/یادداشت نادر طریقت درباره اتفاقات فیلم ˝یک خانواده محترم˝/
محمد آفریده یکی از گوهرهای سینمای ایران است
خبرگزاری پانا: نادر طریقت در یادداشتی درباره اتفاقات فیلم ˝یک خانواده محترم˝ عنوان کرد: محمد آفریده گوهر نایابی است که نباید به خاطر یک فیلم او را مرتد و محارب دانست ؛چون سینماگران او را فردی مومن و خدمتگذار به سینمای کشور می دانند.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، نادر طریقت در یادداشتی درباره وقایع و حواشی فیلم "یک خانواده محترم" و مرتد دانستن شخصیتی مانند محمد آفریده آورده است:
واقعا ما در حوزه هنر و فرهنگ به ویژه سینما چند تا مدیر دلسوز به معنای واقعی داریم، چند تا آدم داریم که دنبال منافع شخصی، گروهی و باند و رانت خواری های خودش و دوستانش نباشد، من در این بیست سال اخیر که تقریباً به صورت حرفه ای در این فضای فرهنگی فعالیت دارم، به جرأت میتوانم بگویم که طی این سالها به اندازه انگشتان دودستم هم کسی را با این مشخصات نمیشناسم و ندیده ام. شعار دادن و حرف زدن بسیار راحت است، اما عمل به آنها به یک مرد احتیاج دارد.
«محمد آفریده» از آن دسته مدیران دلسوزی بود که به فیلمسازان اعتماد می کرد. آنها را کمک کرده تا مانند گلی در صحرا، شکوفا شوند، «محمد آفریده» طی سالهای ۷۶ تا ۸۸ دست بسیاری از کارگردانان را در سینمای جوان و مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی گرفت. فکر میکنم در همان سالهای ابتدایی ورودش به عنوان مدیر تولید وسپس مدیر عامل، بیش از یکهزار و پانصد تا دو هزار کارگردان در سینمای جوان فیلم های ۱۶ و ۳۵ میلی متری و ویدیویی ساختند، او کاری کرد که بیشتر از پنجاه کارگردان خوب وارد سینمای ایران شوند و سینمای نوین ایران را رقم بزنند، او همراه و یار فیلمسازان بود، کمتر کارگردانی را سراغ دارم که در طی خدمت آفریده، لااقل سالی یکی، دو فیلم نساخته باشند، او یار و پشت و پناه بچه های فیلمساز بود، با کمترین بودجه ای که ارشاد در اختیارش میگذاشت، بزرگترین پروژه های فیلمسازی را راه میانداخت، از ادارات، استانها و حتی شرکت های خصوصی بودجه میگرفت و به بچه ها میداد تا آنها فیلم بسازند، کمتر فیلمی بود که بعد از ساخت یک راست به آرشیو برود و خلاصه «محمد آفریده» یک دلسوز به تمام معنا در تاریخ سینمای ایران بود، اگر ما پنج نفر مثل «آفریده» در سینمای حال حاضر خود داشتیم، مطمئناً سینمای ما راه شکوفایی خودش را دوباره پیدا میکرد، «محمد آفریده» آنقدر حرکت های فرهنگی و انسانی در سینمای ایران انجام داده که واقعاً در این یادداشت نمیگنجد، حالا چگونه است که باید به خاطر اعتمادی که همیشه به فیلمسازان داشته، این بار او را به پای میز محاکمه بکشیم و سزای خوبی های او را به خاطر ساخت فیلمی که من ندیده ام به یکباره به بدی تبدیل کنیم و حتی به این مرد مومن اتهام مرتد و محارب را بدهند، واقعاً چگونه میتوانیم اسم خودمان را مسلمان بگذاریم و چشم خود را بر روی تمام رفتارهای انسانی و فرهنگی او به راحتی ببندیم، امثال «محمد آفریده» گوهرهای نایابی هستند که هر وزیر و مدیری باید آرزو کند که شخصی مثل او در کنارشان باشد و حتی لااقل از مشاوره های او استفاده کنند.
من همیشه توی زندگیم نان بازویم را خورده ام همه هم مرا میشناسند، من جز حق کلامی به زبان نمی آورم و قلمی به دست نمیگیرم، تا زمانی که بدانم خداوند صلاح دانسته است. من فیلمسازیم که با «محمد آفریده» رشد کردم و خوبیها یادم نمی رود. بیاییم این مردان بزرگ را دلزده و خانه نشین نکنیم، با سلیقه های مختلف درست یا غلط خودمان دیگران را محاکمه ننماییم و خوبی ها و بدی های این آدمها را در یک ترازو بگذاریم و هر طرف سنگینی کرد بعد روی آنها قضاوت کنیم. کفه ترازوی«محمد آفریده» به سمت خوبی و انسانیت است، امثال او را باید در قلبهایمان حفظ کنیم...
ارسال دیدگاه