مهدی علی اکبر زاده در گفت و گو با پانا:

فعالیت های فرهنگی و هنری دیرتر خودشان را نشان می دهند

ساعاتی بعد از پایان رقابتهای دانش آموزان دختر در سی و چهارمین دوره مسابقات فرهنگی هنری دانش آموزان سراسر کشور با مهدی علی اکبرزاده مدیرکل فرهنگی و هنری وزارت آموزش و پرورش در اردوگاه شهید رجایی نیشابور درباره این جشنواره دانش آموزی گفت و گو کردیم که در زیر می خوانید.

کد مطلب: ۵۲۸۴۸۶
لینک کوتاه کپی شد

امروز آخرین روز از سی و چهارمین دوره مسابقات فرهنگی هنری دانش آموزان کشور بود، شما این دوره از مسابقات را چگونه ارزیابی می کنید؟

امسال به نسبت سالهای قبل آن طوری که داوران و کارشناسان ما اشاره داشته اند آن بوده که سطح کیفی کارهای بچه ها پیشرفت چشمگیری نسبت به سالهای گذشته داشته است. بچه ها با اشتیاق کامل در مسابقات شرکت داشتند و ما هم سعی کردیم که بیشترین امکانات را در اختیار بچه ها قرار دهیم. ارزیابی من این است که ما آنچه را که انتظار داشتیم انجام شد. در این سه روز مفیدی که بچه ها اینجا بودند همه برنامه هایمان اجرا شد. دوره کارگاه های آموزشی برای بچه ها گذاشتیم. رقابت هایشان را برگزار کردیم . برنامه تفریحی برای نیشاتبور گذاشتیم و همچنین برنامه زیارتی مشهد. این ۴ برنامه ما به موقع و مطابق میل ما انجام شد. و نفرات برگزیده مشخص شدند. اعضای هیات داوران اسامی را اعلام کردند. و فردا صبح در اختتامیه دانش آموزان برگزیده معرفی می شوند.
تفاوت عمده ای که این دوره از مسابقات از لحاظ سطح کمی و کیفی داشته است چه بوده است؟
هدف ما این نیست که حتما یک تفاوتی نسبت به دوره های قبل وجود داشته باشد. مسئله این است که یک ارتقایی صورت گرفته باشد. تجربیات سالهای گذشته را بتوانیم اجرا کنیم. کم و کاستی هایی که در سالهای گذشته وجود داشته است را امسال نداشته باشیم. از قرار معلوم این اتفاق افتاد و دانش آموزان با نظر سنجی هایی که صورت پذیرفت، اعلام کردند که کارها در سطح بالایی بوده است. داورانی که ما انتخاب کرده بودیم کاملا تخصصی و از اعضای هیات داوران دانشگاهها بودند. اما اگر بخواهیم تفاوت را بیان کنیم باید به دو رشته جدیدی که در این دوره از مسابقات داشتیم، اشاره کنم. با توجه به مطالبه هایی که در سطح جامعه وجود داشت و هم مقام معظم رهبری و هم ریاست جمهوری به این نکته توجه داشتند که ما قدرت نقد بچه ها را بالا ببریم و روحیه پرسشگری را ارتقا دهیم دو رشته نقد ادبی و نقد هنری را از سطح آموزشگاه تا کشوری به رشته های مسابقات فرهنگی هنری اضافه کردیم که مورد استقبال هم قرار گرفت. ما همیشه از ابتدای شروع این جشنواره ها، همیشه نوع مسابقات مان تولیدی بوده. اثری باید خلق می شد و این اثر باید مورد نقد و قضاوت قرار می گرفت. ولی این دو رشته باعث شد که امسال فقط خلق اثر نباشد بلکه تحلیل اثر هم مورد اهمیت قرار بگیرد. ما آثار ادبی و هنری و طریقه نقد کردن و بررسی کردن آنها را با بچه ها صحبت کردیم و امسال برنامه مان این بود که بچه ها با اصول نقد آشنا شوند. این کار با کارگاه ها و برنامه هایی که انجام دادیم صورت گرفت. با اساتید و بچه هایی که در جشنواره حاضر بودند و توسط این اساتید آموزش دیدند. و جلسات متعدد نقد ادبی و هنری در اینجا اتفاق افتاد.
بسیاری از بچه هایی که در این مسابقات فرهنگی و هنری شرکت می کنند در آینده همین رشته های فرهنگی هنری را در سطح حرفه ایی ادامه می دهند چگونه می توان این استعدادها و توانایی ها را حفظ کرد و پرورش داد و از هرز رفتن آنها جلوگیری کرد؟
هدف آموزش و پرورش این است که دانش آموزان را با استعدادهایشان آشنا کند. و شرایطی را فراهم کند که ضمن شناسایی توانایی های خود باعث شود که والدین نیزآنها را بشناسند و همچنین جامعه نیز آنها را بشناسند. ما این روند را داریم انجام می دهیم اما بعد از ما این جامعه است که چگونه می خواهد اینها را پذیرش کند. کاری که ما امسال می خواهیم انجام دهیم این است که اسامی دانش آموزان نخبه فرهنگی و هنری را به کل نهادها و سازمانهای دولتی اعلام کنیم. هدفمان این است که نهاد ها و وزارتخانه های تصمیم گیرنده آنها را بشاسند و بدانند که فرزندانشان در ایران اسلامی چه توانایی هایی دارند و به عنوان نخبگان فرهنگی و هنری در جامعه شناخته شوند و برای آنها برنامه ریزی کنند. اما در کنار این طبیعی است که ما بتوانیم کاری انجام دهیم که این دانش آموزان بعد از فارغ التحصیلی و خروج از آموزش و پرورش جامعه اینها را بیشتر بشناسند. هدف ما همین است. به نظر می رسد که سایر نهادها زمانی به سراغ آموزش و پرورش می آیند که بخواهند بچه هایشان را در یک مدرسه ثبت نام کنند. بعد بچه مان در آن مدرسه درسش را می خواند و من به عنوان انجمن اولیا و مربیان دیگر کارم تمام شده است. در حالیکه این کافی نیست. ما باید بچه هایمان و دانش آموزان مان را رصد کنیم. از همان ابتدا تا ورود به جامعه و تنها بچه های خودمان را نبینیم بلکه بچه های کل جامعه را ببینیم. به نظرم این است که ما باید این روحیه را در جامعه به وجود آوریم . دانش آموزان، نخبه های فرهنگی، هنری، قرآنی، علمی و آموزشی همه اینها دارای یک اطلاعات جامع باشند که سال به سال به جامعه معرفی شوند و به مجموعه قبلی اضافه شوند. شاید لازم باشد که یک ارگان یا نهادی به وجود بیاید که این دانش آموزان را بعد از فارغ التحصیلی رصد کند. یکی جذب بازار کار می شود، یکی دانشجو می شود و ... اینها را باید به نوعی رصد کرد. الان که در فضای مجازی شبکه های اجتماعی هم زیاد هستند چه ایرادی دارد که در یک شبکه اجتماعی همه این دانش آموزان نخبه عضو شوند. خودشان را آنجا مطرح کنند و آثارشان را به نمایش بگذارند. فضایی را ما برایشان تدارک ببینیم که آنها بتوانند خودشان را در آنجا مطرح کنند. این فضا در جامعه هنوز نیست. به نظرم این فضا باید به وجود بیاید. این نیازمند برنامه ریزی است. این نیازمند اعتبارات خاص است. ما متاسفانه در جامعه برخی مواقع اینها را فراموش می کنیم. همین که اردو برگزار شد و دانش آموز برگزیده هم مشخص شد همه چیز به دست فراموشی سپرده می شود. چرا نمی توانیم؟! بخاطر اینکه این شرایط و این نوع برنامه ها را از قبل تعریف نکرده ایم. در راستای کار ما قرار نگرفته است. این را نهاد های دیگر باید آموزش و پرورش را کمک کنند.
بسیاری از این دانش آموزان که اکنون مطرح هستند بخاطر نوع توانایی که دارند حال به هرنسبتی که این توانایی در وجودشان باشد، اما بعد از اینکه وارد دوران بزرگسالی می شوند فید می شوند مانند جواد فروغی قاری قرآن که در دوران نوجوانی و جوانی قاری مطرحی بودند اما به ناگه در بزرگسالی دیگر هیچ خبری از او و توانایی اش شنیده نشد.
من این حرف را قبول ندارم. این دانش آموزان چه فرهنگی و چه هنری، اینها سرنوشت شان در همین مجامع و اردوهای فرهنگی رقم خورده است.
من هم همین را می گویم اما این دانش اموزان در دوران بزرگسال و ۳۰ سالگی به بعد دیگر هیچ حرفی درباره آنها شنیده نمیشود.
نه این دانش آموزان سابق فراموش نشده اند و هنوز هستند. اینطور نباید قضاوت کنیم. دانش اموزان وارد جامعه شدند و در همان تخصص خودشان مشغول فعالیت هستند. الان همان دانش آموزان فرهنگی ما در ۳۰ سال پیش اکنون مشغول فعالیت هستند. ولی اینکه چرا برجسته نیستند و اسمشان برده نمی شود این دیگر بستگی به تلاش خودشان و پذیرش جامعه دارد. الان ما دانش آموزانی داشته ایم که در سالهای گذشته مطلب می نوشتند، نویسنده بوده اند، الان هم دارند کتاب می نویسند. اینها دیگر در جامعه هضم شده اند. خیلی از اثراتی که ما در جامعه می بینیم حاصل تلاش آنهاست. نوشته هایشان، تصویرشان، پوسترهایشان ، شعرهایشان و ... دانش آموزان ما الان به سمتی رفته اند که در فضای مجازی خودشان نشریه الکترونیکی تولید می کنند. در همین جشنواره ما دانش آموزانی داشته ایم که نهاد های مختلف از آنها کار خواسته اند که مثلا این نشریه الکترونیکی ما را شما تولید کنید. دانش آموز همان نشریه ای که تولید خودش بوده و برای آن نهاد تولید کرده بود را به مسابقه گذاشته است. این فضا ها در جامعه برای این دانش آموزان فراهم می شود اما آنچه که من می خواستم بگویم این است که ما بعد از فارغ التحصیلی این دانش اموزان را رصد کنیم. چیزی که شما اشاره کردید؛ این دانش اموز ۲۰ سال پیش برگزیده شده بود، خوب آن موقع آن دانش اموز شاید ۱۵ سال داشته است. خوب این داشن اموز الان ۳۵ سال سن دارد. این دانش آموز سابق الان در ۳۵ سالگی کجاست و چه کاری دارد انجام می دهد؟ باید بگویم که این بخش از این موضوع دیگر در حیطه وظایف آموزش و پرورش نیست. اما آن حلقه وصل آموزش و پرورش و جامعه که می تواند اینها را رصد کند و تجربه آنها را دوباره به آموزش و پرورش برگرداند را می توانیم ایجاد کنیم. متاسفانه این سیکل باید ادامه دار باشد که وجود ندارد و به نظرم ما باید این فضا را ایجاد کنیم.
آیا دانش آموزانی که در مسابقات فرهنگی هنری برگزیده می شوند می توانند مانند دیگر دانش آموزان که در المپیادهای علمی برگزیده می شوند از امتیازهای خاص برای پذیرش در دانشگاه ها استفاده کنند؟
پیشنهاد شما، پیشنهاد خوبی است که ما پیش از این به آن فکر کرده بودیم و همچنین پیگیر آن هم بوده ایم. مکاتباتی هم انجام داده ایم. این مکاتبات و صحبت ها با سازمان سنجش بوده است که البته در گذشته انجام شده بود. ما جلساتی در مجموعه خودمان داشته ایم که زمینه را برای این کار فراهم کنیم. در همین جشنواره با دوستان کارشناس متولی برنامه ها جلساتی داشته ایم که به این نتیجه برسیم که راهکار آن چیست؟
اما تا به امروز ما به نتیجه نرسیده ایم. البته علت هایی دارد که چرا در بخش آموزشی اینگونه است؟ المپیادهای خاصی که از قبل تعریف شده است مانند دانش آموزی که اختراعی دارد، آیا آن اختراع می تواند جز مهارت هایش باشد و بعدها از این مهارت برای ورود به دانشگاه استفاده کند؟ ما اخیرا خانم دکتر ملاوردی معاون رئیس جمهور که در افتتاحیه جشنواره حضور داشتند ما این موضوع را باایشان مطرح کردیم که کمک ما در آینده باشند که اگر تونستیم تا مرحله ای این موضوع را پیش ببریم ایشان هم کمک کنند که زودتر به نتیجه برسیم.
ولی این هم به نظر من به عنوان یک مسئول که عنوان می کنم حق این دانش اموز است هنرمند و فرهنگ دوست است که از طریق این کانال رفتن به مدارج بالاتربرای او تسهیل شود. این طرح تا به امروز اگر مانده است و به نتیجه نرسیده است خود جای سوال دارد. این خود این سوال را در ذهن ایجاد می کند که چرا در بخش های آموزشی چنین اتفاقی رخ می دهد اما در بخش های فرهنگی و هنری این اتفاق خوب رخ نمی دهد. الان ما همه مان شعار مسائل فرهنگی را می دهیم اما چرا از آن حمایت کمتر می شود خود جای بحث دارد. شاید فعالیت های فرهنگی دیربازده هستند و خودشان دیر نشان می دهند به این گونه است. اما کارهای دیگر مانند کسی که اختراعی ثبت می کند متفاوت باشد از یک تابلوی نقاشی که بتواند فردی را از سد کنکور عبور دهد و به دانشگاه برساند. این دیدگاه شاید در جامعه ما هنوز جا نیافتاده است که آیا این می تواند وجود داشته باشد یا نه؟ از نظر خود من میتواند و جود داشته باشد اما آن آیتم ها و شاخص ها یا مراحلی را که یک دانش آموز باید طی کند و به آن مرحله برسد برای کشور ما تعریف نشده است. عرض کردم چنین مسیری قبلا دوستان من طی کرده بودند اما رها شده بود ولی ما مجدد قصد داریم که چنین فضایی را برای دانش آموزآن فراهم کنیم.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار