دارنده مدال نقره جهانی کشتی در گفتگو با پانا
هدف فعلی ام مسابقات جهانی سال آینده فرانسه است
سید احمد محمدی کشتی گیر وزن ۶۵ کیلوگرم قائمشهری گفت: بعد از گذراندن زمان لازم برای درمان، تمریناتم را شروع می کنم تا به مسابقات جهانی سال آینده در فرانسه برسم.
به گزارش پانا-مازندران، سیداحمد محمدی ۲۴ ساله، یکی از ورزشکاران بنام استان مازندران و کشور ایران است که به دلیل مصدومیت از ناحیه زانو، در ترکیب تیم ملی کشتی آزاد کشورمان برای حضور در رقابتهای المپیک ریو قرار نگرفت.
ملی پوش وزن ۶۵ کیلوگرم کشتی آزاد ایران، در نشستی صمیمی با خبرنگار ما از زندگی شخصی و حرفه ای اش گفت. در ادامه حاصل این گفتگو را می خوانید.
- سید احمد محمدی هستم؛ کشتی گیر آزادکار وزن ۶۵ کیلو گرم اهل قائمشهر. ۲۴ سال دارم و فرزند سوم خانواده هستم به همراه یک خواهر و یک برادر بزرگتر و در حال سپری کردن دوره لیسانس مدیریت و بازرگانی هستم.
جز کشتی به کار دیگری هم مشغول هستید ؟
- خیر، چون وقتی برای کارهای دیگر ندارم و تمام وقتم را روی کشتی متمرکز کردم تا به هدف هایی که حتی در دوران کودکی داشتم برسم.
تا بحال در عالم کشتی دوست داشتید جای کس دیگری باشید؟
دوست ندارم با سرک کشیدن در زندگی بقیه وقت خودم را تلف کنم. ترجیح می دهم پیگیر کارها و زندگی خودم باشم. همیشه دوست دارم خودم باشم. می دانم خداوند به هر کس که خودش بخواهد، لطف می کند و رویاهای او را ضمن تلاشش به او می بخشد. من هم همیشه دوست داشتم آدم بزرگی شوم و برای رسیدن به آن هم باید تلاش کنم.
به شما لقب خاصی داده شده است ؟
مردم عزیز مازندران لقب یوزپلنگ را به من داده اند چون سبک کشتی شمال یوزپلنگ است. حیوان مورد علاقه من هم هست چون تیز و چابک است و به راحتی از حیوانات دیگر آسیب نمی بیند و دوست دارد همیشه تک و برتر باشد.
چطور و از کی به فکر ورزش افتادید و کشتی گیر شدید ؟
من از سن هفت سالگی کشتی را زیر نظر مربی های بنام قائمشهر شروع کردم. کشتی ورزش مورد علاقه من بود، چون ورزشی است که به ورزشکار لقب پهلوان و نگاه یک انسان رو به کمال را می دهد. جدا از این من از سمت خانواده ام هم حمایت می شدم. اگر به قبل باز می گشتم، باز هم کشتی را انتخاب می کردم . امیدوارم بتوانم پرچم کشورم را بالا ببرم و افتخار آفرینی کنم و دل مردم را شاد کنم.
و حالا افتخاراتتان که شکر خدا خیلی هم زیاد هستند.
من در رده سنی جوانان به علت تغییر وزن، از کشتی دور شده بودم. درسال ۲۰۱۴ به عضویت تیم ملی در جام جهانی لوس آنجلس در آمریکا در آمدم و تیم ما قهرمان جهان شد. چند ماه بعد در مسابقات آسیایی قزاقستان مدال طلا گرفتم.در همان سال در مسابقات جهانی ازبکستان، مدال نقره کسب کردم که برای اولین بار بود به مسابقات جهانی اعزام می شدم. بعد از یک استراحت کوتاه در جام جهان پهلوان تختی شرکت کردم و مدال طلا را کسب کردم. در مسابقات جام جهانی لوس انجلس ۲۰۱۵ هم عضو تیم ملی شدم که تیم ما قهرمان جام جهانی شد. بعد در مسابقات انتخابی توانستم پیراهن تیم ملی را برای دومین بار در مسابقات جهانی لاس وگاس بپوشم. در آن مسابقات مدال برنز و سهمیه المپیک را کسب کردم.
شما سهمیه المپیک ۲۰۱۶ ریو را کسب کرده بودید و بعد از کسب سهمیه، جایی گفته بودید که " در المپیک ۲۰۱۶ مدال طلا می گیرم " ، اما متاسفانه بخاطر وضعیت پایتان نتوانستید در مسابقات شرکت کنید. چرا این مشکل پیش آمد و الان در چه وضعیتی است؟
بله؛ البته من نگفتم که مدال طلا می گیرم؛ کارشناسان گفتند که سید احمد محمدی می تواند مدال طلا را بگیرد. همه مردم هم انتظار مدال طلا را داشتند چون دو سال پی در پی در مسابقات جهانی مدال گرفتم و در هردو سال با یک اشتباه کوچک مدال طلا را از دست دادم و نقره و برنز کسب کردم. من بعد از مسابقات جهانی لاس وگاس، بعد از سپری کردن استراحتم، در اردو تیم ملی از روبات ASL زانویم، پارگی داشت ، البته خیلی شدید نبود. بعد از آن قرار شد که عمل کنم و دکترها تشخیص دادند با این پارگی کم، نیاز به عمل نیست، اما بعد از اردو و مسابقات پی در پی باعث شد این پارگی بیشتر شود، در صورتی که خودم بی خبر بودم. بعد از یک ویزیت دکتر، متوجه شدیم که پارگی به صورت کامل است و به عمل نیاز دارد؛ در حدی که واقعا کشتی گرفتن برای من سخت بود.امیدوارم چهار سال بعد در توکیو جبران کنم.
آیا شرکت نکردن شما در المپیک فقط مربوط به وضعیت پای شماست یا دلیل دیگه ای هم داشته است ؟
خیر؛ فقط به همین قضیه مربوط است. حتی در آخرین روزها راه رفتن هم برایم سخت بود.من برای کمک کردن به تیم ملی در دو مسابقه شرکت کردم که همان باعث شد این پارگی بیشتر شود. خداروشکر الان بهتر شده است و امیدوارم این مصدومیت برای هیچ ورزشکاری پیش نیاید.
بعد از این اتفاق در مصاحبه ای روی تخت بیمارستان گفته بودید " هیچکس سراغم را نگرفته " آیا این درست است که مسئولین هیات کشتی مازندران یا مدیر کل ورزش و جوانان استان به ملاقات شما در بیمارستان بعد از عمل نیامدند؟
البته اصغر ثمربخش، سلمان قادری و حبیب حسین زادگان تشریف آوردند. خیلی ممنون ولی من جز همین افراد مسئول دیگری ندیدم. از مسئولین شهرم هیچ انتظاری ندارم، وقتی فرد خودش بزرگ نیست، نمی تواند بقیه را بزرگ ببیند. ولی اگر این وضعیت ادامه پیدا کند ورزشکاران بااستعدادمان از ورزش دور می شوند.
به نظر شما دلیل آن چه بوده است؟
دلیلش را نمی دانم. بعد از مسابقات جهانی لاس وگاس قرار بود بدون استقبال به منزل بیایم ولی بخاطر پیگیری ها و حتی جلسه شورا به این نتیجه رسیدند که وقتی بعد از دوازده سال در این شهر کسی در رده بزرگسالان دو مدال جهانی می گیرد، باید مورد توجه خاص قرار گیرد. بعد از آن هم وعده هایی به من دادند که تا امروز بی ثمر بوده. حتی چند بار پدر و برادرم پیگیری کردند اما متاسفانه جوابی نداشت. اگر بخواهم به این مسائل فکر کنم، از زندگی ورزشی خودم عقب خواهم افتاد اما مسئولین اگر حرفی می زنند شایسته است پای آن بایستند.
چه کمبود امکاناتی تابحال داشته اید؟
ورزش کشتی ورزش مظلومی است. کشتی درآمدی ندارد که یک ورزشکار حرفه ای بخواهد یک زندگی در شأن یک قهرمان داشته باشد. ولی دغدغه هایی که داریم این است، تا بوده همین بوده است. نوبت کشتی که می رسد مدال می خواهند و وقتی مدال را می گیرند، همه ی نگاه ها به سمت ورزش های توپی می رود حال آنکه کشتی یکی از ورزش های پر مدال است. امیدواریم کم کم توجه ها به سمت کشتی متمرکز شود تا روزی ما هم بتوانیم با توجه به زحمتاتی که می کشیم، یک زندگی خوب و کم دغدغه داشته باشیم.
برای خودتان بقیه کشتی گیرها، از مسئولین کشتی چه توقعاتی دارید؟
ما در شهری تمرین می کنیم که واقعا پتانسیل بالایی دارد. از قبل ورزش کارهای بنامی داشتیم که توانسته اند به جایی برسند اما بعد از آن بخاطر همین که دلگرمی وجود نداشت، کشتی را کنار گذاشتند. حتی خودم هم برای مدتی از کشتی دلسرد شده بودم ولی دوباره با مشورت دیگران تصمیم گرفتم پا پس نکشم. در این اتفاقات باید روح قوی داشته باشیم تا بتوانیم روح خودمان را بازسازی کنیم و باز گردیم. خدارا شکرکه در آن لحظه خانواده و اطرافیان به من روحیه و انگیزه دادند، تا به کشتی بازگشتم.
هدف بعدی شما چیست؟
من در حال حاضر مشغول درمان پایم هستم و بعد از گذراندن طول درمان باید تمریناتم را شروع کنم تا به مسابقات جهانی سال آینده در فرانسه برسم.
حرف آخر؟
تشكر می كنم از دكتر رسول خادم كه واقعا خالصانه برای بچه ها زحمت می كشد و همچنین از همه مربیانی كه اردو برایم زحمت كشیده اند و مردم عزیز کشورم؛ کسانی بعد از عمل جراحی به دیدنم آمدند که تابحال مرا ندیده بودند و فقط اسم احمد محمدی را شنیده بودند. من دست تک تکشان را می بوسم.
ارسال دیدگاه