به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگینامه شهید سیدمحمد حسینی
شهید سیدمحمد حسینی مقدم فرزند مرحوم حاج سیدمرتضی سال ۱۳۳۹ شمسی در روستای حزبالهی سربست از توابع دشتستان پا به عرصه وجود گذاشت در همان سنین خردسالی با کودکان همسن و سالش بسیار مهربان و خوشرفتار بود.
در دامن پدر و مادری مهربان، مؤمن و باتقوا تربیت یافت و در سن ۵ سالگی جهت یادگیری قرآن به مکتب رفت و قرآن را به نحو احسن آموخت. ۶ ساله بود که روانه دبستان گردید و تا کلاس پنجم در زادگاهش به تحصیل ادامه داد. دوره راهنمایی و دبیرستان را در شهرستان برازجان سپری کرد و دیپلم خود را در سالهای تحصیلی ۵۸-۵۷ دریافت نمود.
در دوران انقلاب که مدرسهها به صورت تعطیل در آمده بود وی از موقعیت استفاده کرد و با تشکیل کلاس قرآن (مکتب) اقدام به آموزش قرآن به دانشآموزان مشتاق این روستا کرد او از بنیانگذاران انجمن اسلامی در زادگاهش بود و فعالیتهای روابط عمومی انجمن را بر عهده داشت و در برگزاری دعای کمیل در شبهای جمعه و دعای توسل همیشه شرکت داشت و اغلب قرائت دعا به وسیله او انجام میگرفت. در سال ۵۹ برای امرار معاش خانواده در کارخانه نساجی بوشهر مشغول به کار گردید و طولی نکشید که در سال ۶۲-۶۱ به استخدام آموزش و پرورش درآمد و در روستای بهمن یاری و فرخآور گناوه مشغول به خدمت به انقلاب اسلامی گردید و در امور تربیتی و قرآن و اخلاق اسلامی، دانشآموزان را تدریس مینمود.
شهید حسینی مقدم با آن اخلاق اسلامیای که داشت دانشآموزان مانند شمع گرد وجودش حلقه میزدند و از روشنایی شمع وجودش استفاده میکردند.
وی پس از مدت کوتاهی به دبستانهای روستای حبوط منتقل و در دبستان سعادت و فاطمیه آن روستا مجدداً به عنوان مربی پرورشی مشغول به خدمت شد بیشتر فعالیتهای او در برگزاری مسابقات قرآن و تدریس آن به دانشآموزان بود در این رشته بین معلمین سرآمد و نمونه به شمار میآمد و همکاران فرهنگیش در روستای حبوط اظهار میدارند که در این دو سال خدمت ایشان که ما افتخار با او را داشتیم هیچ گاه دانشآموزان یا همکاران و یا اولیای دانشآموزان از وی نگران نشدند.
شهید حسینی مقدم اغلب شبها را به علت بارندگی و یا خرابی راه که نمیتوانست به محل برگردد در منزل همکارانش بسر میبرد همکارانش اظهار میدارند که حتی در آن شبها نماز شبش ترک نمیشد.
شهید چند روز پیش از شهادتش برای خداحافظی مجدد به دیدار شاگردان، همکاران و برادران به محل برگشت شهید به همکاران و شاگردان و برادرانش گفت که برای امام دعا کنید و از خدا بخواهید که شهادت را نصیبم کند و سرانجم برای دومین بار عازم جبهه حق علیه باطل شده در عملیات بزرگ خیبر شرکت کرد و پس از دلاوریها و ازخودگذشتگیها در تاریخ ۰۵/۰۱/۱۳۶۳ بر اثر بمبارانهای شیمیایی مزدوران بعثی با شهدای کربلا محشور شد.
فرازی از وصیتنامه شهید
ما مرد جنگیم و از جنگ هراسی نداریم.
با درود فراوان به پیشگاه حضرت بقیه الله و نایب بر حقش حضرت امام خمینی بتشکن و سلام و درود بر ارواح پاک همه شهیدان بالاخص برادران عزیزم سید ابراهیم و سید عباس، چند کلمهای خدمت برادر عزیزم عرض میکنم: خدمت برادر عزیزم جناب آقای سیدعلی حسینی مقدم سلام علیکم. ضمن عرض سلام امیدوارم که حال همگی خوب باشد مخصوصاً مادر ارجمند و زحمتکشم که بینهایت حق بر گردن من دارد و هچنین برادران ارجمند عزیزم و خواهران عزیزم.
برادر عزیز فکر میکنم این آخرین نامه و آخرین صحبت من باشد پس بر خود واجب دانستم در آخرین لحظات عمرم چند کلمهای با همگی شما صحبت کنم پس ای عزیزان اگر برادر خوبی برای شما نبودم مرا ببخشید و حق خود را بر گردن من حلال کنید همچنین هم محلیهایم. زیرا بنده عاصی لحظاتی از عمرم را در کنار شما بودم پس در این ایام نسبت به شما مرتکب بعضی از اعمال ناشایست مثل غیبت و عیبجویی، بدگوئی انجام داده باشم که شما را بخاطر خدا قسم میدهم که این بنده عاصی را به بزرگواری خودتان ببخشید.
نامه را زمانی مینویسم که خود را مهیای عملیات بزرگی میکنم و اما این را بدان برادر اگر رفتم و خدمت برادران عزیزم سیدعباس و سیدابراهیم رسیدم سلام شما را به آنها میرسانم.
در پایان برادر عزیز اگر جویای حالم هستید تا این دم صحیح و سالم هستم و هیچ گونه ناراحتی ندارم رسیدن به لقاء الله که آن هم امید است امام را دعا کنید. ۱۰/۱۲/۶۲ سیدمحمد حسینی مقدم
خاطره
مؤذن خوشصدا
راوی: سیدمحمد حسن حسینی
در کنار اروند در جزیره مینو در یکی از مقرها به نگهبانی مشغول بودیم که شهید سیدمحمد صدای جذاب و گیرایی داشت به عنوان مؤذن مقر از او استفاده میکردیم زمان اذان صدای بلندگو را به طرف سنگر عراقیها که فاصله بسیار کمی داشتیم قرار میداد و به اذان گفتن مشغول میشد.
بیشترین گلوله و تیر را هنگام اذان او به طرف مقر ما شلیک میکردند و ایشان همچنان بر گفتن اذان خود ادامه میداد تا تمام شود. شهید تمام شبها را به نماز شب خواندن مشغول بود و در دورانی که با هم در جبهه بودیم چه در زمان پدافندی و چه در زمان عمیات هر وقت فرصت میکرد به نماز شب میایستاد و بسیار باخضوع و خشوع نمازش را میخواند به یاد ندارم چه در زمان پدافندی و یا عملیاتها شکوهای داشته باشد و یا خستگی در چهرهاش نمایان شود.
ارسال دیدگاه