داریوش فرضیایی مجری برنامه گل وبلبل/ قسمت اول

محله گل و بلبل با محله برو بیا دهه ۶۰ تفاوت دارد

عمو پورنگ شخصیتی نام آشنا برای کودکان و خانواده هاست. کسی نیست که یکبار تلویزیون را روشن کرده باشد و با تماشای چند دقیقه ای از برنامه کودک با شخصیت عموپورنگ آشنا نشده باشد. بسیاری از کودکان و نوجوانان دیروز که یک زمانی مخاطب برنامه های عموپورنگ بوده اند. با رسیدن به سن بزرگسالی همراه با کودکان خود همچنان مخاطب برنامه های او هستند.

کد مطلب: ۵۲۳۸۴۱
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار پانا، داریوش فرضیایی در بین مردم با نام عموپورنگ شناخته می شود و با گذشت زمان برنامه های او نیز رنگ و بوی تازه تری می گیرد. محله گل و بلبل آخرین برنامه اوست که بر روی آنتن سیما می رود. این برنامه بر خلاف سری‌های گذشته که به صورت استودیویی با حضور کودکان و نوجوانان اجرا می‌شد،‌ این بار ساختاری نمایشی دارد و همه ماجراهای آن در یک محله خیالی متشکل از خانه‌ها، خیابان‌ها، کوچه‌ها، مغازه‌ها و شهروندانی که هر کدام دغدغه‌های متفاوتی دارند، پیگیری می‌شود. سری جدید برنامه پورنگ به موضوعات اجتماعی مثل آداب و مراعات های اخلاقی، روحیه پهلوانی و کمک به همنوع، فرهنگ شهرنشینی و مطالعه و کتابخوانی توجه ویژه‌ای دارد و با تدارک روایت‌هایی جذاب و روان می‌کوشد رفتارهای اجتماعی درست را به کودکان بیاموزد. با داریوش فرضیایی (عموپورنگ) گفتگویی درباره محله گل و بلبل و دنیای کودکان انجام داده ایم که در زیر می خوانید.

چه خبر از محله گل و بلیل ؟ این برنامه ادامه خواهد داشت یا خیر؟

اخبار این برنامه را باید از تهیه کننده کار پیگیری کنید. من ترجیح می دهم که در این باره هیچ حرفی نزنم.

چرا؟

کار من، کار کودک است و این برنامه هم در حال حاضر در حال پخش شدن است. درباره ادامه کار باید از مدیر گروه و تهیه کننده جویای آن باشید. من الان بیشتر متمرکز روی ایده پردازی و مطالعه هستم . بیشتر متمرکز روی کارهای بعدی ام هستم. کارهایی را درحال نگارش دارم. اما درباره برنامه هایی که در حال پخش هستند احساس می کنم که باید خود عوامل باشند که درباره آن حرف بزنند. من مجری هستم گرچه مجری مولف هستم اما الان ترجیح می دهم که درباره آن حرف نزنم.

یک زمانی حرف این بود که فیلم سینمایی با استفاده از شخصیت عموپورنگ ساخته شود. و همان زمان شما گفتید که من هرگز چنین کاری نخواهم کرد. بگذارید که برنامه محله گل و بلبل را به عنوان یک سریال در نظر بگیریم. در این برنامه از خیلی بازیگران معروف سینما و تلویزیون استفاده کردید. کار خوب جلوه گرفت. انتقاداتی هم صورت گرفت اما در مجموع کار خوب جا افتاد. مخصوصا تم هایی که در آنها موسیقی بکار رفته بود و در کنار آنها طنز های خوب هم کار شده بود. این همه استقبال از سوی کودکان و بخصوص خانواده ها برای من عجیب بود. این اتفاق سبب شد که فرهنگ سازی شود. در خیلی از شهرهایی که ما امکانات خیلی کمتری داریم محله گل و بلبل فرهنگ سازی کرد. می خواهم این موضوع را خودتان تحلیل کنید و بگویید آیا به آن چیزهایی که می خواستید رسیده اید یا خیر؟ و بگویید آیا عموپورنگی را دوست دارید که در یک جمع کودکانه شعر بگوید یا عمو پورنگی را دوست دارید که وارد یک محله شود و یک سری چیزها را به بچه ها آموزش دهد؟

الان سوالی که شما می خواهید بپرسید درباره محله گل و بلبل است. یعنی کاری که انجام داده ایم و من درباره آن حرف می زنم. اما درباره کارهای آینده خیر. من کار خودم را به یک بذر تشبیه می کنم. شما وقتی یک بذری می کارید طول می کشد که جواب بدهد. رشد و نمو کند و به شما بار بدهد. عموپورنگ هم بذری بود که ۱۴ سال پیش کاشته شد. و امروز داره برداشت می شود. آن هم تحت یک پروسه ای که تجربه را از سر گذرانده است. ما کارمان را با یک جمع ۴-۵ نفره شروع کردیم واما الان یک جمع ۵۰ نفره هستیم. یک جمعی که هر کدام حرفی برای گفتن داریم. خیلی اشخاص آمدند و به این حلقه اضافه شدند که هم پیشینه خوب در زمینه نگارش و همچنین بازیگری داشتند. افرادی که آمدند و درسکانس های مختلف بازی کردند، اعتماد کردند به عمو پورنگ و سابقه من در این زمینه، به آن میزان بیننده ای که من توانستم جمع کنم همه اینها اعتباری بود که آنها حاضر شدند که بیایند و مقابل دوربین کودک بازی کنند. گرچه همه بزرگان ما از کار کودک رشد کردند. شما خودتان می دانید و من می گویم که سخت ترین کار ممکن در کشور ما کار کودک و بازی برای کودک است. علیرغم اینکه بعضی ها تصور می کنند که کار کودک کار ساده ای است اما من می گویم که کار کودک بسیار مشکل است.

گویا جشنواره فیلم کودک امسال هیچ برنامه مشخصی ندارد!!

من خیلی خوشحالم که این اتفاق افتاد چون بعد از محله «بروبیا» که ۳۰ سال می گذرد. محله «گل و بلیل» نسخه کاملی از رخدادهای امروز جامعه است. من می خواهم بگویم که محله «بروبیا» برای آن زمان خیلی خوب بود. اما شاید برای امروز اگر پخش می شد ممکن بود که با بچه های امروز چندان همخوانی نداشته باشد. بچه امروز با توجه به اینکه عصر ارتباطات نام گرفته یک سری مقوله ها آمده و جایگزین مولفه های قدیمی شده است که من باید خودم را با آنها و بچه ها آپدیت کنم. با گفتارشان با نگاه امروزه شان. و بعد بچه های دهه های ۷۰ با ۸۰ و ۸۰ با ۹۰ کاملا بچه های متفاوتی هستند. و من را هم هفتادی ها و هم هشتادی ها و هم نودی ها می شناسند و این کار را برای من و اکیپ ام سخت می کند. درباره موفقیت این کار من معتقدم که به آن رسیدیم و دوصد چندان هم به آن رسیدیم. ما در شرایطی این کار را شروع کردیم که سازمان صدا و سیما از نظر اقتصادی بودجه نداشت و بچه های ما سخت به دنبال این بودند که یک کار ماندگار خلق کنند و از آن کار بهره ای برای بچه ها برده شود. چیزی که خیلی مهمه این است که ما فرهنگ سازی کردیم. فرهنگ با ۵۰ تا برنامه و ۹۰ تا برنامه نهادینه نمی شود. این باید استمرار داشته باشد. اما استمرار لازمه آن حمایت است که انشاا... خواهد شد. هر چه این حمایت انجام بگیرد . اگر اکیپ برنامه عمو پورنگ بتواند ذهن شان را متمرکز کنند برای ساختار و زیرساختارها ی برنامه ، نگارش ، بحث های تحقیقاتی و پژوهشی ، بازتاب آن و استمرار آن به مراتب خیلی بیشتر خواهد شد. من هم مثل شما معتقدم که ما موفق شدیم ؛ اما این موفقیت را نمی گوییم که کامل است. چون هدف خیلی وسیع تر از این حرفهاست. مثل همان قضیه که به آن اشاره کردم، ۱۵ سال پیش عمو پورنگ آمد و آن قضیه را شروع کرد. و به این مهم رسیدیم که نسخه کامل آن ۱۵ سال تجربه است که البته کامل تر هم خواهد شد. اکیپ عمو پورنگ آنقدر ظرفیت دارند که این فضا را ادامه دهند. در نوع خودش هم جدیدتر و هم بهتر. نکته مهم این است که من این کار را با اکیپی شروع کردم که اینها پیشینه من را می دانستند و با من زندگی کردند. محله گل و بلبل که عمو پورنگ در آن می خواند خود عمو پورنگ است. من بازی نمی کنم من مجری آن هستم. قاعده اش هم همین است. ولی بازیگرانی که آمدند و من در شرایطی مقابل آنها قرار گرفتم که برای آنها هم عمو پورنگ بودم. این نکته قشنگی برای بیننده است . ما داریم تجربه می کنیم. ارتباط با پدر و مادر و داشتن لوکیشنی برای این کار، که بچه ها توی خانه من را ببینند و نحوه رفتار با پدر و مادر را با من ببینند. برای بچه ها خوب است. دنیای بچه ها فانتزی است؛ کارتونی است. زندگی عموپورنگ را کارتونی می بینند. آدم بزرگها جدی دارند نگاه می کنند بر خلاف بچه ها. در آن پدر کارتونی است. میز غذا کارتونی است. من همین جا از نویسنده مان تشکر می کنم. نویسنده ما آقای احمد علیپور . این کار اولین کارتلویزیونی اوست. اما من به جرات می توانم بگویم که هر کس که دارد این مصاحبه را می خواند این فکر را نکند که این شخص با اولین کارش به موفقیت رسید. نه اینطور نیست. ایشان ایده های خیلی خوبی داشتند. ایشان کار کردند. این فرصت فراهم شد برای عمو پورنگ که ثابت کنند می توانند برنامه بلند مدت هم بسازنند.

الان طیف مخاطب شما تغییر هم کرده است. یعنی خانواده ها هم به مخاطبان شما اضافه شده اند.

قبلا هم خانواده ها جزء مخاطبان ما بوده اند. خیلی بالاتر هم بوده چون برنامه ما خانواده را نشان کرده بود. خانواده ای که پدر و مادر و برادر و خواهر در آن هستند. همه در آن نقش دارند. خوبی محله گل و بلبل این است که پرسوناژها تعریف شده بودند. کسی نیامده جای دیگری را بگیرد. هر کس جایگاه خودش را دارد. این کار قشنگی اش به همین بود. مخاطب آنها را می شناسد . می داند که این کاراکتر نامش نون خالی خور است. این بچه اسمش بچه مردم است. ببینید چیزهایی ، آموزه هایی استفاده شد که من نوعی، شما و دیگران در خانه از آنها استفاده می کنیم. به بچه می گوییم این چه کاری بود انجام دادی. برو از بچه مردم یاد بگیر. من خودم بچه بودم پدرم می گفت برو یه ذره از بچه مردم یاد بگیر. این بچه مردم کیه؟ این بچه مردم چه ویژگی هایی دارد که همه می گویند بچه مردم. بچه مردم شد یک کاراکتر. یک پسره ای بود که که حرفهای قشنگ می زد. کتابخون بود. هر حرفی که می زداستناد می کرد به کتاب. مثلا می گفت این رو تو فلان کتاب خوندم. اشاره می شه در ذهن بچه که این رو در کتاب خونده. این کسی نیست که آسمان سورزاخ شده باشد و او از بالا افتاده باشد پایین. او هم یک آدم عادی است مثل دیگران. این از ویژگی های محله گل و بلبل است. و با محله برو بیا دهه ۶۰ این تفاوتها را داره هم از لحاظ ساختاری و هم از لحاظ محتوا. زندگی من دستاو.یزی شد برای اینکه مکن در محله ای قرار بگیرم و اتفاقاتی رخ بدهد که برای بچه آموزنده باشد. من بازتاب این را در جامعه دیدم. مثلا یکی از برنامه های ما به مسئله تفکیک زباله پرداخته بود و ما انعکاس آن را در بین خانواده ها می دیدیم. آنها خودشان می آمدند و برای ما تعریف می کردند. این برنامه فقط یکی از ده ها برنامه ما بوده است.

در جشنواره فیلم کودک سه چهار سال پیش شما در آنجا حضور داشتید و برخی اعتراض می کردند که عموپورنگ را به یک جشنواره سینمایی آورده اند که یک شوی تلویزیونی اجرا کند. آنها می گفتند که الان سالن های سینما خالی شده و مردم برای این شوی تلویزیونی جمع شده اند!!

حتی این برنامه ما که شما اشاره کردید که باعث شده سینما ها خالی شوند بخاطر این بوده که یک برنامه فکر شده بوده. اگر فکر شده نبود که مردم برای این برنامه جمع نمی شدند.

الان اتفاقی که رخ داده این است که از شما می خواهند که وارد مقوله های دیگری مثل گردشگری و محیط زیست شوید. جالب اینجاست که در شهرستانها که مثل شهرهای بزرگ امکانات رفاهی گسترده ای ندارند برنامه گل و بلبل خیلی به بطن آنجا نفوذ کرده است!

ما این بستر را فراهم کردیم و اذعان داریم که باید این اتفاق رخ بدهد. اما شما فکر نمی کنید که چنین اتفاقات خوبی از یک برنامه خوب در واقع خواسته های زیادی است. تهیه کننده ما داشت یک مصاحبه ای می کرد و در آنجا اشاره کرد به یک برنامه ای به نام خیابان سه سیمی که سالهاست در آمریکا پخش می شود. ۴۰ سال است که ادامه دارد و همه نگاه می کنند. یک مجموعه با داستانهای متفاوت. خوب برای محله گل و بلبل هم این اتفاق می تواند رخ بدهد. محله گل و بلبل هم از این قاعده مستثنی نیست اما به شرط اینکه ما بیاییم و برای آن یک استراتژی تعریف کنیم. محله گل و بلبل موفق بود دست همه درد نکند، ضمن اینکه همه اینها از حمایت هایی صورت می گیرد که از من و امثال من صورت می گیرد. واقعا ما سرمایه هستیم. در طی این سالها هم ما استفاده های خودمان را از برنامه سازی برای تلویزیون برده ایم. اما استفاده هم رساندیم. یعنی هدف ما فقط این نبوده که ما از لحاظ مالی تامین بشویم. ما رسالت سنگین تری داریم . در خلوت خودت بچه ها را نگاه می کنی، نامه ها را می بینی. امضاء ها را می بینی و کتابها را می بینی و چیزهایی که برایت فرستاده اند. اینها پشت بندشان یک احساس است. یک تعلق خاطر است. دلبستگی است و در مجموع شما یک مسئولیتی به همراه دارید. نمی توانی بگویی که من دیگه اشباع شدم؛ برای من دیگه بسه؛ نه، به نظر من تا می توانی باید کار بکنی. کار فرهنگی کردن انتها ندارد. این یک واقعیت است. بچه ها روز به روز عوض می شوند و من از طریق دهان ها و فلش ها از طریق گفتارها و از طریق آثارم به بعدی ها معرفی می شوم. مادری که الان نوشته من دهه هشتاد ۱۵ سالم بود و برنامه شما را نگاه می کردم و الان با بچه ام می نشینم و برنامه شما را نگاه می کنم. برایم جالب بود، خوب او برای بچه اش تعریف می کند که من ۱۵ سالم بود می نشستم و برنامه عموپورنگ را نگاه می کردم. با اعتماد به آن برنامه ها و گفتاری که من در تلویزیون داشته ام . الان به بچه اش می گوید بشین و نگاه کن. دوست دارم در اینستاگرام من بخونید که پدر و مادرها می نویسند که ما برنامه شما را روی فلش ضبط می کنیم و برای دفعات بعدی هم می بینیم. به چه اعتمادی این کار را می کنند؟ یا این برنامه را قبول دارند و یا اینکه می خواهند بچه ها را از سر خود وا کنند. اما اکثرا این را قبول دارند و می گویند برنامه مفاهیمی دارد که برای بچه ما خوب است. این برای ما نقطه مثبتی است. اما از طرف دیگر رسالت ما را سنگین تر می کند. ما نمی توانیم توی خانه بنشینیم فعالیت هایی برای بهتر شدن برنامه انجام ندهیم.

مصاحبه از وحید یگانه

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار