به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی، هفته تربیت اسلامی و تعطیلات نوروزی فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگی نامه شهید فرجالله متحدی
شهید فرجالله متحدی در سال ۱۳۳۴ در خانوادهای مذهبی و متدین دیده به جهان گشود. زندگی پررنج و مشقت خود را با ایمان به خدا جلا داد و در دوران ستمشاهی با توجه به ذکاوت و درایتی که داشتند با حکومت طاغوت مبارزاتی چشمگیر از خویش نشان دادند.
بعد از پیروزی انقلاب در تمامی صحنههای سیاسی و اجتماعی و مذهبی شرکت فعال داشتند و با رهنمودهای صادقانه خود راهنمایی برای تمامی جوانان این استان بشمار میآمد.
۲۴سال از عمر شریف خود را در کِسوت معلمی و خدمت صادقانه در آموزش و پرورش سپری نمود. شهید عزیز دور از تمام هیاهوی پوچ و تعلقات دنیوی با قلبی لبریز از خلوص ایمان و کولهباری از وظیفهشناسی همیشه میکوشید دستش برای اسلام حرکت داشت و زندگیش صرف راه دین، انقلاب و امام بود. ایشان اهل نماز و روزه بودند و مصداق کامل شیران روز و زاهدان شب بود، خدمت به محرومین و مستضعفین را سرمشق زندگی خود قرار داده بود. او شیفته و پشتیبان ولایت فقیه بود و با قرآن مأنوس بودند عاشق شهادت بود و قلبش برای این فوز عظیم میطلبید. از عاشقان جبهه و جنگ بود به طوری که در ۸ سال دفاع مقدس بسیجی فداکار و در تمام سنگرهای مبارزه حضوری پرتلاش از خود نشان داد و در سنگر تعلیم و تربیت نیز عاشق خدمت بود و به شغل خود عشق میورزید و مربی پرورشی بودن را از خصوصیات خوبان و صادقان میدانست.
و ایشان در تمام کارهایش رضای خدا را مدنظر داشت. انصافاً او نیز مُزد خدمتهای صادقانه و اجر ایثارهایش را با قلبی سرشار از عشق به امام و نظام جمهوری اسلامی با شهادت خود کسب نمودند.
وی سرانجام در اولین روز شهریور ماه سال ۱۳۷۸ در ششدار و پادگان شهید فرجیانزاده در حین آموزش دفاعی به دانشآموزان خود را روی نارنجکی میاندازد که بیضامن از دست دانشآموزی سر به هوا به زمین افتاده بود و این گونه به آرزوی دیرین خود یعنی شهادت دست می یابد.
«ارزانیش باد شهادت و گوارایش باد این شهد شیرین» شادی روحش صلوات
معلم خوشسیما
راوی: علی شکری (شاگرد شهید)
هنوز از یادآوری خاطره سه روز اول مدرسه میترسم بخصوص وقتی دستهای تزریقاتچی، سرنگ رو پر میکنه و زیرچشمی منو زیر نظر میگیره، حیاط دبستان ۱۲ بهمن برام تداعی میشه با انبوهی از دانشآموزانی که برای اولین بار پا به مدرسه گذاشتن و من، یکی در میانه صف این انبوه درانتظار زجرآور فرو شدن نوک تیز سرنگ واکسن در بازوهایم. وحشتم غیرقابل وصف بود. آن روزها واکسنها در روزهای اول مدرسه تزریق میشدن و همین برای فراری شدن پاهای کوچکم از مرسه کافی بود و زحمت دویدن برای برگرداندن من به مدرسه بر دوش پاهای پدربزرگ و مادر و خواهرم بود که کوچه کوچه رهایم نمیکردند تا برگردم و از حیاط دهشتناک مدرسه عبور کنم و زُل بزنم به تخته سبزی که سیاه بود و هرگز زُل نزدم چرا که پنجره سفید بود. روزهای اول معلم خوش سیمایم را یک تزیقاتچی بیرحم دیدم. در همان روزهای اول بود که روزی معلم خوشسیما با کارتنی بیسکویت کرمدار چهارتایی با جلد آبی به کلاس آمد و قرار شد هر کس که مسأله را درست جواب دهد یک جایزه بگیرد و بزاقها همه بکار افتادند و گلوهایی که آب دهان قورت میدادند. دو نفر اول خراب کردند راه رسیدن خرگوش به خانه و به هویج را من نشان دادم و
اولین جایزهی کلاس و اولین جایزهی عمرم را گرفتم. تصویر تزریقاتچی از روی سیمای معلم خوشسیما داشت کنار میرفت و پاهایم بوی پابند شدن میدادند و نیمی از کلراس چشم به جایزه داشتند و نیم دیگر به دستان بغلدستی و ناگهان معلم به آنهایی هم که درس بلد نبودند و بیسکویت داد همه جایزه داشتند و خبری از تزریقاتچی نبود و پاهای پدربزرگ میتوانست استراحت کند. سالها گذشت معلم کلاس اول معلم پرورشی شده بود و از کلاس پنجمیها برای تئاتر تست میگرفت و من و دوستم که پزشک و بیمار را بازی میکردیم رد شدیم و آن روز تصور نمیکردم روزی دانجشوی بازیگری شوم. روزی خبر رسید معلمی در حین آموزش نظامی به دانشآموزان خود را روی نارنجکی میاندازد که بیضامن از دست دانشآموزی سر به هوا به زمین افتاده بود و خودش پرپر شده به آسمان رفته و دانشآموزان سالم ماندهاند. بغض کردم، گریه کردم که دیگر معلم خوشسیمایم فرجالله متحدی را نمیتوانم ببینم.
ارسال دیدگاه