گفتگوی پانا با داریوش فرضیایی مجری برنامه گل و بلبل(قسمت سوم)

عشق به کودکان را نمی توان از من گرفت

عمو پورنگ شخصیتی نام آشنا برای کودکان و خانواده هاست. کسی نیست که یکبار تلویزیون را روشن کرده باشد و با تماشای چند دقیقه ای از برنامه کودک با شخصیت عموپورنگ آشنا نشده باشد.

کد مطلب: ۵۲۳۸۴۳
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار پانا،بسیاری از کودکان و نوجوانان دیروز که یک زمانی مخاطب برنامه های عموپورنگ بوده اند. با رسیدن به سن بزرگسالی همراه با کودکان خود همچنان مخاطب برنامه های او هستند. داریوش فرضیایی در بین مردم با نام عموپورنگ شناخته می شود و با گذشت زمان برنامه های او نیز رنگ و بوی تازه تری می گیرد. محله گل و بلبل آخرین برنامه اوست که بر روی آنتن سیما می رود. این برنامه بر خلاف سری‌های گذشته که به صورت استودیویی با حضور کودکان و نوجوانان اجرا می‌شد،‌ این بار ساختاری نمایشی دارد و همه ماجراهای آن در یک محله خیالی متشکل از خانه‌ها، خیابان‌ها، کوچه‌ها، مغازه‌ها و شهروندانی که هر کدام دغدغه‌های متفاوتی دارند، پیگیری می‌شود. سری جدید برنامه پورنگ به موضوعات اجتماعی مثل آداب و مراعات های اخلاقی، روحیه پهلوانی و کمک به همنوع، فرهنگ شهرنشینی و مطالعه و کتابخوانی توجه ویژه‌ای دارد و با تدارک روایت‌هایی جذاب و روان می‌کوشد رفتارهای اجتماعی درست را به کودکان بیاموزد. با داریوش فرضیایی (عموپورنگ) گفتگویی درباره محله گل و بلبل و دنیای کودکان انجام داده ایم که در زیر می خوانید.

برنامه شما توام با شادی و آموزش است. اما برنامه های بزرگسالان فقط یک جنبه را دربر می گیرند و معمولا فاقد بحث آموزش است.

من در زندگی میان بچه ها راحت هستم آنقدری که بین بچه ها هستم خودم نیستم. چون مجبورم کرده اند که خودم نباشم. همه مان لایه های پنهانی داریم که نمی شود براحتی شناخته شویم. من معمولا ۲۰ دقیقه مانده به شروع برنامه بین بچه ها می روم و تا انرژی آنها را تخیله کنم. آنها از دیدن عموپورنگ لذت می برند و در نگاه اول باورشان نمی شود . چون عمو پورنگ را یک موجود کارتونی دیده اند. بارها شده است که مثلا در لابه لای برنامه در حال صحبت با عوامل صحنه بوده ام که یهو یک بچه ای را دیده ام که آمده است و پاچه شلوارم را گرفته است و می خندد. در آن لحظه من باید برای این بچه پدر باشم، مادر باشم. موقع ضبط برنامه بچه می آید و می گوید دستشویی دارم. بعد حاضر نیست که با هیچ کس دیگری برود. بچه می گوید مامانم گفته هر کاری داشتی برو به عمو پورنگ بگو. این اعتماد خانواده ها را می رساند. یکبار برای عیادت از کودکان بیمارهمراه با یکی از دوستانم به یک بیمارستان رفته بودیم. در آنجا یکی از دختربچه های بیمار تا مرا دید خودش را در آغوش من انداخت و مرا بوسید. دوستم خیلی دلش به حال آن بچه سوخت و خواست که بچه را بغل کند. اما بچه خودش را کنار کشید و گفت تو نامحرمی به من دست نزن. رفیقم خنده اش گرفته بود. با شوخی گفت چطور شد که عموپورنگ نامحرم نیست اما من نامحرمم. دختربچه گفت آخه او عموی منه. این اعتماد بچه را می رساند و کار مرا سخت می کند.

امیدواریم که هرگز از اتفاقاتی که برای برنامه فتیله رخ داد برای شما رخ ندهد.

من خیلی صادقانه آرزو می کنم که همه گروه هایی که برای بچه ها کار می کنند موفق باشند. حداقل آنهایی که خودم می شناسم چون می دانم که این افراد صادقانه برای بچه ها کار کرده اند.

عموپورنگ نیاز به مراقبت دارد و این وظیفه داریوش فرضیایی است که از عموپورنگ مراقبت کند.

من به این اعتقاد دارم چیزی رو که خدا به انسان می دهد آن را بازپس نمی گیرد. در واقع آدم خودش ممکن است که آن را از خودش بگیرد.

ما بچه بودیم یک روز تلویزیون را روشن کردیم و شما را دیدیم. ۵ سال گذشت و یک روز دوباره تلویزیون را روشن کردیم و باز عموپورنگ رو دیدیم. دوباره ۵ سال گذشت و یکبار دیگه توی تلویزیون عمو پورنگ رو دیدیم. حالا ۱۵ سال گذشته باید بگیم که شما کارتان را با عشق شروع کردید. آیا بعد از گذشت این سالها عشق به کار کودک برای شما تبدیل به یک شغل و حرفه نشده است؟

نه، من با افتخار می گویم که هر روزی که جلوی دوربین می آیم بار اولمه و برای این قضیه بارها هم شده که بحثم بشود. کاش امیرمحمد بود و خودش می گفت اینکه من عمو پورنگم یا اینکه من امیرمحمدم و ۱۰ ساله که تو این برنامه ام نداریم. دو کلمه این ور و آن ور بشه اشکت را در می آورم. چون اشک من را یک بنده خدای دیگه ای درآورد. عشق هیچ گاه نباید تکراری بشه. عشق یعنی اینکه اگر من امروز اینجا نشستم و سال آینده می خوام یه کار دیگه انجام بدهم اگر قرار باشد با همان کیفیت باشد من دیگر نمی آیم. هر بچه ای که من می بینم یک عشقی به من می دهد. اگر عشق نباشه با این تنگناهای اقتصادی، ما که همینطور نمی ایستیم سرکارمون. علیرغم اینکه خیلی ها از بیرون فکر می کنند که خیلی خبرهاست. اما نه ابدا هیچ خبری نیست.

اگر یک زمانی به شما بگویند که دیگر نمی توانید برنامه تلویزیونی کودک داشته باشی، چکار می کنید؟

شما عشق را نمی توانید از من بگیرید. شما فکر می کنید که می توانید بچه های پای تلویزیون را فریب بدهی. لنز خیلی زرنگه. مردم از دریچه لنز می توانند بفهمند که تو دروغ می گویی یا اینکه راست می گویی. لنز همه چیز تو را نشان می دهد. هیچ رودربایستی با شما ندارد. من بارها گفته ام تنها زمانی که خودم بودم زمانی بوده که برنامه کودک اجرا می کردم. زمانی که خودم هستم بین بچه ها هستم. اگر روزی تلویزیون نباشد، خوب نباشه. هیچ اشکالی نداره! من از کارنامه ام راضی ام، خودراضی نیستم. حالا این کار را کردم و مقوله اش بسته شد. برای کودک کار کردن خیلی شاخه دارد. اگر تو عشق داری، عشقت فقط این نیست که در تلویزیون باشی. اتفاقا اگر عشق به تلویزیون باشد این خیانت است. آن کار تمام شد و پرونده اش بسته شد اما رسالت تو همچنان ادامه دارد. چکار می کنم؟ میروم کارهای دیگری انجام می دهم که الان در حال انجام دادن هستم اما فعلا نیازی به گفتن آنها نیست. کار کودک و عشق به کودک که فقط این نیست که تو مجری باشی. اتفاقا چهره نبودن خیلی راحت تر است. ببخشید من وقتی پورنگ شدم خیلی چیزها از من گرفته شد. پورنگ که نبودم خیلی کارها میکردم و بچه هایی که با من بودند می گویند که آن زمان چقدر راحت بودی. ولی الان آن کارها را نمی شود انجام داد چون سوء تعبیر می شود در زمانه کنونی.

هر کس خدشه ای به عناصر کودک و کسانی که برای کودکان کار می کنند، وارد کند به من وارد نکرده بلکه اول به بچه های این مملکت آسیب وارد کرده است.

چرا در طی این سالها یک عمو پورنگ دیگه به عرصه برنامه سازی کودک وارد نشد؟

قرار نبوده که همچین اتفاقی بیافتد. ما در زمان خودمان مثلا خطاب به مجری های کودک خانم خامنه ای و رضایی که نمی گفتیم خاله خامنه ای یا خاله رضایی؛ بلکه می گفتیم خانم خامنه ای و خانم رضایی. این یک اتفاق بود برای برنامه سازی کودک که یک عمو پورنگ به وجود آمد. بهتر آن است که بچه ها را به شخصیت اصلی اشخاص سوق بدهیم. عمو را هم من نگفتم. در واقع در یک تماس تلفنی در برنامه بود که یک بچه گفت عمو. و همه بچه ها پیرو ن بچه گفتند عمو ومن آنقدر کیف کردم ما در برنامه مان از ابتدا پورنگ و تورنگ بودیم. تورنگ رفت و فقط پورنگ باقی ماند. این لقب را آنها به من دادند.

تدوام کار شما به مدت ۱۵ سال نشان دهنده صداقت، عشق و پاکی شما در کار با بچه هاست

من می خواهم خاطره ای برای شما درباره یک بچه نوجوان از شهر بم تعریف کنم که هنوز بعد از گذشت سالها در ذهن من مانده است. پسربچه ای بود از شهر بم که به صورت مداوم برای ما نامه می فرستاد و تنها بچه ای بود که ما حدود ۱۵۰ نامه از او داشتیم. این بچه شاید هفته ای ۴ مرتبه برای ما نامه می نوشت. مثلا الان ما ناهار چی خوردیم و بعد همراه مامان داریم می رویم خانه عمه ام و ... دیگر حوصله بچه های ما هم سر رفته بود. چرا این بچه این همه نامه می نویسد. یک بچه کلاس چهارم ابتدایی که من هنوز ۲ تا از نامه هایش را دارم به نام سجاد عباس قلی پور. ۲ هفته مانده به زلزله بم انگار خدا تو دل من انداخت، به بچه های همکار گفتم برای تماس تلفنی مان با بچه های شهرستانی بهتره که امروز با سجاد تماس بگیریم. تصمیم گرفتم که خودم به منزل سجاد زنگ بزنم. گوشی را برداشتم حدود ساعت ۱۲ ظهر بود و برنامه ما ساعت ۵ شروع می شد. وقتی زنگ زدم مادر سجاد گوشی را برداشت. وقتی خودم را معرفی کردم اول باور نمی کرد. با هیجان سجاد را صدا زد. سجاد بدو بیا. عمو پورنگ زنگ زده. سجاد گوشی رو گرفت، صداش زدم گفتم : سجاد! چند بار صداش زدم اما سجاد یک کلمه حرف نزد فقط صدای نفس هایش را می شنیدم. بهش گفتم سجاد من تو را دوست دارم و نامه هایت را می خوانم از اینکه برایم کارت پستال فرستادی ، ممنونم. اما فقط صدای نفس زدن شدید سجاد شنیده می شد. معلوم بود که خیلی هیجان زده شده و همین سبب شده که زبانش بند بیاید و نتواند حرف بزند. مادرش چند بار بهش تشر زد که حرف بزن! حرف بزن اما سجاد یک کلمه حرف نزد. مادرش گوشی را از سجاد گرفت و عذرخواهی کرد و گفت: عموپورنگ پسرم خیلی هیجان زده شده نمی تواند حرف بزند. من گفتم ایراد ندارد. من امروز می خواهم سجاد را درمسابقه تلفنی شرکت بدهم شما تا ساعت ۵ که برنامه شروع می شود او را آماده کنید. با مادرش خداحافظی کردم. نیم ساعت بعد مادرسجاد با همان شماره سازمان تماس گرفت و من را خواست. آمدم و با او حرف زدم، مادر سجاد گفت: عموپورنگ سجاد خیلی خیلی هیجان زده شده و بعید می دانم که ساعت ۵ هم بتواند با شما حرف بزند. خواستم بهتون اطلاع بدم که یک وقت بدقول نشوم. از او تشکر کردم . در همان لحظه فکری به ذهنم رسید و از مادر سجاد خواستم که حتما ساعت ۵ سجاد را پای تلویزیون نگه دارد که حتما برنامه را ببیند. با تهیه کننده برنامه هماهنگ کردم که ۳ تماس تلفنی دیگر را هماهنگ کنند. ولی به آنها نگفتم که می خواهم چکار کنم. موضوع آن روز برنامه «نامه نوشتن» بود. برنامه که شروع شد رو به دوربین گفتم که امروز ما می خواهیم نامه بنویسیم. برای یک پسری در شهر بم، بنام سجاد. اولین جمله این نامه را من می نویسم و بقیه آن را بچه های توی خانه به ما زنگ بزنند و متن نامه را بگویند که من همین جا بنویسم. من اولین جمله نامه را نوشتم « سجاد سلام...» اولین تلفن که شد از بچه پشت خط تلفن پرسیدم دخترم اگر بخواهی احوال برادرت سجاد را بپرسی بهش چی می گی... آن دختر دو سطر نامه را گفت و ۲ نفر دیگر که زنگ زدند متن نامه کامل شد. همان جا جلوی دوربین نامه را داخل پاکت گذاشتم و گفتم سجاد جان می دانم که الان پای تلویزیون نشسته ای و داری برنامه را می بینی. این نامه ای بود که دوستای خوبت از نقاط مختلف کشور برای تو نوشتند . آدرس سجاد را روی نامه نوشتم و فردای آن روز، نامه را برای سجاد پست کردیم. این یعنی دوستی، وفاق، محبت و آشنا کردن بچه ها از نقاط مختلف کشور با یکدیگر.

مدتی بعد زلزله بم اتفاق افتاد و ما از ستاد های مختلف در بم پیگیر شدیم و متوجه شدیم که سجاد به همراه مادر و پدرش در زلزله کشته شده اند. خیلی حال ما خراب شد. گروه را برداشتیم و رفتیم بم و سر قبر سجاد و برنامه ای با عنوان نامه ای به خدا برگزار کردیم. مدتی از این اتفاق گذشت که یک روز نامه عجیبی به دستمان رسید. یک نامه نیمه تمام که یک بچه از بم نوشته بود. این نامه را یک امدادگر برای ما فرستاده بود و نامه خودش را به آن ضمیمه کرده بود. امدادگر در نامه خودش نوشته بود که من نویسنده این نامه را نمی شناسم اما گمان می کنم که مخاطب این نامه عموپورنگ است. ما نامه ای که از زیر آوار بیرون آمده بود را با نامه های قبلی سجاد مقایسه کردیم و متوجه شدیم که نامه متعلق به سجاد بوده است اما این نامه هیچ وقت مثل نامه های قبلی اش تمام نشده است. نامه فقط دو سطر بود و با یک جمله نیمه تمام به پایان می رسید. خداوند روح سجاد و پدر و مادرش را رحمت کند.

وحید یگانه

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار