به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی، هفته تربیت اسلامی و ایام نوروز فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگی نامه شهید ابراهیم خلیل جمیلی
در سال ۱۳۳۷ در بندر شرفخانه چشم به جهان گشوده و در دامن پرمهر والدینش بزرگ شد. در سن ۷ سالگی وارد مدرسه شد. اول ابتدایی تا سوم متسطه را در بندر شرفخانه تحصیل کرد و بعدأ راهی تبریز شد. تحصیل خود را در رشتهی برق در هنرستان صنعتی ادامه داد و دیپلم گرفت. به علت ضعیف بودن وضعیت مالی خانواده، کارگری میکرد. رفتار و کردارش بسیار دقیق و حساب شده بود. با پدر و مادرش مهربان و اهل مطالعه بود. به اسلام و انقلاب و امام علاقهی شدیدی داشت. تأکیدشان این بود که باید تا آخرین نفس از امام حمایت کنیم. پیش از انقلاب، اعلامیههای امام را در روستا پخش میکرد و پس از انقلاب، ۱۸ ماه در ارتش و سپاه ، خدمت افتخاری شبانهروزی داشت. چند ماه پس از آغاز معلمی، به جبهههای اهواز اعزام شد. آنقدر در مبارزه قوی بود که در بین گروهکها به عنوان جمیل معروف بود.در نهایت، توسط حزب دموکرات به شهادت رسید.
قسمتی از وصیت نامهی شهید:
آنان که ایمان آوردند و از وطن خود هجرت گزیدند و در راه خدا با مال و جانشان جهاد کردند، آنان را نزد خدا مقام بلندی است و آنان بخصوص رستگاران و سعادتمندان دو عالمند.
ما درس شهادت و آزادگی و قیام علیه ظلم و ستم را از قرآن و سرور آزادگان و سالار شهیدان حسین بی علی(ع) آموخته ایم و حسین (ع) در روز عاشورا و در سرزمین کربلا، ندای "هیهاتمنالذله" را سر داد و فریاد برآورد که برای من مرگ سرخ بهتر از زندگی زیر بار ذلت است و برای براندازی ظلم یزیدی و دشمنان اسلام، قیام نمود وتمام یاران خود را فدای اسلام کرد. اکنون حسین زمان، خمینی کبیر فریاد میزند که آیا کسی هست مرا در پابرجا نگهداشتن اسلام یاری کند؟ حال برادران؛ انتخاب با شماست. یا باید ذلت را بپذیریم و به یزید زمانه بپیوندیم. یا به ندای امام لبیک بگوییم و برادران مستضعف و در بند کشیده شدهی جهان را نجات دهیم. برادران! من کوچکتر از آن هستم که وصیتی بکنم. لذا وظیفهی خود دانستم که با شما برادران چند کلمهای درد دل نمایم. جبهه بهترین محل برای خودسازی و غلبه بر نفسهای شیطانی است. ما باید اول خودمان را اصلاح کنیم و بعد دیگران را؛ و این اصلاح انجام نمیگیرد مگر اینکه نفسهای خود را تزکیه کنیم و صفات شیطانی و رذیله را دور کنیم. فلاح و رستگاری چیزی نیست جز آنکه تزکیهی نفس کرده و با ذکر نام خدا به نماز و طاعت پرداخت.
خدایا این قربانی را از من قبول کن
راوی: محمد خلیل جمیلی (پدر شهید)
زمانی که فرزندم خدمت سربازی را در اهواز و خرم آباد مشغول انجام وظیفه بود، به درجهی گروهبان دوم نائل آمد. در حین خدمت ایشان که انقلاب تازه شروع شده و مردم در شهر تظاهرات میکردند، فرماندهی تیپ از ایشان خواسته بود تا به روی مردم تیراندازی کند. ایشان با توجه به علاقهی خاصی که به امام امت و مردم داشتند، از دستور فرماندهی سرپیچی کرده و فرماندهی لشگر درجههای ایشان را پاره کرده و خلع درجه میکند. خاطرهی دیگرم مربوط به زمانی است که من و پسرم با هم در جنگ بودیم. ایشان به عنوان فرماندهی گردان و گروه ضربت بوده، ومن انباردار بودم.
یک روز پسرم به من گفت که پدر جان! هر زمان دیدی یکی از نیروهای من زخمی یا شهید شده است، بدان که من نیز شهید شدهام. بعد از ۳ روز درگیری شدید بین نیروها، یکی از برادران آمد و گفت: تیربارچی گردان شهید شده است. من گفتم پسرم نیز شهید شده. گفتند از کجا میدانی؟ شاید شهید شده است. گفتم: پسرم به من گفته بود. من با یکی از روحانیون سپاه به بیمارستان رفته و دیدم چند نفر شهید شدهاند و ابراهیم نیز در بین آنهاست. دستهایم را بلند کرده و گفتم: خدایا این قربانی را از من قبول کن.
ارسال دیدگاه