یادی از حشمت الله لرنژاد خواننده همیشه محبوب کرمانشاه
طاقتم تاق بی له هجران تو
پانا: ۲۵ شهریور هر سال یادآور کوچ زود هنگام حشمت الله لرنژاد، یکی از محبوب ترین هنرمندان موسیقی کرمانشاه است. هنرمندی که صدای گرم و پرطنینش با فرهنگ و هنر این دیار پیوند خورده و شیفتگان بسیاری دارد. لرنژاد محبوب کرمانشاهی هاست و صدایش بر دل ها می نشیند. او از عشق و هجران و از نامرادی های روزگار برایشان می خواند و سوز نهفته در آوازش آتش بر خرمن جان ها می زند، سوزی که از اعماق وجودش بر می آید و روایتگر غوغاییست که در درونش موج می زند.
خواننده محبوب سال های دهه پنجاه
جوان های قدیم، آنهایی که بهار زندگی شان را در دهه پنجاه گذراندند، بیش از همه دلبستهی صدای لرنژاد هستند و هنوز با شنیدن آهنگهایش در دریایی از خاطره و احساس فرو می روند. آنها با صدای حشمت جوانی کرده اند، عاشق شده اند و ترانه هایش را در گوش معشوق بارها زمزمه کرده اند:
بهو بنیشه لام ئهزیزم باده نووشی سهر بکهیمن
کینهی دیرینه وه مهی له دڵ یهک دهر بکهیمن
کاسهی دڵ ناگرانی وه سهر غهم بشکنیمن
لیو خوشکمان له بادهی کامرانی تهر بکهیمن
و یا هنگامی که از دوری یار طاقتشان طاق می شد با خود می خواندند:
تاقهتم تاق بی له هجران تو
ئهی گیان شیرین وه قوربان تو
غهم هجرانت له بهس کاریه
کارم شهو تا سوو گریهو زاریه
ئهزیزم ئاشوفته حاڵم وه غهمت
چه بکهم ئهگهر نهنالم وه غهمت
لرنژاد از عشق و هجران یار برایشان می خواند، از احساسی که در زندگیشان جاری بود. صدایش بوی مردم کوچه و بازار را می داد، انگار پسر همسایه است که آواز می خواند. ترانه های او زبان حال مردم بود. لرنژاد خواننده محبوب شهر کرمانشاه بود.
صدایی خسته از دست زمانه
دهه ۶۰ برای لرنژاد هر چه بود، بر وفق مرادش که نبود. این نکته را به راحتی از سوز نهفته صدایش در طی این سال ها می توان فهمید. لرنژاد تا اواخر دهه ۶۰ هیچ کاری را به صورت رسمی کاری را منتشر نکرد.
وقتی کاست «دنگ دل» (که حاصل همکارهایش با گروه مشتاق به سرپرستی سیاوش نورپور بود) به بازارآمد، امید به شروعی دوباره و بازگشت به شکوه سال های دور را در میان طرفدارانش زنده کرد. هرچند طرفدارانش از این تولد دوباره بسیار شاد و خوشحال بودند، ولی در صدای لرنژاد غمی جانسوز پیچیده بود. او حالا دیگر از غم و هجران می خواند و صدایش با نالهی تنبور درآمیخته بود. او دردی جانسوز در سینه داشت و چاره درد بی درمانش را از ارسطو و لقمان می خواست و در مقام «الاویسی» از ته دل می خواند:
پیر پا خستی شوون ئیل وه من
ئهوسا ئیڵ بهرو ئیسا ویڵ وه من
ئهرهستو بارن وه لوقمانهوه
حهکیمهیل جهم کهن پهی دهرمانهوه
بیوشن بشکافن دڵهی پڕ دهردم
شایهد بزانن ئهرا رهنگ زهردم
او در این شعر انگار حدیث زندگی خود را می گوید: زمانی در اوج محبویت و فعالیت هنری، و حال صاحبِ دلی پر از نامرادی های زمانه.
او هنگامی که در ادامه ترانه «سهوزهلی» را می خواند به جای موجی از طرب، تمام تن شنونده را غمی جانسوز فرا می گیرد:
سهوزهلی سهوزهلی سهوزهلی گیان گیان و گیانهکهم
ئاخ سهوزهی من کووه
ئهری داخم سهوزه لی سهوزهلی سهوزه گیان
ئاخ ماڵی کهی چووه
لرنژاد «سهوزه» اش را طلب می کند «سهوزه» ای که حالا از برش رفته.
صدای لرنژاد در اوخر سال های دهه ۶۰ و اوایل دهه هفتاد سرشار از غم و اندوه بود. حتی هنگامی که ترانه جشن شادی را برای بازگشت آزادگان خواند باز هم این غم نهفته در صدایش حس می شد.
«کرماشان» آخرین کار منتشر شده زده یاد لرنژاد بود. کاری که به هنگام انتشارش او دیگر این دنیای فانی را وداع گفته بود. این کاست که قرار بود یادمانی برای استاد حسین داودی باشد، یادمانی برای خود او شد. در مقدمه کاست آمده است: «تولد و تولید این اثر به بهانه بزرگداشت خاطره آخرین بزرگ بازمانده از دودمان هنر آوازی فرزندان زاگرس، زنده یاد شیخ حسین داودی کرمانشاهی شروع شد. خدامردِ خداخوانی که هنر برین و زهد راستین را توامان داشت. و دردا که در ادامه راهی که آغاز نموده بودیم، همراهمان حشمت لرنژاد به ناگاه از راه باز ماند و داغ مرگ آن عزیز نیز بر پیشانی این اثر نقش بست و آن آغاز انجامی چنین سوگمند یافت و ما حیران و حسرت بار که این مولود خاطره انگیز و آرزو پیوند را چه بنامیم. گویی این اثر جز «کرماشان» هیچ عنوانی نمی پذیرد که جغرافیای عشق و وفاست و این همه آوازه همه از اوست.»
و لرنژاد هم در این کاست چه زیبا ترانه کرماشان را خواند:
کرماشان کرماشان شاری موحهبهت نیشان
وهلا له پیره شارانی تو وه ناو ئیران
قهزا له لید دور بوودن بمینی سهوزو جووان
ئهری گورانی چرم ئامان له باخ سراو
وهلا باربهد له ناو تاق تاق وهسان دهی جوواو
وهلا نهکیسا ئوشد ئافهرین بی حساو
ههر له بان پراو کوی بیستون دیاره
وهلا فهرهاد له پهژارهی شیرین شهو بیداره
ئهری ئوشن جام جهم ها ناو سهراو نیلوفهر
خوزیاو سهیل بکردیاین دهنگ و باس ئاخر سهر
تا بزانستیای چو بودن له روژ مهحشهر
ئهری هو هو هو بکهم ئامان له کویه گهی شاهو
وهلا دهنگ حهقهن حهق تهیدن له بان دالاهو
کرماشان کرماشان خاکت توتیای چاوم
له تو سهرز بهرزه ههم نیشان و ههم ناوم
له ویرم نیهچود یادت له بیداری و خاوم
حشمت الله لرنژاد در زمان حیاتش محبوب همشهریانش بود و هنوز کوچه پس کوچه های کرمانشاه عطر صدای او را دارد و بسیاری با افسوس به صدای او گوش فرا می دهند. صدای حشمت هیچگاه از یادها نمی رود.
منبع: پانا
ارسال دیدگاه