/نگاهی به فعالیت هنری کارگردان˝گناهکاران˝/
فیلم ساختن را بهتر از بعضی فیلمسازان بلدم/داستانهای اکشن را ترجیح میدهم+ویدیو
خبرگزاری پانا: فرامرز قریبیان کارگردان فیلم ˝گناهکاران˝ معتقد است فیلم سازی را از بعضی از فیلمسازانی که برایشان بازی کرده، بهتر بلد است.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، فرامرز قریبیان بزرگ شده خیابان آبشار و بازارچه نواب و کوچه دردار است. از سال های نوجوانی با مسعود کیمیایی و اسفندیار منفردزاده دوست بود، و هر سه نفر به سینما علاقه داشتند. کیمیایی می خواست کارگردان شود، که شد؛ اما قریبیان به بازیگری علاقه مند بود. کیمیایی این امکان را برای او فراهم کرد تا به آرزویش برسد.
وقتی کیمیایی برادران اخوان را راضی کرد تا برای ساختن فیلم بیگانه بیا (۱۳۴۷) سرمایه گذاری کنند، اخوان ها از او خواستند تا به طور آزمایشی سکانسی را کارگردانی کند. بازیگران آن سکانس فرامرز قریبیان و احمدرضا احمدی بودند. برادران اخوان کار کیمیایی را پسندیدند؛ اما سرمایه خود را به شرطی در اختیار کیمیایی قرار دادند که به جای قریبیان و احمدی از بهروز وثوقی و فرخ ساجدی، که بازیگران صاحب نامی بودند، استفاده کند. قریبیان در بیگانه بیا دستیار کارگردان شد و در صحنه کوتاهی از فیلم بازی کرد. کیمیایی بعدها از آ« صحنه های آزمایشی به عنوان بندی فیلم تجارت (۱۳۷۳) استفاده کرد.
قریبیان، که بازی خود را در آن سکانس آزمایشی و صحنه کوتاه بیگانه بیا نپسندیده بود، ترجیح داد برای تحصیل بازیگری به امریکا برود. در مدرسه «ویژوال آرت» ثبت نام و تحصیل کرد. در این فاصله کیمیایی فیلم های قیصر (۱۳۴۸)، رضا موتوری (۱۳۴۹)، داش آکل (۱۳۵۰) و بلوچ (۱۳۵۱) را با بهروز وثوقی ساخته بود و کارگردان صاحب نامی شده بود و ساختن فیلم دیگری به نام زخمی ها را تدارک می دید. نامه ای به قریبیان نوشت تا در صورتی که تمایل دارد برای بازی در فیلمش به او ملحق شود. قریبیان تحصیلاتش را نیمه تمام رها کرد و به ایران بازگشت. ساختن زخمی ها امکان پذیر نشد و کیمیایی فیلم خاک (۱۳۵۲) را شروع کرد که قریبیان در کنار بهروز وثوقی در آن به ایفای نقش پرداخت.
قریبیان با این استدلال که بازیگری استعدادی ذاتی است و بازیگر سر صحنه فیلم برداری بایستی آن چه کارگردان می خواهد اجرا کند، در فیلم خاک (مسعود کیمیایی، ۱۳۵۳) و سپس صلوه ظهر (سعید مطلبی، ۱۳۵۳)، چشم انتظار (فریدون ژورک، ۱۳۵۴)، گوزن ها (مسعود کیمیایی، ۱۳۵۴) و غزل (مسعود کیمیایی، ۱۳۵۵) به ایفای نقش پرداخت. او در این فیلم ها خود را زیر سایه بهروز وثوقی و ناصر ملک مطیعی نشان داد و به عنوان بازیگری شناساند که به بدنه سینمای ایران متکی است و به بازیگری هم چون حرفه اصلی خود می نگرد.
بازی قریبیان در نقش چریک شهری در فیلم گوزن ها و سپس آموزگاری انقلابی در فیلم های جنگ اطهر (محمدعلی نجفی، ۱۳۵۷) و سایه های بلند باد (بهمن فرمان آرا، ۱۳۵۷) موجب شد تا در روزهای بلافاصله بعد از انقلاب، که بسیاری از بازیگران مطرح سینما ممنوع الکار شده بودند، در مقام بازیگری فعال به کارش ادامه دهد. در این سال ها پیشنهادهای مکرری به او شد که به گفته خودش اغلب آنها او را راضی نمی کرد، با وجود این چون از معدود بازیگران حرفه ای و قدیمی بود که اجازه کار داشت، بسیاری از این پیشنهادها را پذیرفت، و به طور میانگین سالی دو سه فیلم بازی کرد.
به این ترتیب، قریبیان در سال های بعد از انقلاب، کماکان، در همان مسیری گام برداشت که در قبل از انقلاب می¬رفت: هم در فیلم های کم اهمیتی مثل بازرس ویژه (منصور تهرانی، ۱۳۶۲)، سمندر (محمود کوشان، ۱۳۶۴)، گمشده (مهدی صباغ زاده، ۱۳۶۴)، مرگ پلنگ (فریبرز صالح، ۱۳۶۸)، تبعیدی ها (جهانگیر جهانگیری، ۱۳۷۰)، گریز (ناصر مهدی پور، ۱۳۷۱)، آخرین خون (منوچهر مصیری، ۱۳۷۳)، مروارید سیاه (حبیب الله بهمنی و شفیع آقامحمدیان، ۱۳۷۳)، دشمن (عباس بابویهی، ۱۳۷۴) و ارابه مرگ (رضا قهرمانی، ۱۳۷۵) بازی کرد و هم در معدودی فیلم مهم قابل تأمل و تحمل تر مثل سفیر (فریبرز صالح، ۱۳۶۱) و ردپای گرگ (مسعود کیمیایی، ۱۳۷۱).
ارزیابی کلی خود او از کارنامه بازیگری اش این است: «می خواستم مرحله دوم کار بازیگری ام را با شناخت بهتری شروع کنم، در حدود دوازده فیلم بعد از سفیر بازی کردم که تعدادی از آنها فقط برای گذران زندگی بود.» یا: «من فیلم مبتذل بازی نکرده ام و در چند فیلم بد هم، دست کم، نقش مبتذل و قابل تمسخر نداشته ام.»
یکی از ویژگی های بازی قریبیان، پس از گوزن ها، این است که، به طور غریزی، تمام احساس و درونیات خود را در حالت غمگین چشم هایش بروز می دهد. برای همین در نقش آدم های آرام و مظلوم (غزل، جنگ اطهر، بازرس ویژه تبعیدی ها و دو نفر و نصفی) و تودار و ساکت (گوزن ها، پرونده، بندر مه آلود، تجارت و چشم هایش) بهتر خود را نشان می دهد و قابل قبول تر جلوه می کند.
قریبیان با این استدلال که «گاهی فکر می کنم بهتر از بعضی از فیلم سازانی که برایشان بازی کرده ام فیلم ساختن را بلدم»، فیلم های جدال در تاسوکی (۱۳۶۵)، قانون (۱۳۷۴) و چشم هایش (۱۳۷۸) را هم کارگردانی کرده که از میان آنها چشم هایش فیلم بهتری است. علاقه قریبیان در فیلم هایی که کارگردانی کرده به مضامین پلیسی و حادثه ای آشکارتر است. او داستان های حادثه ای و «اکشن» را به موضوع های آرام خانوادگی ترجیح می دهد. این روحیه با خصوصیت شخصی او در تعارض است، که همواره خود را شخصیتی آرام و کم رو نشان داده است.
قریبیان هم چنین از جشنواره ششم فیلم فجر (۱۳۶۶) برای بازی در فیلم ترن (امیر قویدل، ۱۳۶۶) و از جشنواره یازدهم (۱۳۷۱) برای بازی در فیلم بندر مه آلود (امیر قویدل، ۱۳۷۱) برنده جایزه بهترین بازیگر شده است.
قریبیان در جشنواره سی و یکم فیلم فجر با گناهکاران حضور پیدا کرده تا بار دیگر شانس خود را برای دریافت سیمرغ بلورین امتحان کند.
بخشی از فیلم "گناهکاران" به کارگردانی فرامرز قریبیان را در فایل ذیل مشاهده کنید:
ارسال دیدگاه