عضو هیئت علمی موسسه پژوهش و برنامه ریزی آموزش عالی:

ما اصلا صدای دانش آموز را نمی شنویم

یک پژوهشگر تعلیم و تربیت در همایش ارتباط خانواده و فرزندان گفت: متاسفانه تصور ما از آنچه یک دانش آموز در طول روز پشت سر می گذارد نادرست است. ما صدای دانش آموز را اصلا نمی شنویم درحالی که اگر قرار باشد محتوایی طراحی کنیم که دانش آموز کاربر آن باشد باید بدانیم دانش آموز چه می خواهد.

کد مطلب: ۴۷۲۸۴۶
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، سمیه فریدونی عضو هیئت علمی موسسه پژوهش و برنامه ریزی آموزش عالی که امروز ۱۷ اسفند ۹۴ در همایش علمی ارتباط خانواده با فرزندان در جمع پژوهشگران این حوزه در سالن اجتماعات سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی سخن می‌گفت با اشاره به ضعف موجود در پژوهش های حوزه تعلیم و تربیت اظهار داشت: متاسفانه در فعالیت های پژوهشی آموزش و پرورش ما صدای دانش آموز را اصلا نمی شنویم. دانش آموزان ما یک سری الگوی رفتاری دارند که نه خانه آن را تایید می کند، نه مدرسه، نه اجتماع. سوال اینجاست که دانش آموز ما این الگو را از کجا گرفته است؟

وی ادامه داد: متاسفانه تصور ما از آنچه یک دانش آموز در طول روز پشت سر می گذارد نادرست است. ما باید صدای دانش آموز را داشته باشیم. اگر قرار باشد محتوایی طراحی کنیم که دانش آموز کاربر آن باشد باید بدانیم دانش آموز چه می خواهد و خانواده مطلوب او چیست.


این پژوهشگر تعلیم و تربیت به مشکلات موجود در ایجاد ارتباط مناسب بین فرزندان و والدین اشاره کرد و گفت: یکی از مهم ترین دلایل این قطع ارتباط این است که اذهان والدین با برخی باورهای کلیشه ای پر شده؛ مثلا پدر و مادرها فکر می کنند بچه ها بیشتر علاقه مند به ارتباط با گروه همسالان هستند تا خانواده، درحالی که خود بچه ها می گویند بیشتر علاقه مند به ارتباط با پدر و مادر هستند. اما مشکل چیست؟ چرا این ارتباط شکل نمی گیرد؟

فریدونی در ادامه تاکید کرد: دانش آموز می گوید پدر و مادرم نمی پذیرند من متعلق به دنیای دیگر و زمان دیگری هستم و می خواهند من هم مثل او زندگی کنم. حال سیستم آموزش و پرورش چطور می تواند والدین را با تغییراتی که در جهان اتفاق می افتد آشنا کند؟ والدین چطور باید با این تغییرات برخورد کنند.

وی افزود: امروز نگاه هایی که در آن آینده نگری وجود ندارد نمی تواند گرهی از این مشکلات باز کند. ما همیشه در مشکلاتمان به دنبال عوامل معیوب بیرونی میگردیم. یعنی نگاهمان به بیرون است. در حالی که باید باور کنیم که مشکل در درونمان است. ما نیاز به آموزش توامان دانش آموز و والدین داریم که ارتباط بین این دو را مشخص کند.

این استاد دانشگاه در پایان خاطرنشان کرد: باید نوجوانمان را در نقش عامل در نظر بگیریم یعنی دانش آموز آزادی انتخاب داشته باشد و درکنارش مسئولیت ناشی از این انتخاب را بپذیرد. اینکه به فرزندمان بگوییم آیا تو هم در خوشبختی این خانواده نقش داری یا فقط انتظار داری؟ اگردانش آموز را موجودی فرض کنیم که هیچ نمی داند، معلم می شود دانای کل؛ ولی اگر ما دانش آموز را به عنوان انسان صاحب عزت و احترام و عامل در نظر بگیریم معلم نقش تسهیل گر در یادگیری را ایفا می کند. اینجاست که می بینیم تعاملات چقدر متفاوت می شود.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار