. عود می زنم در رستاک وکوبه ای ها را سامان می‌دهم.حال ا صوت و حرف و نقش حرفه‌ی من است.حالاشاید رستاک همسال عود است و من بیست وهفت سال دارم. لری، بلوچی، بختیاری، مازندرانی، خراسانی ... رستاک همسال ایران است. شاید حالا رستاک دیرسال تر از عود است.

سارا نادری

نوازنده سازهای دوتار، سه‌تار، رباب، ناقارا آذری ،تنبک، دسرکتن(نقاره

ی مازندرانی)و دمام

متولد ۵ مرداد ماه ۱۳۶۰؛کارشناس موسیقی از دانشگاه سوره

اززبان نادری

ازهمون بچگی به موسیقی علاقمند بودم. در ۱۷سالگی با شنیدن صدای تنبور احساس خاصی نسبت به موسیقی پیدا کردم که تا اون لحظه تجربه نکرده بودم. با تشویق پدرم که عاشق موسیقی بود و می گفت موسیقی ایرانی باخون هر ایرانی عجینه، یادگیری تنبور را آغاز کردم.

کم‌کم دف، و بعد از ورود به دانشگاه موسیقی، تار و سه تار و بعد دوتار و سازهای دیگه‌ای رو شناختم و نواختم. در گروه های مختلفی ساز زدم، در جشنواره دانشجویی و موسیقی نواحی و ... شرکت کردم و مقام هایی هم آوردم، ولی انگار کم بود. خیلی هم کم بود.دنبال چیزی بودم که هنوز هیچ جا نبود. تا اینکه با رستاک آشنا شدم.حالا من عضوی از رستاکم

اكبر اسماعیلی پور

نوازنده سازهای تارو سه تار

متولد ۱۶ اردیبهشت ماه۱۳۵۴؛دانشجوی رشته موسیقی

آشنایی اش با سه تار

آشنائیم با نغمه های سه تار در سال ۷۲ آغاز شد، از آن زمان به بعد، در بند ماهور و همایون و نوا شدم صدای تار طنین دل انگیزی برایم داشت تا آنجا كه زخمه های تار خود یافته ی خود را با تجربیات استاد حمید خبازی در هم آمیخته و تكنیك های نوازندگی این ساز خوش صدا و خوش سیما را فرا گرفتم و وارد گروه مهتاب شدم، اجرا، آلبوم و موسیقی را درك كردم .

سال ۸۳ وارد گروه رستاك شدم، با رنگواره های كهن به نواحی كشورم رفتم، خراسان و مازندران...

چه روزهای خوشی... با رستاك چون جوانه هایش بزرگ شدم و عالی تر از همیشه آموختم، آموختم وآموختم ....

محمد مظهری

نوازنده کمانچه

متولد ۱۸ دی ماه ۱۳۶۰؛ کارشناس موسیقی از دانشگاه هنر تهران

تولد دوباره اش در رستاک

در تاریخ۱۸ دی ۶۰ در کرج به دنیا آمدم وهنوز هم هستم!. در ۱۷ س الگی کمانچه را نزد روزبه اسدیان شروع کردم، رشته تحصیلیم ریاضی بود، کنکور ریاضی هم دادم، اتفاقا قبول شدم ولی نرفتم. پس به سربازی رفتم و درس خواندم تا وارد

دانشگاه هنر شدم. همزمان با دانشگاه در کلاس های استاد اردشیر کامکار شرکت داشتم و پایان نامه کارشناسی‌ام را با راهنمایی ایشان برگزار نمودم.

در سال ۸۵ دوباره در رستاک به دنیا آمدم و هنوز هم هستم .

یاور احمدی‌فر
نوازنده سازهای دف،دایره، دهل، دمام و دیره(دایره بوشهری)
متولد ۱۹ شهریور ماه ۱۳۵۷؛کارشناس نقاشی از دانشکده هنر و معماری


متولد اهواز می گوید:

در اهواز به دنیا آمدم. همراه بازی و ترانه تا نوجوانی در اهواز بودم. بعد که به تهران آمدم چشمانم دست به رنگ و قلم برد و قلبم تپید در سینۀ دف! به هنرستان نقاشی رفتم. همراه با آموختن دف نزد فرهاد عندلیبی ، در دانشگاه مشغول به تحصیل دوره کارشناسی نقاشی شدم. درسال ۱۳۷۹ بزرگوار استاد بیژن کامکار به شاگردی مراپذیرفت و با آرامش و شکوه دست مرا گرفت و پنج سال بعد دوستی مهربان و معلمی که باحضور در کنارش در طول دو سال به سمت دستیار بسیار آموختم (احمد خاک طینت). در سال ۸۵ بود که آغوش مهربان گروه رستاک خلوتم را پر ترانه کرد. گذشته از نواختن ساز،فارغ التحصیل کارگاه آزاد بازیگری امین تارخ نیز هستم و تا هنوز همراه زندگی قدم میزنم.

آشنایی با اعضای دیگر:

کاوه سروریان،نیما نیک طبع،نگار اعزازی، امید مصطفوی،دانوش اسد پور،حسنا پارسا،یاسر نوازنده گرجی از دیگر نوازنده های این گروه هستند.


ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار