تلویزیون چگونه در اولویت های بیننده از دست رفته قرار خواهد گرفت

تغییر مدیریتی سازمان صداوسیما فرصتی برای بازنگری بر شرایط کنونی رسانه ای است که این روزها شرایط سخت و بن بست های زیادی را پیش روی خود می بیند.

کد مطلب: ۴۹۸۵۱۷
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، تلویزیون این روزها با شرایط و محدودیت های مالی متعدد در حالی دست و پنجه نرم می کند که برای اولین بار است تجربه ریاست ۱۸ ماهه ای مدیریتی را در کارنامه خود ثبت کرده است. روز سه شنبه ۲۸ اردیبهشت ماه عبدالعلی علی عسگری به عنوان رئیس جدید سازمان صداوسیما حکم یک ساله خود از نماینده مقام معظم رهبری دریافت کرد و جایگزین محمد سرافراز شد که طرح های فراوان اما نیمه کاره ای را از آغاز مدیریت خود بر این منصب مهم پیش برده بود.

سرافراز که اصل مهم ریاست خود را بر چابک سازی رادیو و تلویزیون و حذف و ادغام شبکه های این رسانه ها که بعضا عمر تعدادی از آن ها به یکسال هم نمی رسید، قرار داده بود، نتوانست وعده های خود را مبنی بر سر و سامان بخشیدن به رسانه ای پویا و چابک محقق کند یا بهتر بگوییم فرصت چندانی برای تحقق این مهم نیافت و استعفای او در نهایت پذیرفته شد. مرور عمده ترین فعالیت های او در یادداشتی با عنوان راه های رفته و نرفته این مدیر هفته گذشته در خبرگزاری پانا بازتاب داده شد و در این یادداشت تلاش شده است تا با ارائه پیشنهادات و راهکارهایی با توجه به شرایط کنونی تلویزیون برای بهبود علمکرد آن چاره ای اندیشیده شود.
به نظر می رسد مشکل اصلی تلویزیون نه تنها به محدودیت بودجه و ارتباط نامطلوب با دولت یازدهم که از جاماندن از رقابت سرسختانه و ناعادلانه با شبکه های ماهواره ای به ویژه ترکیه ای ناشی می شود. این شبکه ها که با استفاده از امکانات و تجهیزات فراوان و برخورداری از حمایت غول های رسانه ای و بهره گیری از جاذبه های جنسی بر مفاهیم بی اخلاقی، بی بند و باری و هرزگی جنسی، اضمحلال بنیان های خانوادگی و سستی روابط دامن می زنند و به واسطه استفاده از ترفندهای رسانه ای هر روز مخاطبانی بیشتر و بیشتر را با خود همراه می کنند. این در حالی است که تلویزیون در همین دو سال اخیر ثابت کرد که با تک برنامه هایی نظیر «خندوانه» و «دورهمی» می تواند مخاطبان از دست رفته را به تلویزیون ملی و سالم ایران برگرداند. بنابراین به نظر می رسد بهترین راهکار برای تلویزیون اختصاص بودجه مناسبی به تولید برنامه های سرگرم کننده و آموزنده ای است که بتواند به نیازهای اقشار مختلف مردم و تمامی گروه های سنی در یک خانواده پاسخ دهد.
همچنین تلویزیون می تواند با کمرنگ تر کردن برخی خط قرمزها به طرح مضامین و مفاهیم مورد نیاز جامعه در حال گذار کنونی که با پدیده های اجتماعی، معضلات و چالش های فراوانی پیوسته رو به رو می شود، بپردازد و به جای جلوگیری از طرح واقعیت های اجتماعی به واکاوی دلایل و آسیب شناسی چرایی وجود آن ها بپردازد.
از سوی دیگر خبر به عنوان یکی از مهم ترین ارکان محتوایی تلویزیون لازم است تا از رویکرد خشک و رسمی خود خارج شده و به سمت تحلیل و نقد برود. چنانچه تجربه گفت و گوهای خبری شبکه دوسیما و همچنین سبک متفاوت خبر ۲۰.۳۰ طی سال های اخیر میزان گرایش مردم به شنیدن خبر تحلیل ها را در تلویزیون ثابت کرد.
همچنین تلویزیون در مقطع کنونی نیاز به همفکری و همگرایی دست اندرکاران و مدیران ارشد و میانی خود برای پیشبرد طرح های نیمه کاره اش دارد. بنابراین حذف کامل برنامه ریزی ها و طرح هایی که برای پیشبرد نسبی آن ها قبل از این هزینه های زیادی صرف شده است اقدام درستی نیست. از سویی به نظر می رسد دوران ساخت سریال های فاخر و الف ویژه سرآمده است و برنامه های روزآمد و جذاب با شرایط کیفی تولید بالا می توانند جایگزین های مناسبی برای آگاهی رسانی و سرگرم سازی مخاطبان تلویزیون باشند. از سوی دیگر مجموعه های نمایشی نیز می توانند با رفتن به سمت فضاهای دیجیتال امکان خلق و قصه پردازی بیشتری بیابند و محدودیت پرداخت موضوعی شان را پشت سر بگذارند.
همچنین تعامل با دولت و سازمان های دولتی برای جلب همکاری های مشترک امکان مهم دیگری پیش روی رسانه ملی است. از این رو لازم است تا برنامه های مستقیما مشارکتی که پیام های تبلیغی رو و صریحی را به مردم منتقل و خسته کننده اند، از آنتن سیما رخت بربسته و جایشان را به برنامه هایی مشارکتی بدهند که قوت پیام ها و آموزندگی شان بر تبلیغ و معرفی یک خدمت یا کالا می چربد.
یادداشت از: رکسانا قهقرایی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار