نگاهی به حواشی جشن دنیای تصویر

دوزنده، بازیگر، تجمل گرایی و عاشقان سینه چاک

جشن موسسه دنیای تصویر هر ساله با حضور عوامل سینمای ایران برگزار می شود و بهترین های هر شاخه انتخاب می شوند. اما در طی این سالها روند برگزاری این جشن مسیر دیگری را طی کرده است. از نمونه های بارز این تغییرات برگزاری مراسم فرش قرمز به تقلید از سایر جشنواره های سینمایی است.

کد مطلب: ۵۲۱۲۷۳
لینک کوتاه کپی شد
سلبریتی ها چه کسانی هستند و چه کسانی مریدان آنها هستند؟ اصلا ما چرا اخبار افراد معروف را دنبال می کنیم؟ پاسخ به این سوالات جواب های متعددی دارد. اما آنچه که ما می خواهیم به آن بپردازیم تاثیر این افراد بر جامعه و افراد هوادار آنهاست. اگر در جامعه ایران نگاهی گذرا به زندگی افراد سلبریتی داشته باشیم متوجه می شویم که بسیاری از آنها ظرفیت این جایگاه را به عنوان یک شهروند چهره و شناخته شده نداشته باشند. اما اتفاقات و رخدادهای مختلف و شاید هدایت بعضی افراد که برای این گونه افراد تصمیم می گیرند و به آنها مشاوره می دهند سبب می شود که یک چهره کاملا معمولی، یک روز صبح که از خواب بیدار می شود ناخودآگاه در مسیر رسیدن به شهرت قرار می گیرد. او در بالای کوهی قرار دارد که با رها کردن خود از بلندای آن کوه خودبخود مسیر رسیدن به شهرت را همانند جاذبه زمین که چاره ای برای غلبه بر آن وجود ندارد طی می کند.
مسیر رسیدن به شهرت
این مسیررسیدن به شهرت زمانی هم ترمز آن کشیده می شود. در واقع مسیر شهرت برای بسیاری از چهره های ایرانی همانند فاصله دو کوه در کنار هم است که شخص در چاله میان این دو کوه در کنار هم، گرفتار می شوند. کوه اول که از سرازیری آن استفاده کرده است و با سقوط از آن به شهرت رسیده است و کوه دوم که باید از بلندای آن بالا رود تا باز بتواند به محبوبیت و فرار از فراموشی دست یابد.
آنچه این روزها در دنیای سینمای ایران و برای بازیگران زن رخ می دهد. تمثیلی از فاصله این دو کوه است. کوه اول که به سرعت با سقوط از آن مسیر شهرت را طی می کنند و در نهایت گرفتار شدن در چاله ای که کوه دوم برای آنها ایجاد می کند و مانع تدوام مسیر شهرت یابی آنها می شود و چه بسیار بازیگران زنی که در این چاله فراموش شدند وهرچند سال یکبار ندای آنها توسط یک رسانه همانند نسیمی در یک طوفان شنیده می شود و نمی شود.
فرش قرمز
جشن موسسه دنیای تصویر هر ساله با حضور عوامل سینمای ایران برگزار می شود و بهترین های هر شاخه انتخاب می شوند. اما در طی این سالها روند برگزاری این جشن مسیر دیگری را طی کرده است. از نمونه های بارز این تغییرات برگزاری مراسم فرش قرمز به تقلید از سایر جشنواره های سینمایی است. البته ایرادی به برگزاری مراسم فرش قرمز نیست. از هر جنبه که به آن نگاه کنی ایرادی به آن وارد نیست. برای یک مراسم خصوصی پهن کردن فرش قرمز به تنهایی نمی تواند نماد و نشانه ای ناخوشایند باشد کما اینکه چنین فرشی نیز در جشنواره فیلم فجر پهن شد و عده ای با افتخار از روی آن عبور کردند. عهده ای بدون اینکه از فلسفه آن آگاه باشند تند تند از روی آن گذشتند و عده ای نیز ترجیح دادند که بدون توجه به فرش قرمز و با عبور نکردن از روی آن فاصله خود با زمین را افزایش ندهند و همچنان به آدمهای زمینی شبیه تر بمانند. ولی ایراد واقعی به این مراسم فرش قرمز جشن دنیای تصویر، تصویر واژگونی است که افراد متقاضی عبور از روی آن، در ذهن مردم ایجاد می کنند. آنچه ما از این مراسم و از دید عکاسان دیدیم بیشتر از آنکه در راستای معرفی فیلم های جشنواره باشد دستاویزی برای برپایی یک شوی لباس بود.
شوی لباس یا جشن سینمایی
پرواضح است که شوی لباس در کشور ما برابر موازین و اصول شرعی برگزار می شود اما اینکه در یک رویداد سینمایی تا این حد شاهد لباس های رنگارنگ و گرانقیمت باشیم فقط می تواند نشان از تجمل گرایی بی رویه در بین بازیگران باشد. تجمل گرایی موضوعی است که اخیرا مقام معظم رهبری نیز نسبت به رواج آن در جامعه بخصوص میان مسئولین هشدار داده بودند. تفاوتی که میان مسئولین و هنرمندان وجود دارد این است که مسئولین معمولا ظواهر زندگی خود را پنهان می کنند اما هنرمندان امروز چنین رویه ای ندارند. حداقل درباره ظواهر زندگی شان که می تواند به زندگی هنری آنها و کسب شهرت بیشتر کمک کند تلاشی برای پنهان کاری ندارند. بدون شک هر کسی این حق را دارد که مطابق میل خود و با رعایت شئونات اسلامی با ظاهر و پوشش دلخواه در جامعه نمایان شود. حتی اگر یک بازیگر و چهره معروف باشد. او می تواند با لباس فاخر و گرانقیمتش در صف نانوایی ظاهر شود و نان بخرد یا اینکه به سوپری محله شان جهت تامین مایحتاجش رجوع کند. یا اینکه به مهمانی و عروسی برود یا اینکه برای تفریح و دیدار دوستان به کافه برود. ظاهر شدن با هر لباسی چه گرانقیمت و چه ارزان و ساده هیچ آسیبی به جامعه نمی زند چون در چنین جاهایی تعداد اندکی هستند که در معاشرت و تعامل با این افراد هستند و می توان امیدوار بود که رفتار و سکنات آنها حداقل تعداد کمی از این نوع افراد را تحت تاثیر قرار می دهد. اما وقتی این افراد در جلوی دوربین صدها عکاس قرار بگیرند، گستره مخاطبین این افراد گسترش می یابند و خواه ناخواه تبلیغی برای تجمل گرایی می شود. حتی اگر در بخش های زیادی از جامعه ما چنین رفتارهای تجمل گرایی رواج داشته باشد باز نباید این ظاهر ناپسندیده به این نحوه گسترده در جامعه تبلیغ شود.
دوزنده ها از بازیگران چه می خواهند؟
مشکل از آنجا شروع می شود که چندین شرکت و برند تولیدی لباس زنان با بازیگران شرکت کننده در این مراسم جهت دوخت لباس آنها برای شرکت در این مراسم هماهنگ می کنند. و در یک چشم بر هم زدن ما شاهد رژه رفتن مانکن های سینمای ایران در برابر دوربین عکاسان می شویم. بیراه نیست اگر این مراسم را یک شوی لباس بدون مجوز بنامیم. چون بسیاری از زنان حاضردراین مراسم عمدتا فعالیت سینمایی یا تلویزیونی در سال گذشته نداشته اند، اما ضرورت حضور آنها به خواست برپاکنندگان جشن بر می گردد. آنها نیاز را در این می بینند که حضور بازیگران زن پررنگ باشد تا جشن آنها پرزرق و برق تر باشد.
حتی اگر ما از دریچه مدعیان آرمان های انقلاب به این موضوع نگاه نکنیم، باز می توان از دریچه اسلام که آسمان آن تمام سرزمین ایران را در بر گرفته است( گرچه برخی همواره چتر بدست هستند) به این موضوع نگاه کرد و دید که این مراسم در ابعادی که نمایش داده شد کاملا در تناقض با آموزه های دینی اسلام است.
آثار تخریبی چنین برنامه های علاوه بر کسانی که شاهد این رویدادها هستند به خود بازیگران بیشترین ضربه را وارد می کند. وقتی یک بازیگردر پست اینستاگرامش با انتشار تصویری از خود که در فرش قرمز جشن دنیای تصویر شرکت کرده و ضمن توصیف اوقات خود در آن جشن در پانوشت مطلب خود به ذکرنام طراح لباس، طراح جواهرات، میک آپ و ... می پردازد باید به حال چنین افرادی افسوس خورد که بجای پرداختن به هنر و کاری که در آن می بایست تخصص داشته باشند، به تبلیغ ظاهری پرستی می پردازند. شاید اینچنین افرادی این کاررا یک بیزینس برای خود قلمداد کنند چرا که در ادامه نوشته های خانم بازیگر قید شده است که وی شالی که در این مراسم بر سر دارد را یک مشتری کافه به او داده است. این هم تبلیغ غیر مستقیم در یک تبلیغ مستقیم.
بازیگرانی با فالورهای میلیونی
آیا ما امروزه بازیگران را فقط در سطح یک بازیگر می بینیم یا اینکه سطح بالاتری برای آنها قائل هستیم. در واقع بازیگر فقط یک بازیگر است. اما بازیگران این روزهای ایران در قیاس با بازیگران نسل های دهه ۶۰ و ۷۰ بدون شک سطح پایین تری از لحاظ هنری دارند که البته سطح پایین هنر آنها به سطح پایین درک اجتماهی فرهنگی آنها از وقایع روز جامعه شان نیز تسری یافته است. اگر گاه گداری سطح یک بازیگر به جایگاه یک تئوریسین و نظریه پرداز ارتقا می یابد می توان این تغییرجایگاه را به جایگاه کاذب و زودگذر تعبیرکرد. دلیل این سوئ تفاهم در تغییر جایگاه یک بازیگر به وجود شبکه های اجتماعی برمی گردد . مهمترین آسیب شبکه های اجتماعی وارد کردن بازیگران در بحث هایی است که از آنها یک تئوریسین و کارشناس مسائل اجتماعی، فرهنگی و سیاسی می سازد. هر چند که همه حق اظهار نظر در زمینه های مختلف را البته در محفل های خصوصی دارند. اما شبکه های اجتماعی مانند اینستاگرام با فالورهای چند صدهزاری و حتی میلیونی خواه ناخواه از این افراد نظریه پردازهایی غیر واقعی می سازد که غالبا این افراد را دچار این توهم می کند که حرفها یشان فتوایی است برای مریدان و هواداران کاذب میلیونی. مانند اظهار نظر عجیب یکی از بازیگران زن مشهور در اینستاگرام خود که پستی درباره حجاب گذاشته بود اما به فاصله اندکی بعد از این کار گویا به اشتباه خود پی می برد و با حذف این پست به جایگاه واقعی خود برمی گردد.
بازیگران به جای تاکسی راندن بر فرش قرمز قدم می زنند؟
دنیای بازیگری چندان رونقی ندارد. مهمتر از آن پروسه کوتاه بازیگری است. بسیاری از بازیگران من جمله زنان بازیگر بعد از طی دوره کوتاهی از موفقیت در چاله فراموشی حبس می شوند. در چند هفته اخیر چندین بازیگر زن از کم کاری خود گلایه کرده اند و حتی یک بازیگر زن شناخته شده به علت بیکاری و نیاز مالی، پیش بینی کرده است که در آینده راننده تاکسی می شود. البته مدتها ست که بسیاری از بازیگران زن شغل دیگری را به عنوان منبع تامین معاش خود تعیین کرده اند و بازیگری را به عنوان مقوله ای تفننی برگزیده اند. این دسته از بازیگران بدور از هیاهوهای کاذب در گوشه ای از شهر تهران با شغلی که توانایی اش را دارند روزگار می گذرانند. اما نقطه مقابل بازیگران زن بدون حاشیه، کسانی هستند که به هر نحو ممکن و به پندار اینکه شخصیت فوق العاده محبوبی هستند سعی دارند که در تمام امور زندگی اعم از جنبه های اجتماعی، فرهنگی و حتی سیاسی الگو و سرمشق مردم باشند و چه راهی کوتاهتر از اینستاگرام. مانند پستی که یکی دیگر از بازیگران سینما و تلویزیون در اینستاگرام به اشتراک گذاشته است. در این پست نام طراح لباس، طراح جواهر، میک آپ و حتی نام شخصی که شال سر بازیگر را به او هدیه داده است هم آمده است. ذکر این جزییات در وهله اول تبلیغی است برای طراحانی که به سر و وضع این بازیگر رسیده اند. یک جنبه آن هم تبلیغ برای خود فرد است که این توهم را به وجود می آورد که او فرد بسیار مهمی است . اما مهم ترین جنبه این عمل که از آن عملی سخیف می سازد. رواج تجمل گرایی است.
ما بابت لباسهایمان پول نمی دهیم
وقتی از یکی دیگر از این بازیگران در اینستاگرام بخاطر مراسم پر زرق و برق و لبخند های تصنعی آنها که پندار تمسخر قشر فرودست جامعه است ؛ انتقاد می شود. وی در مقام پاسخ می گوید که لباس مذکور را به رایگان توسط یک طراح برای وی دوخته شده است و او هزینه ای بابت آن نداده است. در این وانفسای بیکاری بازیگران، وقتی یک لباس رایگان و زیبا به آنها داده می شود هیچ دلیلی برای عدم قبول آن وجود ندارد. چون پول نمی دهیم پس می پوشیم. اما نباید این نکته را از چشم دور داشت که این عمل استفاده ابزاری از زن است. بازیگری که کار او بازیگری است نه مدلینگ. حتی اگر مدلینگ هم باشد این تصور اشتباه برپاکنندگان جشن بوده است که چنین شرایطی را برای بازیگران به وجد آورده اند.
دوزنده ها، بازیگران، برپاکنندگان جشن و هزاران چشم که به آنها دوخته شده است نمایشی را ترتیب دادند که تحسین بسیاری از مردم را در کنار سرزنش و نکوهش هزاران نفر ، در کنار هم داشت. آنچه پیداست رسیدن جشن دنیای هنر به این مرحله یک اتفاق یک شبه نبوده است. آنها گام به گام به این مرحله رسیده اند و سکوت در برابر آنها در سال بعدی برگزاری آن ما را یک گام جلوتر می برد و با جنبه های دیگری از فرش قرمز آشنا می شویم که در مملکت مان تاکنون شاهد برگزاری آن نبوده ایم. وبرپایی چنین جشن هایی بیش از پیش بازیگران در توهم خودبزرگ بینی فرو می برد و آنها را از رسالت واقعی خود دور می کند. مهمتر اینکه سطح زن را در حد یک وسیله ابزرای برای مقاصد غیر فرهنگی فرو می کاهد.


ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار