به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی، هفته تربیت اسلامی فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش و خاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگینامه شهید داود اکبری
شهید داود اکبری درخانواده مذهبی و مقید به نظام جمهوری اسلامی متولد شد وی مدرک تحصیلی دیپلم خود را در رشته تجربی و در مدرسه رازی حصارک کرج گرفت. او در اوقات قبل از انقلاب در اشاعه اهداف مقدس اسلام کوشا بود و در ایام انقلاب و شکل گیری انقلاب نقش بسزایی داشت. به گفته یکی از دوستان ایشان مسئول عقیدتی سیاسی بسیج محل زندگی خود بود و یکی از فعالان انجمن اسلامی بودند. وی از نظر اخلاقی فردی متعهد، مهربان و دلسوز بود و در امر خیر دستگیر مردم بود و مددکار اهالی در امر خیر. شهید اکبری در تاریخ ۲۸/۱۲/۶۴ بر اثر اصابت گلوله کالیبر ۵۰ در منطقه عملیاتی فاو و عملیات والفجر ۸ به شهادت رسید.از ویژگیهای اخلاقی اعتقادی شهید میتوان گفت که فردی بسیار مهربان، اهل صله رحم، فردی متعهد و فردی خیر بود.
وصیت نامه شهید
با سلام و درود به حضور محترم حضرت ولیعصر امام زمان (عج) و امام خمینی فرمانده کل قوای گلهای سرخ حسینی و با سلام و درود بیکران حضور پدر عزیز و مادر مهربانم و همسر عزیزم.
به هر حال اسلام در خطر است تا قانون خدا روی زمین برای زمینیان مستقر شود. البته الحمدالله مال و ثروت چندانی نیست که بخواهم وقت شما را برای آن بگیریم ولی آنچه از شما میخواهم حلالیت است زیرا من گناه بسیار کردم.
همسر عزیزم، فرزندمان که به دنیا آمد اگر دختر بود اسمش را زینب و اگر پسر بود اسمش را حسین بگذارید. و سعی کن او را خوب تربیت کنی تا زنی زینب وار و یا مردی حسین وار باشد. اگر شهید شدم کتابهایم را به کتابخانه مدرسه چهاردانگه اهداء کنید.
در پایان از مادرم تقاضا دارم ایمانش را به خدا بیشتر و راضی به رضای خداوند باشد و هر چه خدا خواست تو هم بخواه. از این رو اگر شهید شدم فقط بگو الحمدالله رب العالیم و من هیچ راضی نیستم که برای من گریه و زاری کنید و خود را به خدا نزدیکتر کنید و در روزهای جمعه به نماز جمعه بروید و در دعای کمیل و توسل شرکت کنید و امام امت را دعا کنید. والسلام
راوی: جهانبخش عبدلی (نسبت همسر)
هنگامی که دخترم به دنیا آمد به علت شدت زردی که داشت دکترها تجویز کردند که حتماً باید خون بدنش عوض شود که به علت نبود تخت خالی و دستگاه بعد از چندین ساعت سرگردانی به تهران آمدیم. بعد از پیگیری بالاخره موفق به بستری شدیم در آن زمان از فرط خستگی و نگرانی اشک میریختم ولی ایشان با خونسردی و مهرانی مرا دلداری میداد که ببین مادرانی که جوانشان را در جبهه از دست میدهند چقدر مقاوم هستند پس آنها چه بگویند. شما صبور باش و توکلت به خدا باشد که بعد از چند روز حال دخترم خوب شد و به منزل آوردیمش. با اینکه دخترش یک سال بیشتر نداشت سرپرستی ما را به عمویش (پدرم) سپرد که بسیار دوستش میداشت و برایش زحمت فراوانی کشیده بود و دوباره راهی جبههها شد. بعد از بازگشت کوتاهی از جبهه و هنوز حق التدریس بود که به مدارس شاهد کرج منتقل شد و تدریس بچههای شاهد را آغاز نمود. بسیار بچههای شاهد را دوست میداشت و به آنها محبت میکرد در خاطراتش آمده که گفته است من در مقابل این بچههای شاهد که کل سرمایه زندگیشان یعنی پدرانشان را از دست دادهاند مسئولم و باید وظیفهای که بر گردنم است که همان آموختن علم است کوتاهی نکنم.
آخرین باری که شهید عبدلی رهسپار جبهه بود صورتش نورانی بود و در حال و هوای عجیبی داشت هنگامی که شهید عبدلی آلبوم عکسهای جبههاش را ورق میزد تاکید داشت که از آلبوم عکس جبههاش مواظبت خاصی نمایم. ایشان آن موقع منظورش را متوجه نشده بود. هنگامی که بعد از مرخصیاش میخواست دوباره به جبهه برود. بنده به ایشان گفتم که دیگر کافی است و شما دینت را به انقلاب و امام ادا کردید و فرزندت کوچک است و چون ندریس دارید در پشت جبهه و در سنگر دین و دانش فعالیت دارید ولی قبول نمیکرد و میگفت: همکاران من جایگزین من هستند ولی در جبههها وقتی رزمندهای به زمین میافتد باید برادران دینیاش باشند که اسلحه او را بردارند و انتقام خونش را بگیرند.
و این طور شد که در فروردین ماه همان سال یعنی سال ۱۳۶۶ در شلمچه با اثر اصابت خمپاره در کربلای ۸ به آرزوی دیرینهاش یعنی شهادت رسید.
ارسال دیدگاه