علم بهتر است یا ثروت؟!
کودکانی که در جهان راه های غیرقابل تصوری را تا مدرسه می پیمایند
کودکان بسیاری در نقاط دور دست این سیاره زندگی میکنند که برای رفتن به مدرسه راههای غیر قابل تصوری را میپیمایند که با دیدن تصاویر این دانش آموزان بهترمی توان به پرسش «علم بهتر است یا ثروت» پاسخ داد.
به گزارش خبرنگار پانا از آذربایجان شرقی،هر سکهای دو رو دارد. در حالی که از طرفی، طبق آمار یونسکو، نزدیک به ۵۷ میلیون کودک به مدرسه نمیروند، کودکان بسیاری در نقاط دور دست این سیاره زندگی میکنند که برای رفتن به مدرسه راههای غیر قابل تصوری را میپیمایند. راه هایی که آن قدر عجیب و غریبند که امروزه گردشگران به عنوان یکی از جاذبه های گردشگری از آن ها بازدید می کنند. کسی چه می داند، شاید با این بازدیدها بهتر بتوان به پرسش «علم بهتر است یا ثروت» پاسخ داد.
کودکان سوماترا، اندونزی
واقعا چگونه ممکن است کسی جرات همچین کاری را داشته باشد. گذر از رودخانهای با ارتفاع ۹ متر و پس از آن گذر از جنگل به مسافت ۱۱ کیلومتر. این بیست دانشآموز باتو بوسوکی برای گذر از این پل مدت طولانیای است پس از خراب شدن پل بر اثر سیل باید جان بر کف این نمایش تعادل و گذر از پل را هر روز برای رسیدن به مدرسه داشته باشند.
دانشآموزان پیلی، چین
در آغاز ترم، مسئولین مدرسه به روستایی بسیار دورافتاده میروند تا ۸۰ دانشآموز را تا مدرسه، از راه بسیار خطرناک ۲۰۰ کیلومتری، تا مدرسه اسکورت کنند. مقداری از راه حتی در صخرههای کوهها تراشیده شده است و تنها چند اینچ عرض دارند. دو روز کامل طول میکشد تا آنها به مدرسه برسند. در این راه آنها باید از چهار رودخانهی یخزده عبور کنند . از پل معلق ۲۰۰ متری عبور کنند. همچنین چهار پل ترسناک تک الواره در راه دارند.
کودکان کیلانگکاپ
از وقتی که پل روی سیهرانگ شکست، دانشآموزان مجبورند با کلکهای ساختهشده از بامبو از رودخانه بگذرند. وقتی مسئولین هیچ به خود زحمت بازسازی پل را ندادند، دانشآموزان مجبور شدند که راه جدیدی برای گذر از رودخانه و رسیدن به مدرسه انتخاب کنند.
کودکان کلمبیا
کابلی که از فراز رودخانهی ریو نگرو که سمتی از دره را به سمت دیگر وصل میکند. اینجا جنگل بارانیای است که تنها چند خانواده در آن زندگی میکنند. ارتفاع این کابل از سطح زمین ۴۰۰ متر است و ۸۰۰ متر طول دارد. این شاید شبیه جُکی ناپخته باشد، جز آنکه حقیقت دارد.
کودکان روستای تسانگ جیاوان، جنوب چین
در اینجا کودکان بایستی از نردبانهای قدیمی ناامنی بالا روند تا به مدرسهی روستا برسند. دیگر راه رسیدن به این مدرسه راهی ۴ ساعتهی جایگزین است. والدین با این که نگران تحصیلات کودکانشان باید باشند، باید نگران جان آنها نیز باشند.
کودکان لبک، اندونزی
کودکان روستای اندونزیایی سانگهیانگ تانجونگ در آن سوی رود سیبرانگ زندگی میکنند و باید هر روز از پل معلق شکستهای گذر کنند تا به مدرسه برسند. یک پل جایگزین دیگر وجود دارد که ۳۰ دقیقه پیادهروی بیشتر میطلبد. پس دانشآموزان بالاجبار از این پل استفاده میکنند، به آرامی از آن گذر کرده و گاهی به خاطر لیز خوردن جیغ میکشند. بعد از آن که بزرگترین تولیدکنندهی فولاد اندونزی این واقعه را دید، با کمک برخی از ان.جی.او (NGO)ها پل جدیدی برای آنها ساخت.
کودکان زانسکار، هیمالایای هند
این کودکان هیمالایایی برای رفتن به مدرسه باید از کوه پایین بیاییند. کار سختی نیست، نه؟ تنها خطر شکستن یخ دریاچه و سقوط بچهها به آبهای سرد روبروی آنها است. حتی اگر این زمینهای یخزده در هم نشکنند، بسیار لیز و لغزنده هستند و امکان زمین خوردن بچهها و آسیب رسیدن به آنها وجود دارد. اما هیچ کدام از این مشکلات جلوی کسب دانش این کودکان را نمیگیرد.
کودکان گولو، چین
روستای کوهستانی گولو در بر صخرهای در درهی رودخانهی دادو قرار دارد. کودکان روستا از مسیری زیگزاگی از صخرهی معلقی، که روستا بر آن قرار دارد پایین میآیند. دبستان روستا یکی از بهترین ساختمانهای ساخته شده در کل روستا است. بچههای این مدرسه در فضای خالی جلوی مدرسه بسکتبال بازی میکنند اما هیچگاه توپ را پرتاب نمیکنند، مبادا که آن را برای همیشه از دست بدهند.
کودکان مگالایا، هند
در اینجا که به عنوان مرطوبترین جای جهان شناخته میشود، سالانه یازده متر و هشتاد سانتی متر باران میبارد. سالها، محلیان اطراف روستای ماسینرام به ریشهی درختان کائوچو یاد دادهاند تا به صورت پلهای طبیعی رشد کنند و آنها را «پلهای زنده» نامیدهاند. این پلها حتی از پلهای معمول نیز بیشتر عمر میکنند. بچههای این روستا از پلهای زندهی بر فراز رودهای خروشان رد میشوند تا به مدرسه برسند. آنها حتی «نردبانهای زنده» نیز دارند تا از تپهها بالا و پایین روند.
ارسال دیدگاه