به بهانه اقدام معلم فداکار ˝حمیدرضا کنگوزهی˝؛

معلمانی که جانشان فدای دانش‌آموز شد

حرفه معلمی در ذات خود وظیفه ای خطیر است که در بسیاری موارد خطرکردن‌ها و فداکاری‌هایی طلب می کند که گاه می تواند به آسیب‌های جدی و حتی بذل جان معلم بینجامد. در این گزارش از معلمانی یاد می‌شود که با ایثاری فراتر از وظیفه در راه نجات دانش‌آموزان‌شان جان باخته یا دچار آسیب‌های جانی شدند.

کد مطلب: ۴۸۰۰۲۷
لینک کوتاه کپی شد

سرویس آموزش و پرورش پانا: هرجا که از ارزش و اهمیت شغل معلمی صحبتی به میان آمده، بارها گفتیم و گفته‌اند که ماهیت معلمی انتقال دانش و آگاهی‌بخشی است و معلم به مثابه شمعی است که در ظلمات ناآگاهی می‌افروزد تا فرد یا جماعتی را نور و گرمی بخشد. یعنی همیشه تاکید بر تلاش‌های معلمان در مقام آموزگاری در کلاس‌های درس بوده است که البته این مهم‌ترین کارکرد این حرفه است. اما نکته اینجاست که حرفه معلمی در ذات خود وظیفه ای خطیر است که در بسیاری موارد خطرکردن‌ها و فداکاری‌هایی طلب می کند که گاه می تواند به آسیب‌های جدی و حتی بذل جان معلم بینجامد.

از مدارس پایتخت و شهرستان های بزرگ که بگذریم در مدارس بسیاری از مناطق روستایی و دورافتاده کشور حرفه معلمی توأم با سختی‌ها و مخاطرات بسیاری است که محصول نامناسب بودن شرایط جغرافیایی، آب و هوایی، فضاهای آموزشی و امکانات و تجهیزات مدارس است که هرازگاه حادثه آفرین می‌شود و چه کسانی جز معلمان می توانند در این میانه خود را به کام خطر بیندازند و حافظ جان دانش‌آموزان باشند؟

شاید به دفعات در خبرها خوانده یا شنیده اید که یکی از معلمان این مرز و بوم در راه نجات جان دانش‌آموزان جان باخته یا دچار آسیب شده که جدیدترینِ آن خبر جان باختن حمیدرضا گنگوزهی معلم جوان یکی از روستاهای شهرستان خاش بود که بعد از نجات ۳ دانش آموزِ خود، در زیر آوار ناشی از فروریختن یک دیوار قدیمی جان باخت. عبدالرئوف شهنوازی معلم دیگر مدرسه نیز در این حادثه مجروح شد.

در بهار سال ۹۴ فاطمه مولوی معلم نهاونده خود را به امواج رودخانه انداخت تا جان دانش‌آموزش را از غرق شدن نجات دهد.

مریم کردبچه معلمی یکی از دبستان های شهرستان پاکدشت با انجام عملیات احیا بعد از حادثه تشنج و خفگیِ یکی از دانش آموزان توانست او را از مرگ حتمی برهاند.

سال گذشته همچنین غلام رضا توبک معلم اسفراینی در روز گردش علمی دانش‌آموزان در دامنه کوهستان برای نجات دانش آموزان خود از خطر مارگزدیگی خود را سپر حمله مار کرد که منجر به مارگزیدگی این معلم از ناحیه پا شده بود.

کاظم صفرزاده معلم یکی از آموزشگاه های شبانه روزی عشایری در لرستان که در نیمه شبی بارانی قصد داشت دانش آموز مجروحی را به بیمارستانی در خرم آباد برساند در میانه راه دچار سیلاب شد و به همراه ۳ سرنشین دیگر خودرو که از دانش آموزان مدرسه بودند جان باخت. جسد این معلم فداکار دو هفته پس از جان سپردن در سیلاب پیدا شد.

حسن امیدزاده معلم گیلانی نیز که چند سال پیش در حادثه آتش گرفتن بخاری کلاس برای نجات جان دانش آموزانش دچار سوختگی شدید شده بود پس از سال ها تحمل جراحات عمیق ناشی از این حادثه در ناحیه سر و صورت و گردن در سال ۹۱ در بیمارستانی در شهرستان فومن جان باخت.

این جلوه های فداکاری را اگر در کنار معلمانی بگذاریم که با اهداء اعضای بدن بعد از مرگ خود به انسان های دیگر زندگی دوباره بخشیدند، یا معلمانی که از اندک دستمزد معلمی برای درمان دانش آموزان‌شان ایثار کردند، یا معلمانی که با وجود جراحات عمیق و بیماری‌های توان‌فرسا در کلاس‌های درس‌شان حاضر شدند و در سنگر تعلیم و تعلم مبارزه کردند، شاید تنها به چندی از هزاران اشاره کرده‌ایم. این هزاران فداکاری و از جان گذشتگی که جزئی از ماهیت حرفه ارزشمند معلمی است، نه تنها اندیشه و روان که حتی کالبد خاکی ما را مرهون وجود معلمان این مشعل‌های تاریخ بشری می کند.

اقدام شایسته وزارت آموزش و پرورش در برگزاری جشنواره ای به نام "جلوه‌های معلمی" در تجلیل از معلمانی که، فراتر از وظیفه، مال و جان و توان‌شان را صرف خدمت به مدرسه و دانش‌آموزان‌ و نظام تعلیم و تربیت کرده‌اند می تواند حرکتی باشد در معرفی این جلوه های ایثار به جامعه آموزش و پرورش و افکار عمومی جامعه و البته قدردانی هرچند اندکی باشد از همه معلمانی که در شرایط دشوار در شهرها و روستاهای این مرز و بوم با تحمل مشقت‌ها و فداکردن آرامش خود و خانواده‌‌هایشان چراغ دانش و آگاهی را فروزان نگاه می‌دارند.

عاطفه بزرگ نیا

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار